Colleen Hoover en post-MeToo-romantiek

Verity is het vijfde boek van bestsellerschrijver Colleen Hoover dat wordt bewerkt tot serie of film. Wat zegt haar populariteit over de tijd waarin we leven? En welke films en boeken horen nog meer bij die stroming?

Op een zondagmiddag bezoek ik een uitverkochte voorstelling van Verity in de op een na grootste zaal van Pathé de Munt in Amsterdam. Dat het even duurt voordat we naar binnen kunnen, geeft me ruim de gelegenheid om de samenstelling van het publiek te bestuderen: jonge vrouwen in tweetallen of clubjes, een paar heterostellen, een enkele man alleen. Het merendeel van het publiek is jong, wit en vrouw, en terwijl we de zaal binnengaan en onze stoelen zoeken, hoor ik ze druk praten: Heb jij het boek gelezen? En wat vond je?

1.

De psychologische thriller van Michael Showalter (die ik nog ken als een van de comedians van MTV-sketchshow The State) draait om twee schrijvers: de slecht verkopende Lowen Ashleigh (Dakota Johnson) en de succesvolle Verity Crawford (Anne Hathaway). Wanneer Verity betrokken raakt bij een ernstig auto-ongeluk wordt Lowen ingehuurd als ghostwriter om haar boek af te maken. Ze trekt in bij haar gezin en ontdekt een geheim manuscript dat haar doet vermoeden dat Verity minder hulpeloos is dan iedereen denkt.

2.

Verity is het vijfde boek van Colleen Hoover dat werd bewerkt tot film of miniserie en zoals wel vaker bij de beststellerschrijver draait de plot om een driehoeksverhouding, in dit geval tussen Lowen, Verity en Verity’s echtgenoot Jeremy (Josh Hartnett). Andere terugkerende thema’s in Hoovers zevenentwintig boeken tellende oeuvre: liefde, lust, beloften, geheimen, macht en geweld, oftewel alle geijkte thema’s uit erotische thrillers en romantische drama’s, de genres waartussen Hoover zich met haar boeken beweegt. Maar waarom zijn deze thema’s juist nu populair? Past Verity in een stroming en zo ja, wat zegt die dan over de tijd waarin we leven? Waarom zijn al die jonge vrouwen die ik zag in Pathé de Munt zo geïnteresseerd in verhalen over macht, seks en relaties?

3.

In de jaren zestig en zeventig werd de maatschappij opgeschud door de tweede feministische golf en de seksuele revolutie, maar begin jaren tachtig beginnen beide bewegingen te stuiten op bezwaren, intern en van buitenaf, om halverwege het decennium beantwoord te worden door een zogenoemde patriarchale backlash. (Zie Susan Faludi’s gelijknamige, nog steeds relevante boek uit 1991.) Deze conservatieve beweging, die vrouwen probeert terug te drukken in traditionele rollen, bereikt ook de bioscoop: in erotische thrillers ontvouwt zich een machtsspel tussen man en vrouw, waarbij het kerngezin het uiteindelijk wint van de autonome carrièrevrouw. (Zie Adrian Lyne’s Fatal Attraction uit 1987.)

In plaats van een tegenbeweging volgt er met het postfeminisme in de jaren negentig en nul een soort sprong opzij. Als alle rechten al bevochten zijn, is het idee, kunnen vrouwen maar beter gewoon lol hebben. De postfeminist, ultrafeminien en egocentrisch, bereikt de top op hoge hakken en heeft seks “als een man”. In de plaats van solidariteit komen ambitie, glamour en kapitalisme, en de genres die daarbij passen zijn romkom en chicklit.

In de jaren tien keren vrouwen weliswaar terug naar het feminisme, maar de millennials vullen die nieuwe golf in met de waarden van de postfeminist: kapitalisme, optimisme en egocentrisme. Dit girlboss-tijdperk komt in 2017 abrupt tot een einde met MeToo, wanneer naïviteit noodgedwongen plaatsmaakt voor ernst. Intussen lezen, luisteren en kijken we naar true-crime-verhalen waarin (vrouwelijke) slachtoffers worden verheerlijkt.

En nu? Hoe gaan we verder? Of zitten we vast? De afgelopen jaren wordt er geschreven over heteropessimisme (heterovrouwen die geen zin meer hebben om met mannen te daten) en een seksrecessie (we hebben minder seks en beginnen er later mee), over incels (heteromannen die vinden dat ze recht hebben op seks) en gooners (heteromannen die masturbatie verkiezen boven seks met een ander). Dit is het post-MeToo-tijdperk, dat wordt getekend door desillusie, onzekerheid en onmacht. Welke films en boeken passen daarbij?

Eerder dit jaar zag ik, in een andere Pathé op een andere zondagmiddag, The Housemaid (Paul Feig, 2025). The Housemaid gaat óók over een driehoeksverhouding, net als in Verity tussen een rijk, succesvol stel (Amanda Seyfried en Brandon Sklenar) en de knappe jonge vrouw die als werknemer bij hen intrekt (Sydney Sweeney). Ook in The Housemaid worden romantiek en erotiek gepaard aan een vileine ondertoon, die hier zelfs uitmondt in horror. En er is nog een overeenkomst: waar de echtgenote eerst wordt neergezet als femme fatale, het soort dat we kennen uit het backlash-tijdperk, daar draaien beide films uiteindelijk om het geweld van de man.

Als Verity en The Housemaid passen in een stroming, wat past daar dan nog meer bij? Ik denk aan Materialists (2025), Celine Songs anti-romkom over het datingapp-tijdperk waarin liefde ons niet meer overrompelt, maar een berekende keuze is. En ook The Drama (Kristoffer Borgli, 2026) gaat over een keuze: wil Charlie nog wel trouwen als blijkt dat zijn verloofde niet zo perfect is als hij dacht? Zelfs horrorfilm Obsession (Curry Barker, 2026), waarin een man zijn droomvrouw via een spreuk ziekelijk verliefd op zich laat worden, gaat eigenlijk over de kwetsbaarheid die hoort bij liefde, afwijzing en, weer, het maken van keuzes. Verliefd worden op een droomvrouw is makkelijk, de realiteit vaak teleurstellend.

Ik denk ook aan Babygirl (2024), Halina Reijns film over een ongepaste relatie tussen werknemer en werkgever die volgens sommigen een stap terug zou zijn in het feminisme omdat hoofdpersonage Romy, een succesvolle zakenvrouw, kiest voor een onderdanige rol in bed. Ook schrijver Daan Borrel vraagt zich in haar essayboek Rechts verpest onze seks (2026) af of we massaal verlangen naar een conservatieve rolverdeling in bed: hij dominant, zij onderdanig. Maar ik zie in Babygirl vooral de zoektocht van een vrouw naar seksuele bevrijding in een tijd waarin taboes en regels ons lijken te verlammen. Net als Materialists en The Drama gaat Babygirl over de juiste keuzes maken, het juiste doen, en hoe dat zich verhoudt tot een onderbuik die is gevuld met lust, geweld en intuïtie.

4.

Op het eerste gezicht hebben ze niets anders met elkaar gemeen dan dat ze behoren tot de meest besproken en gelezen boeken van vorig jaar: de verhalenbundel Afwijzing van Amerikaan Tony Tulathimutte en Christien Brinkgreve’s memoires Beladen huis. Het eerste boek gaat over daten – een jonge vrouw wordt gelovebombed, een manne­lijke feminist belandt steeds in de friendzone, weer een ander weet zijn liefdesrelatie niet te rijmen met zijn seksuele kink – en in het tweede koppelt Brinkgreve feministische ideeën aan haar ervaringen als moeder en echtgenote: zoals vrouwen in de maatschappij steeds ruimte maken voor mannen, zo maakte zij ruimte voor haar gezin.

Maar hoe verschillend deze boeken ook zijn, qua vorm en insteek, beide gaan over het vinden van een evenwicht tussen autonomie en het aangaan van een relatie. Ook de conclusie is hetzelfde: dan maar geen relatie, hoewel die in Tulathimutte’s satire cynisch is en in Brinkgreve’s autobiografische relaas emancipatoir. Waar het mij om gaat is dat beide boeken het thema autonomie op vergelijkbare wijze benaderen. In Beladen huis maakt Brinkgreve zich los van haar gezin en in Afwijzing is uiteindelijk niemand in staat een relatie aan te gaan. Deze boeken gaan kortom niet over hoe we autonoom zouden kunnen zijn, maar over de beweging van het autonoom worden. Om het gebaar.

5.

Zijn we conservatief geworden in bed? De vraag zingt al rond sinds de bestsellerreeksen Twilight (2005-2008) en Fifty Shades (2011-2012), duidelijke voorlopers van de boeken van Colleen Hoover, leidden tot verhitte discussies over “wat vrouwen willen”. In beide reeksen (E.L. James schreef haar Fifty Shades-trilogie oorspronkelijk als fanfic van Stephanie Meyers Twilight-saga) staat een heterorelatie centraal waarin de man overheerst, ofwel omdat hij een onsterfelijke vampier (Twilight) is, ofwel omdat hij de dom is in hun bdsm-relatie (Fifty Shades). Maar wat een conservatieve fantasie lijkt, zit toch net iets anders in elkaar, want de romantiek zit niet in de premisse, maar in het verloop. Aan het einde van de rit is zij het die hém onderwerpt. De man die zwoer nooit verliefd te worden, laat zich toch strikken. En ook in de verhalen van Colleen Hoover vormen de geliefden aan het einde een stel.

Is er inderdaad sprake is van een post-MeToo-stroming? En hoe is Hoovers platte romantiek dan te rijmen met het cynisme van Obsession en Afwijzing, met de nuance van Babygirl? Ook de verhalen van Hoover gaan over een emancipatiestrijd waarbij de vrouwelijke hoofdpersoon zich losmaakt van de man die haar mishandelt (It Ends with Us) of een ander soort giftige relatie (Confess). Het verschil is dat Hoover die emancipatie nadrukkelijk romantiseert, en uiteindelijk, wrang genoeg, alsnog met romantische liefde beloont. Want naast die ene foute man is er meestal nóg een man, een die óók geweld gebruikt, maar dan om zijn geliefde te beschermen. Emancipatie, maar dan door een conservatieve, traditionele lens.

Verity vormt daarop een uitzondering, waarbij het publiek aan het einde zelf mag bepalen of de man wel of niet fout is, en zijn geweld wel of niet gerechtvaardigd. Gaat Verity over emancipatie? Of over het vinden van ware liefde? En, belangrijker nog, welke van deze twee endings is happy?

Verity draait vanaf 1 oktober 2026 in de bioscoop.