Widow’s Bay

Wat een fantastische serie is Widow’s Bay. Een horrorsatire zonder horror over een eiland met een macaber geheim en de bewoners die dat geheim stuntelend ontdekken.

Tom Loftis heeft de verhalen nooit geloofd. Bewoners die het eiland niet kunnen verlaten en sterven zodra ze dat wel doen. Een mysterieuze mist die mensen laat verdwijnen. Verhalen over een gitzwart verleden en een vloek die over het eiland zou hangen.

Zeemansgeleuter, volgens Tom, die ‘Howard the Coward’ opvolgde als burgemeester van het eilandstadje Widow’s Bay, omdat niemand anders de klus wilde. Om toeristen te verleiden wil Tom liefst een heel ander verhaal rond het eiland creëren. Iets met het literaire cachet van Nantucket (Moby Dick) of het prestige van Martha’s Vinyard, waar van oudsher het buitenhuis van de Amerikaanse president staat. Beide ook gelegen aan de Amerikaanse oostkust.

Widow’s Bay is een van die veel te korte series die meteen naar meer doen verlangen. Volgens Apple is het een horrorkomedie, maar dit is meer een ‘comedy of errors’ dan een ‘comedy of terrors’, dus laat je niet afschrikken als je niet van horror houdt. Widow’s Bay is een satire en schept er veel lol in om met horrorclichés te spelen. De dodelijke mist, het spookhotel, een gemaskerde moordenaar die z’n slachtoffer altijd inhaalt, de duistere lokale geschiedenis en bijbehorende verborgen kelders, de norse oude man die al die tijd precies wist hoe het zit maar nooit serieus werd genomen: voor liefhebbers is dit een grabbelton.

Zonder dat die satire overigens de boventoon voert: daar zorgen de uitstekende cast en het uitstekende scenario voor. Niet alleen Matthew Rhys als de sympathieke Tom Loftis en Kate O’Flynn als Toms alwetende maar ietwat excentrieke en sociaal onhandige assistent Patricia. Ook in de bijrollen is geen dissonant te vinden. Een reisjournalist van The New York Times die het eiland komt beoordelen, overtuigt meteen. “Ik snap het wel”, vertelt hij Tom als hij het eiland voortijdig wil verlaten omdat er van alles misgaat. Al gelooft hij niks van de griezelverhalen. “Jij wilt hier geen Nantucket van maken. Jij wil Salem zijn”, verwijzend naar het stadje dat in veel horrorfolklore figureert. “Maar dit is een fantastisch stadje Tom, je hebt die gimmick niet nodig.” En dus komen de toeristen. Waarna dingen pas echt mis beginnen te gaan.

Men spreekt soms over het Eerste of het Tweede Gouden Tijdperk van TV. Waarvan meestal wel het begin kan worden geduid maar de eindes vaak in nevelen zijn gehuld. We leven nu officieel niet in zo’n gouden tijdperk, maar wat betekent dat als je series als Widow’s Bay of het aanstaande zesde seizoen van het eveneens uitstekende Slow Horses kunt kijken? Beide zijn hoogwaardige tv, waarin nauwkeurig aandacht wordt besteed aan het eigen karakter, zodat je nergens het gevoel krijgt naar formuleprut te kijken (waar helaas nog veel te veel van wordt rond gemiezerd). Misschien niet van het kaliber van Deadwood of The Sopranos, maar het zijn wel hele fijne ontdekkingen.

Wat Widow’s Bay zo goed maakt, het is al even genoemd, is de piekfijne balans tussen komedie en griezelen en de emotionele verhoudingen tussen de personages. Dit is satire maar geen parodie. De komedie bestaat niet om het genre dan wel de eilandbewoners met een ironische distantie te beschouwen, maar past bij de afzonderlijke personages. Dat behalve Tom ook andere personages een achtergrond krijgen, betekent dat de serie echt in ze geïnteresseerd is. Zij blijven het hart van Widow’s Bay en daardoor overtuigen ook de genre-elementen, zoals het duistere, dreigende achtergrondverhaal en de horrorclichés.

Die totale aandacht voor alle details in de serie valt zelfs in het slot te herkennen. Aan seizoen twee wordt gewerkt dus je kunt in dat einde een cliffhanger herkennen. Maar dit eerste seizoen van Widow’s Bay staat ook heel mooi op zichzelf.

Widow’s Bay is vanaf 29 april 2026 te zien op Apple TV+ (VoD).