Marion Cotillard over Blood Ties

Marion Cotillard, de populairste Fran­çaise in Hollywood, speelt in twee films die zich afspelen in New York. "Ik heb alle films van Sophia Loren."

Door Kees Driessen

Marion Cotillard (1975) is momenteel Française numéro une in Hollywood. Al maakte ze tot nu toe de meeste indruk in Europese producties (denk aan De rouille et d’os van Jacques Audiard), Hollywood maakte haar wereldberoemd. Met name dankzij Christopher Nolans Inception (2010) en The Dark Knight Rises (2012) — waarbij die laatste haar wel opzadelde met een van de gênantste sterfscènes ooit.
Nieuwsgierig maakt haar aangekondigde project met de gebroeders Dardenne. In de tussentijd verschijnt ze in twee Amerikaanse producties: Blood Ties, de Amerikaanse remake door de Franse regisseur Guillaume Canet van Les liens du sang (Jacques Maillot, 2008) — waarin Canet destijds zelf de hoofdrol speelde — en The Immigrant van James Gray, tegenover Joaquin Phoenix en Jeremy Renner. Beide films spelen in New York en beleefden hun première in Cannes, waar de Filmkrant bij La Cotillard op audiëntie ging.

Wat is het eerste waaraan u denkt bij New York? "Dat is privé, haha!"

Het eerste wat u met ons kunt delen. "Eh… dat was toen ik hoorde dat ik de rol in Nine (Rob Marshall, 2009) had gekregen. Ik stond op Broadway op en neer te springen van geluk. Niemand kende mij nog — ik was gewoon een gekke springende Française. Maar het kon me toen, je-weet-wel, geen bleep schelen wat mensen van me dachten."

Blood Ties is geïnspireerd door Amerikaanse films uit de jaren zeventig, zoals The French Connection. Net als in die films zijn in Blood Ties de mannenrollen beter uitgewerkt. "Ja, zoals meestal! Maar alleen al het vinden van een goed script is bijzonder. Om dan ook nog een sterke vrouwenrol te vinden… Daarom heb ik ook zo veel moeite gedaan om De rouille et d’os te doen — want eigenlijk botste die met de opnames voor The Immigrant. Maar door een soort Tetris te spelen met mijn schema is het gelukt. Zo’n rol mag je gewoon niet missen."

Hoe zwaar is het om de ene film na de andere te doen? "Superzwaar. Maar ik kan soms gewoon geen nee zeggen. Het was helemaal niet de bedoeling dat ik meteen weer zou gaan werken nadat ik moeder was geworden. Maar ik vond werken met Christopher Nolan zo geweldig [voor Inception], dat ik geen nee kon zeggen toen hij me vroeg voor The Dark Knight Rises. En James Gray had het script voor mij geschreven, dus daar kon ik ook geen nee tegen zeggen. En tegen Jacques Audiard ook niet en Guillaume Canet ook niet en zo heb ik in het eerste jaar van mijn moederschap vier films gedaan. Maar daarna heb ik een jaar vrij genomen."

En dus moest u nee zeggen tegen Cosmopolis? "Ja. Dat moest. En dat was moeilijk, want David Cronenberg is een van mijn favoriete regisseurs."

U speelt in The Immigrant een Italiaanse. Had u Italiaanse actrices als rolmodel? "Ik heb alle films van Sophia Loren gezien. Ik heb een enorme verzameling. Ik bedoel, echt al haar films. Zelfs degene die niemand kan vinden, die heb ik."

De scène waarin u uitbarst in een Italiaanse scheldkanonnade, is dat Loren? "Dat weet ik niet. Dat kan ik niet analyseren. Ik voed mezelf met allerlei dingen en daaruit komt iets voort dat ik niet helemaal onder controle heb. Dat is hoe ik werk. Ik wil niet alles beheersen. Ik moet me kunnen verliezen."

En sprak u al Italiaans? "Geen woord. Dat was een grote uitdaging. Maar als ik een personage voorbereid, maak ik mezelf leeg en wacht ik op wat er komt. En het eerste wat er bij Monica, mijn personage in Blood Ties, in me opkwam, was dat ze Italiaans was. Guillaume zei: goed idee! En toen bedacht ik pas: ik spreek helemaal geen Italiaans… En dan is een perfect Italiaans accent heel moeilijk. Maar het moest. Het was een goed idee, dus heb ik me gewoon een slag in de rondte gewerkt."

U lijkt weinig last te hebben van typecasting. Zijn er rollen die u graag zou doen waarbij mensen niet aan u denken? "Ik zou graag een komedie doen. Ik weet niet of ik het kan. Ik denk dat ik heel, heel hard zou moeten werken om meer te leren over het ritme van komedies. Want elke acteur weet: dat is het moeilijkste genre."

Françaises in Hollywood

Marion Cotillard in Blood Ties.

Marion Cotillard is momenteel de grootste Française in Hollywood. Je ziet wel eens iemand anders (Audrey Tautou in The Da Vinci Code; Mélanie Laurent in Inglourious Basterds; Eva Green in Casino Royale; de Waalse Cécile de France in Hereafter; en Juliette Binoche zit binnenkort in Godzilla), maar meestal blijft dat bij uitstapjes binnen een Franse of Europese filmografie. Met Public Enemies, Nine, Inception, Midnight in Paris, Contagion en The Dark Knight Rises heeft Marion Cotillard (die in 2008 een Oscar won voor haar rol als Edith Piaf in het Franse La vie en rose) echter een zwaar Amerikaans track record. Haar charmante accent lijkt daarbij alleen maar in haar voordeel te werken.
En dat terwijl haar collega Isabelle Huppert me ooit zei dat juist haar moedertaal een reden was om minder over de grens te kijken: "Ik heb in Amerika gewerkt en het spelen in het Engels zelf, daarvan raak ik niet echt in extase. Ik doe het, maar het wordt er niet beter van. Ik speel liever in het Frans." Catherine Deneuve wees me op het belemmerende Amerikaanse conservatisme: "Ik presenteerde een film van André Téchiné in Los Angeles, waarin ik een lesbienne speelde. Men zei mij: je hebt veel geluk dat je in Frankrijk zo’n rol kunt spelen. Iemand als Meryl Streep zou zich dit niet kunnen veroorloven."
En collega Juliette Binoche zei me: "Ik had naar Amerika kunnen gaan. Maar ik wil niet in een systeem zitten. Zoals ik nu werk ben ik vrijer en heb ik volgens mij meer mogelijkheden."

KD