Il primo giorno della mia vita

Moed vinden voor het leven

Il primo giorno della mia vita

Kan je iemand van zelfdoding weerhouden door diegene een blik in de toekomst te gunnen? Dit simpele idee blijkt een effectief startpunt voor een innemend magisch-­realistisch drama.

Dat de geliefde Italiaanse regisseur Paolo Genovese er veel genoegen in schept mensen in een onverwachte situatie te brengen en dan te zien wat er gebeurt, bleek al eerder. In het succesvolle Perfetti sconosciuti (2016) – remakes in ruim twintig landen, in Nederland als Alles op tafel (2021) – besluit een groep vrienden alle geheimen uit hun smartphones te delen, natuurlijk met dramatische gevolgen. In The Place (2017) laat iemand zien tot welke vergaande daden mensen zijn over te halen.

Ook in Genovese’s nieuwste film Il primo giorno della mia vita is het een geheimzinnige, naamloze man die alles in gang zet, maar deze keer is de toon milder en lichter.

Deze Man (Toni Servillo) doorkruist Rome, op zoek naar mensen die op het punt staan zelfdoding te plegen. In één nacht heeft hij er vier in zijn auto verzameld. Een politieagent die haar dochter verloor. Een jonge turner die medailles won, maar na een ongelukkige val nu in een rolstoel zit. Een twaalfjarige die is bezweken aan pesterijen en het eten van veertig donuts op commando van zijn vader, die zijn zoon op YouTube te gelde maakt. En dan nog een norse lifestylegoeroe die zalen vol aanhangers inpakt met tegeltjeswijsheden, maar zelf van de brug wilde springen.

De Man gaat zeven dagen met ze aan de slag, terwijl ze in een soort limbo tussen leven en dood verkeren. Daarna moeten ze kiezen: leven of toch niet. Er is in deze tussenwereld zelfs een bioscoopje waar ze een korte, vaak verwarrende blik in de toekomst kunnen werpen.

Met de verwikkelingen die volgen scheert Genovese, die dit verhaal eerst als boek schreef, soms dicht langs open deuren over de zin van het leven. Desondanks komt alles verrassend waarachtig over. Genuanceerder en realistischer ook dan het uitgangspunt suggereert. Hoewel Genovese niet al te diep graaft in de zelfdodingsmotieven, neemt hij de strijd en pijn van zijn personages altijd serieus. Oprecht ontroerende momenten laten zien hoe ingewikkeld het is. Het magische aspect is daarbij al snel volkomen vanzelfsprekend.

Die week bedenktijd ontvouwt zich aldus als een warm geacteerd ensemblespel met een rijkdom aan details en aansprekende terzijdes, waarbij er veel ruimte is voor de reacties van iedereen op dit onverwachte nieuwe perspectief en groeiende saamhorigheid. Mede door de vaak laconieke toon, de jazzy soundtrack en doorleefde locaties oogt dit alsof het werkelijk spontaan voor je ogen ontstaat. Zoetsappig wordt het niet, want de Man bekent dat het hem niet altijd lukt om iedereen de moed te laten vinden het leven kiezen.