Filmpers – 23 december 2015

  • Datum 23-12-2015
  • Auteur
  • Deel dit artikel

FAREWELL

FAREWELL
Ditteke Mensink
De film krijgt dezelfde impact als de documentaire out of the present (1995), die de Russische kosmonaut Sergei Krilakev portretteert die om de aarde draait, terwijl ergens daaronder de Sovjet-Unie uiteenvalt. (…) farewell laat zien hoe het persoonlijke en het politieke langs elkaar heen scheren en hoe afstand niet altijd overzicht schenkt.
NRC Handelsblad (Dana Linssen)

Met het enigszins fictieve liefdesverhaal wint de film aan richting en spanning, en krijgt het verleden een gezicht. Drummond-Hays voice-over stuurt de blik zonder dat het storend wordt, net als het subtiele geluidsontwerp dat de zwijgende beelden nét iets meer leven inblaast. Steeds blijft er genoeg ruimte tussen de woorden, geluiden en beelden om je eigen fantasie erop los te kunnen laten.
de Volkskrant (Kevin Toma)

De beelden die Nijssen in de archieven opdook, hebben bijna honderd jaar na dato nog altijd het vermogen de kijker sprakeloos te maken. De aanblik van het reusachtige luchtschip, waarbij een Boeing 747 in het niet valt, dat aan de hand van honderden assistenten uit een loods wordt geleid en dan als een vogel wordt losgelaten, is adembenemend.
Het Parool/GPD-kranten (Mark Moorman)

SAMSON & DELILAH
Warwick Thornton
De Australische regisseur Warwick Thornton plooit zich als een volleerd documentarist naar het dagelijkse ritme van de tieners, die met ingehouden allure worden gespeeld door twee amateurs. (…) In alles voel je dat samson & delilah is gemaakt door een regisseur die vergroeid is met zijn onderwerp, en die op een mooie, onnadrukkelijke manier feit en fictie verweeft.
Trouw (Belinda van de Graaf)

In samson & delilah, een weerbarstige, heldere film, ontrollen twee troosteloze levens zich via repeterende scènes. De spiraal gaat traag richting bodem of weer omhoog, om uit de cirkel te ontsnappen mist het duo elke vaardigheid. Zo schetst Thornton een beeld van stuurloosheid en apathie dat je wereldwijd aantreft bij voormalige natuurvolkeren, of dat nu in Brazilië, Siberië of Australië is.
NRC Handelsblad (Coen van Zwol)

De verveelde sfeer in de eerste helft is droogkomisch absurdistisch, maar later wordt de film een sociaal-realistisch (melo)drama. De twee stijlen wringen met elkaar, maar wie zich daardoor niet uit het veld laat slaan, ziet een bittere aanklacht tegen sociale onverschilligheid. Maar ook een teder en ontroerende liefdesverhaal over twee tieners die elkaar niet loslaten.
Het Parool/GPD-kranten (Jos van der Burg)

VINCERE
Marco Bellocchio
vincere is meer dan een tragische liefdesgeschiedenis. Het toont ook een natie die met oogkleppen op achter een leider met een kolossaal ego aanloopt. Bellocchio combineert journaalbeelden met zijn bijzondere reconstructie van deze verbijsterende relatie. Met zijn weergave van de wijze waarop zijn landgenoten zich lieten manipuleren legt de regisseur een duidelijke link naar het hedendaagse Italië.
Algemeen Dagblad (Ab Zagt)

In de vermenging van archiefbeelden en theatrale massascènes toont Bellocchio zich een ware virtuoos. Sterk is ook de invulling die Filippo Timi geeft aan de rol van de jonge Benito. Het is te begrijpen waarom het Italiaanse volk blind achter deze volksmenner aanloopt. Moeizamer is het portret van hoofdpersoon Ida Dalser. Op een gegeven moment betrapte ik mezelf erop dat ik meer begrip had voor Mussolini dan voor lastpost Dalser, die niet wil inzien dat ze de ongelijke strijd nooit zal winnen.
Het Parool/GPD-kranten (Fritz de Jong)

Beeld en geluid illustreren op perfecte wijze hoe bombastisch en vol pathetiek het Italiaanse volk en zijn leider zijn geworden. vincere gaat in de finale volledig over the top, met scènes vol regen en onweer, maar met een stijl die naadloos aansluit bij een hysterische, oorlogszuchtige natie vol grootheidswaan. Bovendien vormen deze scènes een mooi contrast met de stille tragiek van Ida Dalser.
NRC Handelsblad (André Waardenburg)

DE VLIEGENIERSTER VAN KAZBEK
Ineke Smits
De prachtige film is een magisch-realistisch coming-of-age verhaal over een slim meisje met een rijke fantasie. We zien de Tweede Wereldoorlog door haar ogen en ingekleurd door haar verbeelding. (…) Als aan het einde toch even de harde werkelijkheid van oorlog de film binnendringt, kun je niet anders dan concluderen dan in de handen van Ineke Smits zelfs oorlog poëzie wordt.
De Telegraaf (Annet de Jong)

Het gevoelige verhaal rond het meisje dat de barre werkelijkheid bestrijdt, doet denken aan de filmklassieker de geest van de bijenkorf, waarin de kleine Ana Torrent tijdens de Spaanse burgeroorlog op de loop gaat met de Frankenstein die ze in de bioscoop heeft gezien. Maar de vliegenierster van kazbek gaat minder op de loop met de toeschouwer. Daarvoor blijft de cinefiele speelsheid iets te gekunsteld; de fantasieën van Marie blijven te particulier van haarzelf.
Trouw (Jann Ruyters)

Ondanks het historische decor gaat de vliegenierster van kazbek vooral over de kracht van de verbeelding. Dat thema ligt er veel te dik bovenop. Een opeenstapeling van effecten, waar je met je eigen fantasie niets meer aan toe kunt voegen. En zo gaat het steeds weer, alsof Smits wel op de verbeeldingskracht van haar heldin vertrouwt, maar niet op die van haar publiek.
de Volkskrant (Kevin Toma)

LE PÈRE DE MES ENFANTS
Mia Hansen-Love
De kracht van het sterk geacteerde gezinsdrama le père de mes enfants schuilt in de wijze waarop regisseur en scenarist Mia Hansen-Love haar hoofdpersonage Gregoire meer en meer in een hoek drijft, maar tegelijk ook aannemelijk maakt dat hij in velerlei opzicht te benijden is. Zelfs onder hoogspanning zijn er de onderonsjes met zijn geweldig leuke dochters. Onverdeelde aandacht kan hij ze zelden bieden, maar de wederzijdse liefde spat er van af.
de Volkskrant (Bor Beekman)

le père de mes enfants is een ontroerende en aangrijpende film van een van de grootste talenten van de Franse film van dit moment. (…) Welbeschouwd is het een wonder dat iemand van zevenentwintig zo’n doorleefde film kan maken over een thema dat haar eigen levensfase ver overstijgt. Wanneer een film zo goed is als le père de mes enfants kan de biografie van de regisseur ook weer niet alles verklaren.
NRC Handelsblad (Peter de Bruijn)

le père de mes enfants bevat parallellen met het leven van de bevlogen Franse filmproducent Humbert Balsan, maar is beslist geen reconstructie. Hansen-Love schetst een menselijk portret van de charismatische filmmaker, die zowel zakelijk als privé alle ballen in de lucht probeert te houden. Met flair en charme, maar uiteindelijk tevergeefs. (…) Het zijn de levensechte, doorvoelde personages die maken dat deze film blijft boeien.
De Telegraaf (Marco Weijers)

Geschreven door