Profiel Josh O’Connor

Anno 2026 kun je niet om acteur Josh O’Connor heen. Spielberg, Joel Coen, Kelly Reichardt, Alice Rohrwacher, Rian Johnson: ineens lijkt iedereen te willen werken met de man die de Britse prins Charles gestalte gaf.

Wie tien jaar geleden op Polymarket had voorspeld dat Josh O’Connor in 2026 een van de meest gevraagde acteurs van de planeet zou zijn, zou nu de miljarden kunnen binnenharken. Wablief? Die jongen uit Cheltenham met die oren? Die nog steeds in een klein plaatsje in het zuidwesten van Engeland woont? Die van borduren en pottenbakken houdt? Al heeft hij het aantal potten dat hij per dag bakt drastisch moeten terugschroeven nu hij vrijwel onafgebroken onderweg is tussen filmsets.

Op Reddit weten ze het wel. “He was so good in the latest Knives Out that I briefly reconsidered religion”, zegt iemand over zijn rol als priester in Wake Up Dead Man (2025) en “I like a man who can breathe thru his ears”. En in antwoord daarop: “100%. The thoughts I had during Wake Up Dead Man earned me a place in hell.” Tijdschrift Cosmopolitan deed “eigen veldonderzoek” om tot de conclusie te komen: “Honderd procent van alle mensen die Challengers [2024] hebben gezien, heeft nu een crush op Josh O’Connor. We willen alles weten van zijn dating-geschiedenis!”

Dit is de man die nota bene doorbrak met de rol van hitsige herder in God’s Own Country (2017). Niet bepaald een sympathieke rol trouwens. In het begin tenminste. Je ziet O’Connor voor het eerst als hij kotsend boven een wc-pot hangt. Een scène die de Amerikaanse criticus Glenn Kenny inspireerde om te schrijven: “He initially – there’s no way of getting around this – brings to mind the phrase I think I first heard in a Monty Python sketch, that is ‘spotty-faced git’.” Nou moet je rollen en acteurs niet verwarren, maar acteurs worden in ieder geval deels op hun uiterlijk gecast.

We zien geen Matthew McConaughey boven die pot hangen. Of Nuri Bilge Ceylan, Ibsen citerend. Allebei te macho en macho is al paar jaar geen vereiste meer voor ‘leading men’. Ook ‘stiekem macho’ niet, zoals Timothée Chalamet met z’n iele lijf en iele sigaartjes probeert te zijn. Iemand opperde ergens niet al te lang geleden dat Josh O’Connor ook een kandidaat zou kunnen zijn voor de rol van James Bond. Alles kan, maar dat lijkt een stap te ver. O’Connor (1990), als we iets serieuzer van toon worden, heeft een onmiskenbare charme, al vermoed ik dat hij daar zelf ook lange tijd aan twijfelde. Misschien wel de langste tijd. Maar de rollen blijven komen. Toen ik in 2025 in Cannes Kelly Reichardt sprak over The Mastermind (2025), was Josh O’Connor de vorige avond ingevlogen – vermoedelijk toen vanaf de set van Spielbergs Disclosure Day die we vanaf 11 juni kunnen zien – voor de galapremière en de afterparty. De volgende ochtend werd hij, in de onsterfelijke woorden van Reichardt, “kotsend weer teruggevlogen”. Iedereen wil iets van Josh O’Connor.

Charme
Niet alles wat hij aanraakt verandert in goud. The History of Sound (2025) deze maand, de aanleiding om dit profiel te schrijven, is een duidelijke middenmoter in de filmografie van de acteur. Rebuilding (2025), waarin hij een Amerikaanse boer met een cowboyhoed speelt en in een pick-uptruck door Colorado rijdt, wordt hier niet uitgebracht. Maar wat een filmografie it is. Met God’s Own Country brak hij door in de filmindustrie, maar het grote publiek leerde de acteur kennen in televisieseries The Durrels (2016-19) en vervolgens The Crown (2016-23), waarin hij prins Charles speelt. Want wie anders. Een rol als chauffeur in een commercial voor Aston Martin – altijd handig als je ooit nog Bond wil spelen – wisselt hij af met een sociaal-realistisch drama als Aisha (2022), over een vrouw die vast komt te zitten in de Ierse asielbureaucratie.

“Kijk daar! Ken Loach”, zei O’Connor in 2023 in Cannes tegen The Hollywood Reporter toen hij werd geïnterviewd over Alice Rohrwachers fantastische La chimera (2023). “Hij is een van mijn helden.” Een rol trouwens, die in La chimera, die hij zou hebben gekregen nadat hij brieven stuurde aan de regisseur met de vraag of ze samen iets zouden kunnen doen. O’Connor had ergens tussen de paleiswandelingen in The Crown en het stick-schakelen in Aston Martins Rohrwachers films gezien en wilde samenwerken.

Voor iedereen die – zoals ik – nog niet gevallen was voor de charme en de kunst van Josh O’Connor was er nu La chimera om te aanschouwen. Of die YouTube-clip waarin hij en Jessie Buckley rond hun Romeo and Juliet bij het National Theatre gevraagd werd om advies aan jonge acteurs en O’Connor over een foto begint waarin Yves Klein de kleur blauw probeert te vangen terwijl hij van een muur in het niets springt. “Ik ontdekte later dat er allemaal mensen onder stonden om hem op te vangen, maar die waren gewist. Ik dacht: ‘Maar dat is nog beter.’ Dit acteren is een waanzinnig avontuur, maar zorg dat je iets hebt – geld, familie, andere acteurs – die je op kunnen vangen.” Hij zag de foto in de tijd dat hij naar eigen zeggen drie baantjes in Londen draaide om de huur te kunnen betalen en ’s nachts uitgeput de teksten voor een auditie de volgende dag leerde. O’Connor, anders dan veel jonge mannelijke acteurs die in Engeland doorbreken, komt niet van een rijke achtergrond. Wel uit een artistieke familie trouwens.

Onbestemd
Tussen La chimera, Challengers en, zeg, Wake Up Dead Man zie je het indrukwekkende bereik van de acteur. Benieuwd of hij als actieheld in Spielbergs Disclosure Day de kar kan trekken, maar O’Connor zal niet gecast zijn om à la Tom Cruise in War of the Worlds (2005) aliens te bestrijden. Dit is een ander type acteur. Tarantino maakt naar verluidt nog maar één film, maar die zal weinig kunnen met een acteur die het graag bij zo weinig mogelijk lettergrepen houdt. Dat klinkt misschien flauw, maar O’Connor zit als gegoten in een film als La chimera, waarin zijn personage Arthur iets ongrijpbaars heeft en net los lijkt te komen van de aarde waar hij op loopt. “We zijn allebei hippies in ons hart”, zei de acteur over de samenwerking. Rohrwacher castte hem opnieuw in Three Incestuous Sisters, haar aanstaande bewerking van de gelijknamige roman van Audrey Niffenegger.

O’Connors personages moeten iets onbestemds hebben. Hoe duidelijker hun doel, hoe meer de acteur zich verloren zal voelen. Hypothetisch natuurlijk. Want misschien zit er toch een James Bond verstopt in Josh O’Connor.

Het is fascinerend hoe iemand die aan geen enkel cliché idee over een sexy acteur voldoet zoveel mensen kan aanspreken. Misschien omdat hij een man lijkt te zijn die luistert in plaats van flatgebouwen omver te beuken of superhaaien te fileren. Misschien omdat hij een man is die niet gebukt lijkt te gaan onder het gewicht van de dingen. Wie kan zeggen waarom sommige gezichten en sommige manieren om in de wereld te staan zoveel mensen charmeren? O’Connors lichtheid is gewild in een bedrukte tijd als deze. Iets waar mensen best voor willen betalen. Ook Joel Coen castte de acteur trouwens, in het aanstaande gothic mysterie Jack of Spades. En dan moet het even klaar zijn, zei de acteur hoopvol maar waarschijnlijk naïef in november tegen de Amerikaanse entertainmentsite The Ankler.

Hij wil in 2026 graag weer even terug naar het pottenbakken. Handen in de klei, zogezegd.