LA MAISON

Niemandsland tussen vertrek en terugreis

  • Datum 08-12-2010
  • Auteur
  • Gerelateerde Films LA MAISON
  • Regie
    Manuel Poirier
    Te zien vanaf
    01-01-2007
    Land
    Frankrijk
  • Deel dit artikel

Een vader die van zijn vrouw scheidt, laat ook zijn dochter achter. De Franse cineast Manuel Poirier maakte met la maison een film over onbetaalbare jeugdherinneringen.

Het huis in Manuel Poiriers la maison is een leegstaand huis op het platteland met een hek eromheen. De in Parijs wonende veertiger Malo (Sergi López) stuit er bij toeval op na een uitje met vrienden buiten de stad. Hij vindt er een brief van een meisje dat haar vader schrijft hoe ze hem mist tijdens haar vakantie. De verwantschap die uit de gebrekkig gespelde woorden spreekt, raakt Malo, die in een echtscheiding is verwikkeld. Ook hij heeft een dochtertje, Lola, dat met haar twee broertjes en moeder op vakantie is naar het platteland. Wanneer Malo de inmiddels volwassen schrijfster van de brief Cloé (Bérénice Béjo) benadert, maakt de brief ook bij haar weer allerlei emoties los.
Met la maison voegt Poirier herinneringen toe aan zijn vaste thema’s ontheemding, familieleven en de tegenstelling tussen stad en platteland, zoals die eerder te zien waren in zijn films marion (1997), western (1998) en les femmes… ou les enfants d’abord… (2002). Net als in western en les femmes… treedt de in Spanje geboren en in Frankrijk opgeleide acteur Sergi López (kapitein Vidal in pan’s labyrinth) op als een soort alter ego van de in Peru geboren maar in Frankrijk opgeleide Poirier (1954), die zich zwerver voelt (western) en vader is (les femmes…, la maison).

Geluk
Vernuftig speelt Poirier met de tijd in een verhaal dat zich afspeelt in het niemandsland tussen het vertrek en de terugreis van het gezin dat de hoofdpersoon Malo dreigt te verliezen. In dat tussengebied ontmoet Malo de dochter van een soort vader die hij zelf door zijn op handen zijnde echtscheiding dreigt te worden. Door voor haar (Cloé) te vallen zet hij het geluk van zijn eigen dochter Lola op het spel.
Met kleine gebaren en een enkele goedgeplaatste blik zet acteur Sergi López de verhoudingen neer tussen Malo en de vrouwen in zijn leven. Overbodig zijn daarom de wat te uitleggerige teksten die Cloé tijdens enkele emotionele uitbraken uitspreekt en de verwarring die Poirier zaait over haar identiteit. Effectiever zijn de scènes waarin hij de melancholische muziek van de in het Frans zingende Amerikaans/Mexicaanse zangeres Lhasa en het nummer ‘Wonderful life’ van Black net iets te hard onder een scène laat meedraaien. Onderdrukte gevoelens waar Malo mee worstelt krijgen zo toch een stem.
Terwijl Malo het belang van een (t)huis leert inzien en Cloé leert dat herinneringen niet in huizen wonen, krijgt Lola het laatste woord als zij op de terugweg aan haar moeder vraagt: "Waarom wonen wij niet op het platteland? Dat zou ik leuk vinden."

Karin Wolfs