The Social Reckoning

The Social Reckoning, Aaron Sorkins officieuze vervolg op Facebook-film The Social Network (2010), is een oerdegelijke journalistieke thriller die geen moment echt urgent wordt.

The Social Reckoning is in veel opzichten een driesterrenfilm. Het is in ieder geval Aaron Sorkins minst vervelende film sinds Molly’s Game (2017), nadat The Trial of the Chicago 7 (2020) en Being the Ricardos (2021) toch vooral op de zenuwen werkten. Het acteerwerk? Keurig. De uitwerking van een loeispannend, zeer relevant verhaal over deze tijd? Niks mis mee. Sorkins script en regie? Prima.

In veel opzichten is The Social Reckoning zó oerdegelijk, dat het al snel iets frustrerends krijgt. Want juist door de wat plichtmatige aanpak van Sorkin en zijn cast, mist de film urgentie. En dat voor een verhaal dat gebaseerd is op de ‘Facebook Files’, een reeks onthullingen van The Wall Street Journal waaruit onder meer bleek dat Facebook-algoritmes mensen naar extreemrechtse groepen dirigeerden en dat Instagram schadelijk was voor de mentale gesteldheid van kinderen, wat door de top van Meta werd genegeerd.

Het zit er heus allemaal in. Er is klokkenluider Frances Haugen (prima rol van Oscar-winnaar Mikey Madison), die met gevaar voor eigen carrière een boekje opendoet over de misstanden achter de schermen bij Facebook en later Meta. Er is de onderzoeksjournalist Jeff Horwitz (Jeremy Allen White op standje blanco), die zich vastbijt in de misstanden en zelf, jawel!, een moeizame relatie heeft met technologie. Hij weet niet eens hoe zijn navigatiesysteem werkt!

En dan is er natuurlijk de grote schurk zelf: Mark Zuckerberg, bij wie vooral de vraag is of hij ooit rekenschap zal moeten afleggen voor zijn beleid. Jeremy Strong speelt hem als een rancuneuze, antisociale eikel, iemand die nauwelijks nog menselijk te noemen valt en een team van tientallen mensen nodig heeft om sympathiek over te komen. Maar ja, hoe maak je een mens van iemand die alleen maar denkt in gebruikers en clicks?

Het portret is niet fraai, maar nergens voelt deze degelijke journalistieke thriller als een écht boze film, als een film die een statement wil maken over de shitzooi waar we met dank aan Zuck en co. in zijn terechtgekomen. Bill Burr komt in een uitstekende bijrol nog het dichtst bij een moreel kompas, ironisch genoeg juist in de rol van een durfkapitalist die vooral zijn eigen hachje probeert te redden. Maar bij hem voel je in ieder geval iets van de felheid die de film verder te vaak mist.

En dan waagt Sorkin zich in de apotheose ook nog aan de Capitool-bestorming van 2021, waarin alle verhaallijnen wat geforceerd samenkomen. De muziek van Alexandre Desplat wordt daarbij nog eens extra aangezwengeld, waardoor het uitloopt op een behoorlijk melodramatische compilatie.

Sorkin won een Oscar voor zijn script van officieuze voorganger The Social Network (geregisseerd door David Fincher), maar lijkt zestien jaar later zijn voelsprieten te hebben verloren voor de tech-terreur van deze tijd. Waar The Social Network zich bewees als akelig tijdloze film over de opkomst van de nihilistische techbro-cultuur, daar voelt The Social Reckoning bij de release al achterhaald.