Valérie Donzelli over La guerre est déclarée

De strijd tegen kanker is een ongelijke oorlog. Maar keihard terugvechten helpt wel, leert Valérie Donzelli’s hartstochtelijke film La guerre est déclarée. Donzelli heeft recht van spreken: bij haar oudste zoontje werd heel jong een levensbedreigende tumor geconstateerd. De strijd die zij en haar partner Jérémie Elkaïm voerden, heeft ze verwerkt in deze speelfilm, waarin zij ook zelf de hoofdrollen voor hun rekening nemen.

Op wat voor manier is La guerre est déclarée geen traditionele ouders-met-ziek-kindje film geworden? "Ik was heel bang voor melodrama. Het feit dat wij dit proces zelf hebben meegemaakt, betekent nog niet dat ons verhaal automatisch een goede film zou opleveren. Ik vond in elk geval dat niet de ziekte maar onze liefde centraal moest staan. Verder wilde ik er humor en zelfs actie in stoppen, en muziek moest een heel belangrijke rol spelen. Bij het schrijven ging ik heel intuïtief te werk. Het moest goed voelen, dan zou ik later wel zien hoe het op beeld zou verschijnen. Uiteindelijk is de film minder licht geworden dan ik me had voorgesteld, maar dat is prima."

Hoofdpersonages Romeo en Juliette zijn nogal gezegend. "Dat is een bewuste keus. Jérémie omschreef het laatst heel goed. Hij zei dat onze generatie leeft onder een dictatuur van geluk. Verdriet moet ten koste van alles worden uitgebannen, en het enige overgebleven ideaal is je eigen welzijn. Daar reken ik mezelf ook onder, hoor. Maar met zo’n instelling ben je slecht voorbereid op tegenslagen."

Heeft de ziekte van jullie kind je zelf veranderd? "Het is vreemd, maar nadat hij genezen was verklaard kwam ik in een soort vacuüm terecht. Kijk, als je vecht voor het leven van je kind is plotseling alles daaraan ondergeschikt gemaakt. Je staat los van de tijd. Toen we hoorden dat de kanker niet was teruggekeerd, konden we weer aan de toekomst denken. Daar moesten we enorm aan wennen. Gebleven is het gevoel dat leven zich heel erg nú afspeelt, en daar ben ik best dankbaar voor."