Club Kid

Club of kid? Of toch allebei? Of misschien: geen van beide? Gay manchild Peter moet zijn hardcore partyleven herzien als hij nogal onverwacht vader blijkt van een tienjarige.

Er is een ongeschreven regel dat in Cannes elk jaar één film ontdekt wordt. Eentje die vanuit het niets gelanceerd wordt door critici. Met dank aan klassieke word of mouth: een titel wordt genoemd, opgevangen, doorverteld, kortom: er ontstaat een buzz.

Rijtje: Mustang (2015); Raw (2016); The Rider (2017); Girl (2018); Atlantique (2019); [covid]; Un monde (2021); Aftersun (2022); How to Have Sex (2023); Flow (2024); Put Your Soul On Your Hand and Walk (2025) en nu dan dus Club Kid. Een regiedebuut (van komiek en acteur Jordan Firstman) met een op papier nogal uitgekauwd concept: man die maar niet volwassen wil worden raakt opgescheept met een kind en moet daardoor verantwoordelijkheid nemen. Niet nieuw, niet per se spannend. Op papier.

Want in de praktijk blijkt Club Kid inderdaad buzz-waardig. Firstman filmt merkbaar wat hij kent en zijn leven als toch-alweer-wat-oudere NYC-clubber heeft een enorme energie, humor en waarachtigheid. Wat veel films niet lukt, lukt hier wel: je duikt de club in, je voelt de sfeer, je gelooft dat zijn vrienden vrienden zijn en uitgaan en lol hebben en lachen en huilen en elkaar van buiten en van binnen kennen. Vrij letterlijk, want seks en drugs spelen een grote rol, wat betekent dat je natuurlijk ooit, ergens, een tandje lager zal moeten schakelen.

Entree: het kind (Reggie Absolom). En wat voor een kind. Tien jaar, lief, nieuwsgierig, moe, bang – een echt kind. Maar dat dit zijn kind zou zijn, is moeilijk te bevatten voor Peter (Firstman zelf), aangezien hij gay is en nog nooit seks heeft gehad met een vrouw.

Of wacht, die ene keer, wat had hij toen ook alweer allemaal genomen? En wie? Oh shit.

Club Kid is een feestje. Club en kid zijn levensecht, op een Sean Baker-manier, en daarmee automatisch meeslepend. Maar daarnaast doet de film nog iets, wat werkelijk uitzonderlijk is: het volwassen leven, na het onvermijdelijke minderen met uitgaan, slikken en rondneuken, als net zo aantrekkelijk tonen als het clubben.

Want dat is bij dit soort verhalen immer de achilleshiel: dat gedrogeerde nachtleven in Saturday Night Fever (1977) en Trainspotting (1996) mag dan uiteindelijk moralistisch bestraft worden – het zijn wel de aantrekkelijkste scènes uit de film en je komt naar buiten met: dat wil ik ook! Zo niet bij Club Kid: er is niks mis met clubben, maar als het tijd wordt om iets anders met je leven te doen, valt ook daarvan volop te genieten. En bovendien: je gekozen queer clubfamilie laat je echt niet zomaar vallen. Zelfs – kom, vooruit – zonder drugs.