FilmPers – 28 april 2011

BLACK BUTTERFLIES
Paula van der Oest
De scènes tussen Ingrid (Carice van Houten) en haar vader (Rutger Hauer) leveren de beste momenten op in black butterflies. Het vormt de essentie in een filmbiografie over een gecompliceerde vrouw, die ondanks haar talent geen rust vond in haar leven en ook nog wordt vermalen door het apartheidsbewind in haar land, dat haar vader fanatiek verdedigt.
Algemeen Dagblad (Ab Zagt)

Jonkers onmogelijke gedrag, de scènes die ze schopt, haar wanen en angsten zijn niet opgesmukt, maar gewoon triest en soms genant. Dat is de belangrijkste verdienste van black butterflies. Maar aan het einde is Ingrid Jonker nog steeds een groot raadsel, groter dan de bedoeling kan zijn.
NRC Handelsblad (Peter de Bruijn)

Maar vooral het beeld van Jonker, in al haar facetten, is onvergetelijk. Wispelturig is ze, behaagziek. Maar ook een vrouw van wie je de aantrekkingskracht begrijpt: bij Jonker zijn de toppen hoog en de dalen duister. Carice van Houten — die van het spelen van labiele vrouwen inmiddels zo’n beetje haar handelsmerk heeft gemaakt — kreeg niet eerder een personage dat zo rond is.
de Volkskrant (Floortje Smit)

UNTER DIR DIE STADT
Christoph Hochhäusler
Beter dan het drama is de vormgeving. unter dir die stadt toont het financiële centrum van Frankfurt zoals de Nederlandse film win/win vorig jaar de Amsterdamse Zuidas: een levenloze glazen stad, waarin financiële zombies monopoly spelen. Regisseur Christoph Hochhäusler maakt het gevoel van vervreemding uitstekend voelbaar, maar op den duur irriteert zijn gebrek aan subtiliteit.
Het Parool/GPD-kranten (Jos van der Burg)

De Duitse scenarist en regisseur laat over het gevoelsleven van zijn hoofdpersoon geen misverstand bestaan. Hij laat hem worstelen met zijn primitieve driften en hoe hoger de wolkenkrabbers worden, hoe groter de val. In Frankfurt, zetel van de Europese Centrale Bank, reiken de wolkenkrabbers tot in de hemel.
Trouw (Belinda van de Graaf)

In unter dir die stadt, zowel amour fou als een omfloerste kritische kijk op de zakenwereld, draait alles om dergelijke schijnvertoningen: een recital met moderne klassieke muziek dat verveeld maar beschaafd wordt uitgezeten, een cv dat met wat fictieve baantjes wordt opgevijzeld, een gruwelijke moord die in de doofpot wordt gestopt, het overspelige echtpaar dat onder valse namen een hotelkamer huurt.
de Volkskrant (Kevin Toma)

IN A BETTER WORLD
Susanne Bier
Dat Bier als regisseur soms wat nadrukkelijk haar pedalen bedient — veel muziek, het nodige toeval en sentiment — wordt gecompenseerd door uitstekend naturel spel. in a better world werkt vrij schematisch en voorspelbaar naar een crescendo toe, maar presenteert menselijke emoties voldoende complex om tot het einde toe te intrigeren. Zo maakt Bier dan wel melodrama, maar geen glad melodrama.
de Volkskrant (Bor Beekman)

De thematische rijkdom van Oscarwinnaar in a better world is groot, al vormt een simpele jongensvriendschap de kern van het verhaal. Daaromheen weven de Deense filmmakers een web van subplots, die de aangesneden kwesties in een breder perspectief plaatsen (…) Het prachtig gefotografeerde en sterk geacteerde in a better world stemt tot nadenken over de wereld — en de waarden — die we doorgeven. Daarnaast mikt dit pakkende drama trefzeker op de emotie.
De Telegraaf (Marco Weijers)

Het register van hevige emoties dat Bier in het uitstekende melodrama after the wedding met bravoure en slim gedoseerd opentrok, komt ook nu aan bod, maar toch gaat in a better world niet erg diep. De film krabbelt aan het suikerlaagje dat we civilisatie noemen, maar is niet nieuwsgierig naar de rauwe onderlaag. De ouders van de twee jongens hebben het even zwaar. Maar de crisis wordt fluks aangepakt en de orde hersteld.
Trouw (Remke de Lange)

AURORA
Cristi Puiu
Al die aandacht voor leegte en het gapende niets in enkel, klemgezet leven: het slaat dood als je er zelf niet de concentratie voor op kunt brengen. Even zo goed werkt het volkomen hallucinant, en blijkt aurora een film die je tot in de kleinste details de troebele werkelijkheid van het hoofdpersonage binnenvoert. Net genoeg inzet, en je raakt zomaar vastgeketend aan de oogopslag, zenuwtrekjes en verkrampte schouders van deze dode.
de Volkskrant (Kevin Toma)

De ‘gewoonheid’ van de filmstijl reflecteert de (schijnbare) alledaagsheid van Viorels bestaan. Puiu lijkt zo te willen bewijzen dat, anders dan in Hollywoodfilms, iedereen een misdadiger kan worden. Puius aanpak levert sterke scènes op die eindeloos duren, als verhuizers Viorels huis leeghalen terwijl hij hun aanwijzingen geeft. Jammer dat de film wel erg veel van dit soort ‘lege’ scènes bevat, waardoor de verveling op de loer ligt.
NRC Handelsblad (André Waardenburg)

De man draalt om zijn eigen leven heen, en als toeschouwer draal je om hem heen. En op het moment dat hij toeslaat, deins je terug. aurora is zo eerder een studie in kijken en je verbinden dan een commentaar op Schuld en Boete, of op anonimiteit en onverschilligheid in Boekarest. Boeiend, maar ook wat abstract en te losjes om je echt bij de lurven te grijpen.
Trouw (Jann Ruyters)

SOMEWHERE
Sofia Coppola
Dorff is geen Bill Murray, en hij speelt de ster effectief rechtlijnig, maar er komt een aantal geestige scènes langs.(…) Af en toe duikt hij met een vrouwelijke bewonderaar in bed, of huurt hij een identieke tweeling om voor hem te paaldansen. Coppola heeft het hoogblonde tweetal ongetwijfeld uit de kleine advertenties gelicht en ook de andere details over het decadente leven in Los Angeles voelen volledig authentiek aan.
Het Parool/GPD-kranten (Mark Moorman)

Grote statements maakt Coppola niet; haar aanpak kenmerkt zich juist door de bescheiden toon, de aandacht voor details, de intieme observaties. Eerder timide dan pretentieus. En toch weet Coppola met die eenvoudige verhalen te raken. Haar personages mogen door en door verwend zijn, ze worstelen met herkenbare problemen. En met haar vloeiende, bedrieglijk simpele stijl legt de regisseur telkens weer de vinger op de zere plek.
de Volkskrant (Pauline Kleijer)

Antonioni’s films zijn vaak moeilijk uit te zitten terwijl somewhere sprankelt. Waarschijnlijk omdat Coppola niet zo geïnteresseerd lijkt in de leegte en gevoelsarmoede van haar helden, maar eerder in hun bizarre omgeving. somewhere amuseert vooral als melancholieke satire op Hollywood. Ervaringsdeskundige Coppola observeert de lauwe, Californische vervreemding voortreffelijk, met humor, perfecte timing — scènes duren vaak net lang genoeg om een situatie ridicuul te maken — en oog voor detail.
NRC Handelsblad (Coen van Zwol)