Breve storia d’amore

Deze onderkoelde Italiaanse romantische komedie zou wel eens inspirerend kunnen werken voor relaties op leeftijd. Heerlijke film.

Breve storia d’amore is een van de slimste romantische komedies die je dit jaar zult zien. Dit is geen verhaal over stoethaspelende prille liefdes of jaloezie maar een verhaal over mensen die al jaren relaties hebben. Waardoor ze geen behoefte hebben hun gekwetste ego rond te paraderen als ze ontdekken dat hun partner vreemdgaat, maar zich realiseren dat er iets is scheefgegroeid. Of dat het leven tussen hen in kwam staan. Geef het maar een naam. Alles slijt, relaties zeer zeker ook. Iedereen die iets anders beweert, liegt.

Laten we niet teveel weggeven want er zitten een paar leuke, inventieve verrassingen in de film. Een paar hele fijn grappen ook trouwens, maar voor het overgrote deel is de humor onderkoeld. Bijna iedereen ziet er fantastisch uit, maar dit is Italië, dus hé, het komt met de plek mee. Een film mag natuurlijk deels een sprookje zijn om bij weg te dromen. Wat Breve storia d’amore vooral biedt, is wijsheid. En een beetje stalking. De film leunt iets te graag op metaforen, maar dat is nergens een probleem.

Zo is Rocco schaakbokser, wat je meteen als een metafoor voor relaties op leeftijd kunt zien. Nadat hij weer een van z’n wekelijkse wedstrijden verliest, ontmoet hij Lea. Als ze verdrietig is, prikt ze een plek op een navigatie-app en zoekt daar een bar. Later spreken ze in hotels af. De film laat hen ondertussen ook met hun vaste partners zien. Rocco’s partner Cecilia is psychoanalyticus en slingert af en toe hele fijne wijsheden de ruimte in over wat het betekent om wat langer samen te zijn. En hoe je zoiets als ‘vreemdgaan’ kunt interpreteren.

Waar deze film heel sterk in is, is dat niemand ooit boos wordt. Een meer behoudende film zou blijven hangen in moralistisch geneuzel of conflicten nadat het overspel ‘ontdekt wordt’, maar Breve storia d’amore stapt daar elegant overheen. Misschien omdat we dat nou wel genoeg hebben gezien maar vooral omdat de film niet in zo’n huis-, tuin- en keukenmoraal geïnteresseerd is. Het is helemaal niet vreemd dat de personages vertier buiten de deur zoeken als ze zich thuis niet gezien voelen. En als alles uiteindelijk ontdekt wordt – ceci n’est pas une spoiler – dan is de vraag: waarom deed ik dit, wat zegt dit over onze relatie? Wijsheden worden even vaak hardop als tussen de regels gezegd. Er worden motoren en boten gekocht en iemand fluistert Rocco toe dat een rechtopstaande kraag bij een man na z’n vijftigste een onmiskenbaar teken is van… nou ja… iets. Wat hij natuurlijk weglacht. De apotheose in de voorlaatste scène is hilarisch, ook al is die heel erg gezocht en geconstrueerd. Hij werkt en daar gaat het om.