Obsession

In de geestige en verontrustende horrorfilm Obsession van internetfenomeen Curry Barker leidt een vervulde wens van een verliefde knul tot veel narigheid.

Opvallende snuiter, de Amerikaanse twintiger Curry Barker. Want ja, als je voor achthonderd dollar een van de betere horrorfilms van het jaar maakt, dan kun je wat. Barkers debuutfilm Milk & Serial werd in 2024 een online horrorhit, en terecht: deze found footage-film over een stel vervelende YouTubers was verrassend goed. En dus ontving Hollywood Barker met open armen, om te zien wat hij kan met een toereikend filmbudget.

Barker kreeg een miljoen dollar om Obsession te maken. In de eerste minuten lijkt Barkers horrorfilm zich te ontvouwen als een moderne cringe-romkom. De sociaal onhandige Bear (Michael Johnston) is verliefd op jeugdvriendin Nikki (Inde Navarrette), maar hoeveel hij ook oefent met zijn vrienden, hij durft haar maar niet mee uit te vragen. Zelfs als zij hem op de man af vraagt of hij gevoelens voor haar koestert, is hij te bang.

Maar verdomd, daar is ineens een oplossing! Bear vindt in een winkel een zogenaamde ‘one wish willow’, een wensstokje waarmee hij één wens mag doen. Het vervolg laat zich raden: Bear breekt uit frustratie het stokje, en wenst dat Nikki ‘smoorverliefd’ op hem is. Die oplossing ontneemt Nikki weliswaar elke vorm van zelfbeschikking, maar ze zijn maar wel mooi samen!

Bears oplossing lijkt in eerste instantie de natte droom van elke incel in de manosfeer, waar het idee heerst dat vrouwen dienstbaar moeten zijn aan hun man. Zo’n wensstokje is dan een handige shortcut, zeker voor mannen die niet kunnen omgaan met zaken als afwijzing en zelfbeschikking. Maar ‘be careful what you wish for’ is niet voor niets een uitdrukking, en hoe langer Bear en Nikki ‘samen’ zijn, hoe gekker, onvoorspelbaarder en obsessiever haar gedrag wordt.

Barker brak door via het internet, en het dna van de moderne internetcultuur zit sterk in zijn film, met in dit geval de jonge, misogyne man die permanent op drift is, en doof is voor elke vorm van weerwoord. Het is knap hoe Barker speelt met het idee van monsters en obsessie. Johnston, in een uitstekend ongemakkelijke hoofdrol, speelt Bear als een dusdanig naïeve sukkel dat je bijna over het hoofd ziet dat er van begin af aan iets niet helemaal lekker zit. Barker positioneert Bear in eerste instantie slim als protagonist in een romantische komedie, waardoor je hem zijn succes in de liefde gunt.

Interessanter wordt het ná de wens, als geen enkele bizarre actie van Nikki leidt tot concreet handelen van Bear, zelfs niet als zijn vrienden ernstig bezorgd zijn over haar mentale gezondheid. Totdat Bear uiteindelijk een koekje van eigen obsessiedeeg te eten krijgt, en die ‘echte liefde’ ineens zo leuk niet meer is.

Barker verpakt die actuele thema’s in een sardonisch jasje, en etaleert daarmee opnieuw een heerlijk duivels gevoel voor humor. Dat is vooral ook te danken aan Navarette, in een van de beste horrorhoofdrollen in tijden. Haast ongelooflijk is het, hoe de jonge Amerikaanse acteur hier een dun koord bewandelt tussen groteskheid, humor en mentale marteling. Zelfs in een finale die lekker over de top gaat, laat ze ons geen moment vergeten hoe diep verontrustend alles is.

Regisseur Barker bewijst zich met Obsession als iemand die veel meer is dan een spraakmakende internethype. In The New Yorker werd Barker onlangs aangeduid als “Hollywoods nieuwste geweldige horrorauteur”. Zijn volgende project? Een zoveelste nieuwe draai aan horrorklassieker The Texas Chain Saw Massacre. Niet de makkelijkste kluif, maar Barkers eerste volwaardige speelfilm belooft veel goeds.