Simone Barbès ou la vertu

De camera volgt in de zomer van 1979 de medewerkers van een Parijse pornobioscoop tijdens een onstuimige nacht in deze heerlijk tegendraadse komedie.

De camera vliegt langs smoezelige, neonverlichte Parijse boulevards waar seksshops en pornobioscopen het straatbeeld bepalen, om in de zogeheten Cinevog, gelegen in Montparnasse, naar binnen te duiken. In dit donkere hol worden de hele dag door in vier zalen pornofilms vertoond.

Twee ouvreuses, het titelpersonage Simone en Martine, hebben de taak om mannen die bij de kassa een kaartje hebben gekocht naar hun stoel te leiden. Dat doen ze met een flinke dosis sarcasme, zoals wanneer een van de cliënten vraagt of er nog iets goeds draait, en Simone antwoordt met: “Wat denk je, we vertonen hier geen Gone with the Wind.”

Filmmaker Marie-Claude Treilhou blijft gedurende de eerste akte focussen op de twee vrouwen en hun interacties met de mannen in de lobby. Uit de zalen klinkt gekreun en sommige bezoekers sluiten bij het verlaten van de zaal nog even snel hun gulp. Treilhou, die in 1980 debuteerde met dit eigenaardige maar aangename drama, toont voortdurend allerlei wonderlijke tegenstellingen. Zo zijn de vrouwen in dit bastion van vrouwenexploitatie wel degelijk de baas.

Ondertussen kibbelen de twee, drinken ze een aperitief en horen ze een mop aan van een man die zich Don Juan noemt. Ook de regisseur van een van de films, die zichzelf érg serieus neemt, komt even buurten en beklaagt zich over de verkeerde kadrering en de verkeerd afgestelde projector. De vrouwen gniffelen. In de tweede en derde akte volgt Treilhou het titelpersonage naar een excentrieke nachtclub voor lesbiennes en tijdens een autorit met een ogenschijn­lijke aristocraat.

De drie passages voelen heerlijk doelloos. In de bioscoop blijven de mannen maar komen; liedjes in de nachtclub lijken oneindig; in de auto gaan gesprekken nergens over. De film draait uiteindelijk meer om ergens zijn, om het vangen van een moment, dan om ergens naartoe willen. Daarnaast geeft hij een fascinerend beeld van een uitgestorven fenomeen: pornobioscopen zoals de Cinevog beleefden van ongeveer 1975 tot 1985, dankzij versoepelde censuurwetten, gouden tijden. Totdat veel pornokijkers een VHS-speler aanschaften.

Simone Barbès ou la vertu geeft een bijzonder (en absurdistisch) beeld van die periode, en hoe het voor een vrouw was om te werken op een plek waar ze op het scherm compleet geobjectiveerd worden.

Simone Barbès ou la vertu is vanaf 16 november 2026 verkrijgbaar op blu-ray (Radiance, import)