Sukkwan Island

Een vader neemt zijn tienerzoon mee naar een onbewoond eiland. Wat begint als een samenzijn dat hen dichter bij elkaar brengt, komt steeds meer onder druk te staan.

Het klinkt als een avontuur. Een mythisch avontuur. Een jaar lang wil Roys vader Tom met hem doorbrengen op een onbewoond eiland diep in het Scandinavische noorden. Zelf hun eten bij elkaar jagen, zwemmen in ijskoude meren, het noorderlicht zien schitteren aan de horizon. Louterend zal het zijn. “Ik voel me al jaren nergens thuis”, aldus Tom. “Maar dit gaat alles fixen.”

De eerste weken op het eiland is alles precies zoals een dertienjarig kind het zich zou voorstellen. Of misschien zoals een vader het zich zou voorstellen die gelooft dat een jaar met je zoon op een onbewoond eiland alles kan fixen. Maar kleine momenten van lichtgeraaktheid en frustraties slaan barstjes in die vernislaag.

Hoe verder het jaar vordert, hoe scherper duidelijk wordt dat vooral Tom dit jaar nodig heeft. Hij is het die dit gezin uit zijn handen heeft laten vallen en nu probeert te bewijzen, misschien wel vooral aan zichzelf, dat dat niet onherstelbaar is. Maar hij is blind voor het gewicht dat hij daarbij legt op de schouders van zijn jonge zoon.

Sukkwan Island is gebaseerd op de gelijknamige novelle van David Vann uit zijn boek Legend of a Suicide. Een boek ergens tussen roman en verhalenbundel, tussen autobiografie en fictie, waarin de auteur de dood van zijn vader onder ogen probeert te komen.

De complexe vertelstructuur van dat boek is essentieel voor de betekenis ervan, maar ook heel literair. De film is, misschien onvermijdelijk, meer rechttoe-rechtaan. Die begint met Roy die als twintiger terugkeert naar de hut op het eiland. Vervolgens springt de film terug in de tijd naar dat jaar met zijn vader, al zal later blijken dat die tijdssprong complexer in elkaar zit.

Het camerawerk van Amine Berrada (ook verantwoordelijk voor het visueel sterke Banel & Adama, 2023) baadt in warme kleuren en kent opvallend weinig scherptediepte. De focus ligt op vader en zoon, op hun gezichten, alles daar voorbij blijft wazig. Er zijn confrontaties met beren, ijzige kou en honger, maar die blijven in de marge van de dynamiek tussen Tom en Roy.

Woody Norman (die doorbrak als het zoontje van Joaquin Phoenix in C’mon C’mon, 2021) speelt een knappe rol als Roy. Maar het is vooral de Franse acteur Swann Arlaud die indruk maakt, in een rol die deels Roys perceptie van zijn vader weergeeft. Hij speelt Tom als een man die de controle over zijn leven veinst, maar vanaf het begin heeft zijn spel iets onthechts. Alsof hij er al niet meer helemaal is.