Evenementen – 27 maart 2014

  • Datum 27-03-2014
  • Auteur
  • Deel dit artikel

A Hole in My Heart

Lukas Moodysson is terug
De man die in 1998 net voor zijn dertigste als Zweeds wondertalent de wereld veroverde, is na veel omzwervingen weer terug waar hij begon. We hebben het over Lukas Moodysson, die zestien jaar geleden met het ontwapenende Fucking Åmål over twee tieners liet zien dat niet alle Zweedse films de kijker tot zelfmoord aanzetten. Met zijn tweede film Together, een doldwaze satire op de uitwassen van de tegencultuur in de jaren zeventig — de film portretteert de gekte in een commune — bevestigde hij zijn naam als filmmaker die grote thema’s — hoe te leven — in een verrukkelijke tragikomische vorm wist te gieten. In de jaren erna werd Moodysson het slachtoffer van het misverstand dat je over serieuze onderwerpen inktzwarte films moet maken. Lilja 4-ever, over een tiener uit Estland die in Zweden in de prostitutie belandt, vertelde nog een zinnig verhaal over de ellende van gedwongen prostitutie, maar met A Hole in My Heart haakte het publiek af. Het drama over een tiener die in de val wordt gelokt door een griezel die haar dwingt om mee te doen aan een pornofilm, viel door de opeenstapeling van sadistische vernederingen nauwelijks uit te zitten. A Hole in My Heart was een wegloopfilm, die zijn doel — het aan de kaak stellen van seksueel geweld — voorbijschoot. Met Moodyssons sociale engagement was niets mis, maar wel met de vertaling ervan in films. Dat bleek ook uit Container, een experimentele film over het leven van een transseksueel. Met Mammoth probeerde hij zijn publiek terug te winnen. De sterren Gael García Bernal en Michelle Williams spelen een rijk Amerikaans stel met een Filippijnse huishoudster bij wie het sociale geweten begint op te spelen. Met We Are the Best! is Moodysson weer helemaal terug. De cirkel is rond: de film, over twee tienermeiden, die in het begin van de jaren tachtig samen een punkbandje beginnen, sluit naadloos aan bij Fucking Åmål. Wie Moodyssons cirkelgang in de afgelopen twee decennia wil terugzien, kan terecht in EYE, dat al zijn films van 24 februari t/m 4 maart vertoont.

eyefilm.nl

Nieuwe en ‘gevonden’ dansfilms
Als het voorjaar eraan komt, is ook Cinedans, volgens de organisatoren het grootste dansfilmfestival ter wereld, in aantocht. De elfde editie van het festival wordt van 12 t/m 16 maart gehouden in EYE. Op het programma staan ruim negentig internationale dansfilms, documentaires en interactieve installaties. Speciale gast is regisseur Boris Paval Cohen. Gastcurator is filmmaker en schrijver Peter Delpeut. Het festival vertoont acht programma’s met shorts, de One Minute Dance Film Contest en documentaires over dansers en choreografen, onder wie Sidi Larbi Cherkaoui en Deborah Hay. Dit jaar is er voor het eerst een samen met KLIK! Animation Festival Amsterdam samengesteld programma met animatiedansfilms. Ook bevat het festivalprogramma historische dansfilms uit het archief van EYE. Speciale aandacht is er voor ‘found choreography’, de ‘dansende variant’ van found footage. Naast kijken naar films wordt er uiteraard ook gedanst op het festival. Iedereen kan meedoen aan de workshop Love-Ism, waarin onder leiding van choreograaf Mor Shani en videokunstenaar Paul Sixta de spanning, het ongemak en de kwetsbaarheid van een nieuwe ontmoeting in bewegingen worden vertaald. De workshop leveren een film op die meteen op het festival te zien zal zijn. Ook is er een driedaagse workshop scenarioschrijven voor dansfilms. Daarin wordt onder leiding van Bertha en Maite Bermúdez vanuit de perspectieven van schrijver, regisseur en performer naar de specifieke kenmerken van het dansfilmscenario gekeken. Verder maakte gastcurator Peter Delpeut met filmmaker Menno Otten ter gelegenheid van het 125-jarig jubileum van het Koninklijk Concertgebouworkest de video-installatie One Hand Clapping, waarin de handen van vijf dirigerende chef-dirigenten van het Koninklijk Concergebouw Orkest samensmelten in een lyrische dans. De filmversie ervan is ook op het festival te zien.

cinedans.nl | eyefilm.nl

One Hand Clapping

Toen Nederland nog Oscars won
Wie er niet tegen kan dat er dit jaar geen Nederlandse films voor de Oscar zijn genomineerd, kan op 2 maart, de dag van de Ocaruitreiking, de pijn verzachten in EYE. Dat vertoont onder de titel And the winner is… een selectie van door Beeld en Geluid gerestaureerde Nederlandse films, die in het verleden een Oscarnominatie hadden of een Oscar wonnen. Sommige films zijn in hun geheel te zien, van andere fragmenten. Het programma wordt ingeleid door Claudia Landsberger, die als hoofd van EYE International, dat de promotie van Nederlandse films verzorgt, misschien ook kan uitleggen waarom sinds Ben Sombogaarts De tweeling in 2003 geen Nederlandse speelfilm het meer tot Oscarnominatie wist te schoppen. Dat staat in schril contrast met de slotperiode van de vorige eeuw toen Nederland met De aanslag (1986), Antonia (1995) en Karakter (1997) drie keer de Oscar voor beste buitenlandse film won. EYE vertoont een compilatie van deze en andere winnaars, zoals Haanstra’s korte film Glas. In zijn geheel te zien zijn de Oscarwinnende Nederlandse animatiefilms: Anna & Bella (Borge Ring,1984) en Father and Daughter (Michael Dudok de Wit, 2001). Ook te zien is de in 1962 voor de Oscar genomineerde animatiefilm Big City Blues van Charles Huguenot van der Linden. Een tweede Oscarprogramma op 2 maart brengt een eerbetoon aan regisseur en cameraman John Fernhout, die drie keer een Oscarnominatie voor beste korte documentaire kreeg. EYE vertoont twee van deze films (High Stakes in the East uit 1942 en Sky over Holland uit 1967). Ook is in dit programma de documentaire In Ferno (2009) van Jacques Laureys over Fernhout te zien. Laureys zal de film zelf inleiden.

eyefilm.nl

Father and Daughter

Bizarre, politieke en romantische animatie
De romantische komedie Cheatin’ is de openingsfilm van de zeventiende editie van het Holland Animation Film Festival, dat van 19 t/m 23 maart in het Louis Hartlooper Complex in Utrecht wordt gehouden. De animatiefilm van de Amerikaanse filmmaker Bill Plympton, die bij de opening aanwezig is, is een ode aan de liefde, zoals deze eruit ziet in de klassieke cinema: onwezenlijk passieve vrouw valt voor onwezenlijk stoere man. Na een autobotsing belanden de twee bestuurders in elkaars armen. Hun liefde is hemels tot een andere vrouw in het spel komt. Om te weten hoe het afloopt, moet u het festival bezoeken. Plympton is een gelauwerde (drie Oscarnominaties) onafhankelijke animatiefilmer uit New York, die een voorliefde heeft voor groteske humor en niet van dialogen houdt. Sinds 1991 maakte hij tien lange animatiefilms. Cheatin’ maakt op het festival deel uit van de elf films tellende internationale competitie voor lange films. Daarin zit ook Is the Man Who is Tall Happy? waarin Gondry de taalkundige en politieke activist Noam Chomsky interviewt. Met (hand)getekende animaties brengt hij in beeld wat hij denkt dat de geïnterviewde bedoelt. Ook laat Gondry zijn eigen worsteling zien om alles goed in beeld te brengen. Ook in de competitie: Asphalt Watches (Seth Scriver en Shayne Ehman), een eigenzinnige roadmovie waarin twee vrienden een stoet merkwaardige karakters ontmoeten, bizarre gesprekken voeren en in vreemde situaties belanden. De film is gebaseerd op de liftervaringen van de Canadese makers. Naast de competitie voor lange animatiefilms is er de 49 titels tellende internationale competitie voor shorts. Te zien is onder meer Canis (Anna Solanis en Marc Riba), een horrorachtige zwart-witpoppenanimatie over een jongen, die probeert te overleven in een verlaten dorp vol wilde honden. Ook te zien: I Love Hooligans (Jan-Dirk Bouw), over een voetbalsupporter, die achter de hooliganfaçade als homo een eenzaam bestaan leidt.

haff.nl

Cheatin’

Films die ertoe doen
Het Movies that Matter Festival is het jaarlijks internationale film en debatfestival over mensenrechten en menselijke waardigheid. De zestiende editie, die van 20 t/m 26 maart in Filmhuis Den Haag en Theater aan het Spui wordt gehouden, opent met het Mexicaanse drama La jaula de oro. De veelbekroonde roadmovie volgt drie pubers uit Guatemala op hun reis naar de Verenigde Staten, die hen door Mexico voert. De veelbekroonde film (onder andere de talentprijs in de sectie Un Certain Regard in Cannes) van Diego Quemada-Diez toont de ontberingen en levensbedreigende situaties van illegale immigranten, die gedreven door armoede een betere toekomst zoeken. Zoals altijd bestaat het Movies that Matter Festival uit twee hoofdprogramma’s: A Matter of ACT en Camera Justitia. Het eerste bevat tien documentaires over mensenrechtenverdedigers, in het tweede draait het om de (on)mogelijkheden van het internationale recht en juridische dilemma’s op het gebied van mensenrechten. Voor de kijker draait het uiteindelijk om de kracht van de films. Te zien is onder meer Manuscripts Don’t Burn van de Iraanse regisseur Mohammad Rasoulof. De film, die de prijs van de filmkritiek won in Cannes waar Rasoulof even verscheen om z’n film in te leiden, levert harde kritiek op de Iraanse censuur. Fatal Assistance van Raoul Peck laat zien hoe de internationale gemeenschap faalde bij de wederopbouw van het in 2011 door een zware aardbeving getroffen Haïti. In de speelfilm Pelo malo (slecht haar) van Mariana Rondón uit Venezuela is een negenjarige jongen zo obsessief met zijn haar bezig, dat zijn homofobe omgeving denkt dat hij homo is. Paniek! Speciale aandacht is er met vijf films, debatten en talkshows voor de nucleaire (on)veiligheid in de wereld. Daarin gaat het om zaken als de illegale handel in uranium, de vraag hoe kernrampen voorkomen kunnen worden en energieverslaving. Het programma staat in het kader van de Nuclear Security Summit op 24 en 25 maart in Den Haag, waar bijna zestig regeringsleiders over dit onderwerp praten.

moviesthatmatter.nl

La jaula de oro

Zichtbare Arabische vrouwen
Dat de rol van vrouwen aan het veranderen is in de Arabische wereld is een open deur. Wie beter zicht wil krijgen op wat er precies verandert, moet de vierde editie van het Arab Women’s Film Festival, dat van 7 t/m 9 maart in Filmhuis Den Haag wordt gehouden, bezoeken. Onder de titel ‘change makers’ worden veertien films vertoond. Ook wordt er gepraat en gedebatteerd met filmmakers, journalisten en critici uit Arabische landen. Het festival opent met de documentaire Ana ana, waarin de filmmakers Corinne van Egeraat en Petr Lom vier Egyptische jonge vrouwen portretteren. Wat is het effect van de veranderingen in Egypte op hun leven? Eén van de vrouwen, de fotografe Wafaa Samir, is op de openingsavond aanwezig. Haar fotowerk is te zien in The American Book Center in Den Haag. Op de openingsavond is ook de Belgisch-Marokkaanse speelfilm Le sac de fraine te zien. De film gaat over een Marokkaanse vrouw, die als kind in de jaren zeventig in België opgroeide, maar als tiener naar een Marokkaans dorpje werd gestuurd. Regisseuse Kadija Leclere baseerde het drama op haar eigen leven. Ook te zien op het festival: de documentaire Rafea: Solar mama van Mona Eldaief en Jehane Noujai. De film portretteert een Jordaanse bedoeïenvrouw, die zich aan de traditie ontworstelt en een ingenieursopleiding in India volgt. In de Libanese speelfilm Void van Tarek Korkomaz wachten zes vrouwen op de terugkeer van hun zonen, broers, echtgenoten of geliefden, die sinds de Libanese burgeroorlog worden vermist. De slotdag van het festival staat in het teken van de representatie van Palestijnse vrouwen in films. Welk beeld schetsen deze van hen? Te zien zijn de speelfilms Amreeka (Cherien Dabis) en Miral (Julian Schnabel). De Palestijnse actrice Nisreen Faour, die in Amreeka speelt, houdt een lezing over het onderwerp. Het festival wordt afgesloten met Behind Closed Doors van Mohammed Ahed Bensouda. De Marokkaanse film gaat over een jonge vrouw, die op haar werk seksueel wordt geïntimideerd door haar baas.

arabwomensfilmfestival.nl

Ana ana

Vier keer Philip Seymour Hoffman
De dood van Philip Seymour Hoffman dreunt nog na in Filmhuis Cavia. Uit de omvangrijke erfenis van misschien wel de beste Amerikaanse acteur van de laatste twintig jaar vertoont het filmhuis vier films. Met Capote, waarin Hoffman in de huid kruipt van Truman Capote in de tijd dat de schrijver research deed voor zijn boek Cold blood, won hij de Oscar voor beste acteur. In het niet in Nederland uitgebrachte Jack Goes Boating (2010) speelde Hoffman de hoofdrol én zat hij op de regiestoel. Dat laatste zou bij deze ene keer blijven. In Jack Goes Boating is Hoffman een limousinechauffeur, die een getrouwde vriend heeft die hem aan een vrouw wil koppelen. Het loopt anders dan gepland. De ook overleden Amerikaanse filmcriticus Roger Ebert prees Hoffman in de film om zijn onopgesmukte spel ("ijdelheid behoort niet tot zijn zonden"). Het ook niet in Nederland uitgebrachte Love Liza (Todd Louiso, 2002) is een verfilming van een door Hoffmans broer Gordy geschreven toneelstuk. Hoffman speelt een man van wie de vrouw recent zelfmoord heeft gepleegd. Om een pijnlijk zelfonderzoek te vermijden, zoekt hij verdoving in het snuiven van benzinedampen. "Philip Seymour Hoffman is de hele show", schreef de recensent van vakblad Variety bewonderend over dit optreden van de acteur. Hij prees Hoffman om zijn levendige talent, die hem tot "een magnetisch personage maken, zelf als hij een toestand van diepe ellende portretteert." De vierde film is Synecdoche, New York (Charlie Kaufman, 2008), waarin Hoffman een neurotische New Yorkse theaterregisseur speelt, die met werk en vrouwen worstelt. Het wordt eentonig, maar ook met deze film prezen recensenten Hoffman de hemel in. De acteur creëerde "een hypnotiserend portret van de kunstenaar als jonge man, man van middelbare leeftijd en als oude man", meende de recensent van Rolling Stone. Verbijsterend dat deze acteur er niet meer is.

filmhuiscavia.nl

Jack Goes Boating

Erotische porno
Melkweg Cinema is uitgekeken op de mechanische hedendaagse porno en laat met vier films van de Amerikaan Radley Metzger zien dat in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw seksfilms interessanter waren. De films waren eerder te zien op het Offscreen Film Festival in Brussel. De in 1929 geboren New Yorker Metzger maakte naam als distributeur van Europese seksfilms, maar begon halverwege de jaren zestig zelf films te maken. Daarin stond erotiek niet op zichzelf, maar was ingebed in verhalen, vaak ontleend aan de klassieke literatuur. Metzger wilde in de eerste plaats filmmaker zijn, daarna kwam de erotiek. Het maakte hem tot artfilmer in de wereld van de erotische exploitatiefilms. Dat klinkt pretentieus, maar Metzger geloofde oprecht dat expliciete seks een normaal aspect van films behoorde te zijn. De vier films die Melkweg Cinema vertoont moeten het bewijs leveren. In op Alexander Dumas’ klassieker La dame au camelia’s geïnspireerde Camille 2000 (1969) offert een vrouw haar liefde om de reputatie van haar geheime geliefde te redden. In The Lickerish Quartet (1970) nodigt een rijk stel in een kasteel een vrouw uit om gezellig bij hen op visite te komen. Het vervolg laat zich raden. In Score (1973) besluit een stel om aan partnerruil te doen, wat tot hetero- maar ook homoseks leidt. De komedie The Opening of Misty Beethoven (1976) valt uit de toon bij de andere drie films doordat de seks in deze film explicieter is. Deep Throat (1974) had porno salonfähig gemaakt en Metzger haakte er onder het pseudoniem Henry Paris op in met pornografische scènes. The Opening of Misty Beethoven wordt dan ook wel omschreven als ‘pornografie ontmoet Pygmalion’: de professor Higgins van dienst is een seksuoloog die een passieloze vrouw probeert te veranderen in een seksgodin.

melkweg.nl

The Lickerish Quartet

Geschreven door