DNA

Explosieve familie

  • Datum 17-11-2020
  • Auteur Ivo De Kock
  • Thema Filmkrant 435
  • Gerelateerde Films DNA
  • Regie
    Maïwenn Le Besco
    Te zien vanaf
    17-12-2020
    Land
    Frankrijk, 2020
  • Deel dit artikel

De dood van een grootvader die de familie bijeen hield, brengt verborgen problemen aan de oppervlakte in Maïwenns DNA. Een fraai staaltje vitale cinema met Louis Garrel en Fanny Ardant.

Maïwenns film over een disfunctionele familie waarvan de grootvader sterft, is bij momenten wat hyperkinetisch en zelfgenoegzaam, maar de verstrengeling van rouwgevoelens en emotionele onzekerheden maakt van de film een boeiende achtbaanrit. Het begint met enkele vragen. Wat tonen we van een overledene aan de wereld? Hoe goed kennen we familieleden en hun geschiedenis écht? Waarom gaan we, geconfronteerd met de dood, ons vragen stellen over onze oorsprong? Maïwenn brengt via wetenschappelijk dna-onderzoek een verlangen naar tastbare sporen in stelling, maar kiest voor een humanistische uitweg. De grootvader van hoofdpersoon Neige zit in haar, leeft voort via haar, maar uiteindelijk verdringt vrije keuze een rigoureuze lotsbestemming. Met haar Algerijnse paspoort in de hand en midden in een protestbetoging sluit Neige aan bij de opgetekende herinneringen van opa Émir waarmee haar avontuur startte.

“Veel lijden en flink wat pijn”, antwoordt de Franse acteur, scenarist en cineast Maï­wenn (Polisse, 2011; Mon roi, 2015) als we haar tijdens Film Fest Gent vragen wat ‘familie’ voor haar betekent. Die somberheid weerspiegelt zich in een verhaal tjokvol woede, frustraties, trauma’s, spanningen en emotionele botsingen. “Omdat Neige met een identiteitscrisis worstelt, moesten we in DNA een breuk in de familie belichten”, vertelt ze. “De dood van de 93-jarige, dementerende grootvader die iedereen samenhield, brengt verborgen familieproblemen aan de oppervlakte en start bij mijn personage een zoektocht naar haar afkomst en identiteit. Dat Neige haar leven niet opnieuw kan oppakken wanneer haar grootvader wegvalt, wijst op de onderliggende problemen.”

De politiek geëngageerde Algerijnse grootvader Émir; een explosieve moeder/dochterrelatie; het peilen naar de eigen roots: Maïwenn wil wel toegeven dat het allemaal erg persoonlijk was. Tijdens de preproductie van haar historische policier over Madame du Barry, de maîtresse van Lodewijk XV, werkte ze met een kleine crew en een korte draaiperiode. Dit liet haar de energie van haar Le bal des actrices (2009) herontdekken. “Ik ben dol op dat bruisende, levendige”, zegt Maïwenn. “Het moet bewegen voor mij. Maar het moet ook grappig zijn. En het acteerplezier moet ervan afspatten.”

Haar samen met Mathieu Demy geschreven DNA is ondanks zijn donkere, agressieve en bittere ondertoon een fraai staaltje vitale cinema. Ook al heeft de persoonlijk betrokken en alles controlerende Maïwenn (acteurs kregen “vrijheid in gevangenschap”) de neiging in navolging van haar narcistische protagonist de andere personages te overschaduwen. “Dit is geen ensembledrama”, luidt Maïwenns verontschuldiging. “DNA is het portret van iemand die gelijkenissen heeft met mij. Kiezen welke richting men uitgaat, ik vind dat mooi. Uiteindelijk kiest Neige
haar dna.”