Milestone

Zijn werk sloopt zijn lichaam

Milestone

In de zwaarmoedige tweede speelfilm van Ivan Ayr volgt de camera de beslommeringen van een reddeloze trucker op de voet. Milestone, een kritiek op het laat-kapitalisme in India, maakt de uitzichtloosheid voelbaar die ten deel valt aan miljoenen Indiërs.

Milestone (Meel Patthar) is net als het recent verschenen The Disciple te zien op Netflix. Het is te hopen dat deze Indiase kwaliteitscinema – beide films gingen in 2020 op het filmfestival van Venetië in première – niet ondergesneeuwd raakt door bombastischere titels. Want Milestone moet het, net als The Disciple, hebben van nuance. Het zijn films gemaakt door filmmakers die het India van de eenentwintigste eeuw boekstaven. Met personages die zich gaandeweg realiseren dat de discipline die ze opbrengen voor hun beroep niet leidt tot innerlijke rust, maar tot existentiële angsten. Als metafoor voor een land dat in duigen ligt.

Ghalib (Suvinder Vicky) oogt alsof hij op sterven na dood is; alsof hij elk moment kan neervallen. De vijftiger rijdt in en om New Delhi dag en nacht op de vrachtwagen, om in zijn levensonderhoud te voorzien. Als hij door een staking zelf de lading die hij vervoert moet tillen, gaat hij door zijn rug. Maar ziekmelden is geen optie: Ghalib vermoedt dat zijn baas toch al plannen heeft om hem te vervangen voor een jongere chauffeur. Zo krijgt hij op een gegeven moment een piepjonge collega naast zich in de cabine, die hij de kneepjes van het vak moet bijbrengen.

De tweede speelfilm van Ivan Ayr (Soni, 2018) draait om een man die voor zijn werk altijd in beweging is, maar wiens leven al enige tijd stilstaat, na de onverwachte dood van zijn vrouw. Ghalib is een gebroken man die zijn identiteit goeddeels ontleent aan zijn baan. Verder heeft hij niets om voor te leven. “Ik weet niet eens meer waar ik geworteld ben”, constateert hij op een gegeven moment. De Indiër die volgens een collega “een onbaatzuchtige toewijding” heeft voor zijn werk, zit gevangen in een paradox. Zijn werk sloopt zijn lichaam, maar als hij stopt zal hij verhongeren.

Milestone laat zich in dat opzicht omschrijven als somber en fatalistisch. Misschien wel een tikkeltje té uitzichtloos. Dat weerklinkt in de grauwe mise-en-scène en de wanhoop die zichtbaar is in Ghalibs gezicht. Het sobere maar schilderachtige drama doet bij vlagen denken aan films van Robert Bresson en Nuri Bilge Ceylan.

Ondertussen brengt het verhaal van Milestone vooral het geniale Sorry We Missed You (2019) van Ken Loach in gedachten. Met een hoofdpersoon die probeert te overleven; die in menig shot te zien is met zijn hand in zijn pijnlijke rug. Al zou je dat in Milestone ook zou kunnen zien als een zinnebeeld voor hoe je jezelf in het leven soms het laatste zetje kan geven naar je ondergang.


Milestone is nu te zien op Netflix.