Profiel: Millie Bobby Brown

De vrouw die de draak verslaat

Millie Bobby Brown in Damsel

Ze is pas twintig en toch al een fenomeen: Millie Bobby Brown. Een acteur die geen enkele boodschap heeft aan traditionele rolpatronen.

Je kunt natuurlijk wel zéggen dat actrices ook stoere rollen moeten kunnen spelen, maar het moet ook nog even werkelijkheid worden. Door de jaren heen gebeurde het soms wel en waren er natuurlijk vrouwen die een heldenrol speelden of gewoon stoer waren. Musidora als Irma Vep, Linda Hamilton als Sarah Conner in de Terminator-films, Zhang Ziyi in Crouching Tiger, Hidden Dragon, Angelina Jolie én Alicia Vikander als Tomb Raider, Daisy Ridley als Ren in de Star Wars-films, Jessica Chastain in Zero Dark Thirty van Kathryn Bigelow. Al moet ik nog zien, om even bij Bigelow te blijven, of een film als The Hurt Locker net zo goed ontvangen zou zijn als die bomgasten allemaal vrouwen waren geweest. Een vraag voor bij het haardvuur.

Toch zijn dit onmiskenbaar de uitzonderingen die de regel bevestigen. Wat ik nooit zal vergeten is hoe Hollywood een multitalent als Hedy Lamarr crimineel tekortdeed. Die tijdens WOII ook nog even een voorloper van wifi uitvond. Wie me niet gelooft: kijk of je ergens Bombshell: The Hedy Lamarr Story kunt streamen. Gelukkig hebben we sindsdien een paar stappen vooruitgezet. In arthousefilms iets sneller en iets meer dan in mainstreamproducties.

Erg fijn dus als een vrouwelijke ster vol in de spotlights van de mainstream laat zien hoe onzinnig het is om die roestige oude rolpatronen nog langer te gebruiken. Toch wordt het tot nu toe nauwelijks opgemerkt en misschien zegt dat iets moois over de gemiddelde kijker: die vindt het prima dat vrouwen én mannen rollen spelen buiten de traditionele rolpatronen. Deze vrouw heet Millie Bobby Brown. Toen ze dankzij Stranger Things op dertienjarige leeftijd plotseling beroemd was geworden en op een avond door Jimmy Fallon naar haar eerste kus werd gevraagd – een vraag die mannen in zo’n situatie nooit wordt gesteld – rolde ze met haar ogen. Zo doe je dat.

In Enola Holmes speelde ze de jongere zus van Sherlock, uitstekend in staat om haar eigen mysteries op te lossen. In Godzilla vs. Kong net zo, zij het in een bijrol. Netflix zag door Stranger Things welk gewicht Brown naar de serie bracht en kocht ook Damsel, die sinds een paar dagen te zien is op de streamingdienst.

De naam verwijst natuurlijk naar het cliché van de damsel in distress, de hulpeloze deerne die gered moet worden. Precies de idiote karikatuur die Brown met elke nieuwe rol deconstrueert. In Damsel wordt ze uitgehuwelijkt aan de prins van een verafgelegen koninkrijk, maar dat blijkt een val en ze wordt geofferd aan een draak. De film speelt heel bewust met de omkering van clichés. Het korset en de jurk waarin Browns personage Elodie op de huwelijksdag wordt ingesnoerd, scheurt ze later aan stukken om de onderdelen te gebruiken om te overleven. Helaas rammelt er ook behoorlijk wat aan de film, maar dit is geen recensie. Het opvallende aan Browns keuze van rollen is dat ze juist niet de arthouserollen doet, waar dus meer ruimte is voor interessante rollen voor vrouwen, maar voor genrefilms kiest: detective, sciencefiction, creature feature en nu fantasy.

In sommige blockbustergames kun je al een paar jaar spelen via een vrouwelijke avatar (Assassin’s Creed Valhalla, Horizon Zero Dawn) en ondanks gemopper uit de krochten van het internet is die ontwikkeling niet te stuiten. Zoals men zegt: over een paar jaar heeft helemaal niemand het er nog over. Nu al niet meer, eigenlijk, op de plekken die ertoe doen.

Later dit jaar speelt Brown naast Chris Pratt in blockbuster The Electric State, gebaseerd op de strip van Simon Stålenhag. Een sciencefictionfilm die niet op de Nederlandse releaselijsten te vinden is, omdat Universal de rechten heeft verkocht aan Netflix. Terwijl de trailer toch echt suggereert dat deze film veel beter werkt op een groot scherm. Brown speelt de hoofdrol van een jonge vrouw die door een post-apocalyptisch Amerika trekt met een schattige robot als vriend. Pratt speelt een eigenaardige zwerver die ze onderweg ontmoet.

Brown heeft ondertussen haar eigen productiemaatschappij PCMA opgezet, een familiebedrijf (de naam verwijst naar de initialen van haarzelf en haar broer en zussen) waarmee ze de twee Enola Holmes films en Damsel produceerde. Ze heeft een huidverzorgingslijn uitgebracht met de naam van haar grootmoeder (Florence by Mills) en Brown en haar zus Paige zoeken constant naar verhalen over meiden en vrouwen om te verfilmen. Ondertussen publiceerde ze (met hulp van ghostwriter Kathleen McGurl) ook even een bestseller gebaseerd op de ervaringen van haar grootmoeder tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ze is een fenomeen, deze Millie Bobby Brown.