Gohan

De Thaise filmstudio GDH weet de weg naar het publiek goed te vinden. Dit keer met een melancholiek drama over een straathond en zijn baasjes.

Moet je een hondenliefhebber zijn om je te laten verleiden door dit Thaise bioscoopsucces? Niet per se. Want het gaat natuurlijk niet alleen om die sneeuwwitte straathond en zijn relatie met de baasjes die zich in de loop der jaren over hem ontfermen.

Een paar jaar geleden pakte de Franse animatiefilm Marona (2019) met een vergelijkbaar verhaal origineel en expressief uit. Daarmee vergeleken is Gohan conventioneel, al verbindt dit hondje op een slimme en sympathieke manier drie verhalen (met elk een andere regisseur) over het vinden van je plaats in de wereld.

In de eerste episode ziet een oudere Japanse ingenieur zijn leven in Thailand plots onderuitgehaald worden. Zijn werkgever dwingt hem met pensioen te gaan, maar hij verzet zich. Op datzelfde moment ontfermt hij zich over een jonge pup die hij op straat vindt, hoewel huisdieren verboden zijn in zijn appartement. Die opstandigheid geeft deze melancholieke episode een tragikomische charme, waarmee de Japanse acteur Yasushi Kitajima goed uit de voeten kan.

In de drie vloeiend in elkaar overlopende delen wordt de hond (door zijn eerste verzorger Gohan, ‘witte rijst’, genoemd) ouder terwijl hij door telkens jongere mensen wordt verzorgd. Wanneer de ingenieur onverwacht overlijdt belandt het geliefde huisdier in een dubieus asiel en wordt de situatie grimmiger. Een jonge ongedocumenteerde vrouw uit Myanmar die daar werkt weet Gohan te bevrijden, waarna ze samen op de vlucht slaan, achtervolgd door de asielbaas.

Dat laatste illustreert aardig de formule van deze en andere films van de Thaise studio GDH, zoals How to Make Millions Before Grandma Dies (2024). Films die gemakkelijk een breed publiek aanspreken, met personages die realistisch en herkenbaar zijn. Al had hier de situatie van arbeidsmigranten – de menselijke straathonden als het ware – nog wel wat meer accent mogen krijgen.

De laatste episode leunt wat al te makkelijk op sentiment. De inmiddels oud geworden hond wordt nu gespeeld door de echte straathond over wie een van de producenten zich ooit ontfermde. Met zijn trouwhartige blik wint hij, heel voorspelbaar, het hart van twee kunststudenten, die zelf twijfelen over hun liefde voor elkaar en over hun toekomst. Een thema dat ook opdook in die andere, vorig jaar in Nederland uitgebrachte GDH-productie Flat Girls (2025), maar daar een rijkere uitwerking kreeg. Het neemt niet weg dat de toon van Gohan oprecht blijft, en dat het slot toch nog een tikkeltje onverwacht is.