De la Comédie-Française

Uitgerekend op de premièredag van haar Macbeth vergeet regisseur Nina haar mede­werkerspasje. En dat is nog maar het eerste wat misgaat in deze springerige komedie over en van het beroemde Franse theatergezelschap.

Theatergezelschap La Comédie-Française bestaat al sinds 1680. Molière was zijdelings betrokken bij de oprichting en Jean Cocteau ontwikkelde er zijn beroemde monoloog La voix humaine.

In 1996 maakte Frederick Wiseman er al eens een bijna vier uur durende documentaire over waarin hij in het gelijknamige theater, gelegen in een prominente Parijse wijk, achter de schermen keek bij onder meer de productie van Racine’s La Thébaïde en Don Juan van Molière.

Deze fijne backstagekomedie doet er aanzienlijk korter over. In vijf kwartier zien we hoe in de aanloop naar de première van Macbeth zo’n beetje alles fout gaat wat voor regisseur Nina (Pauline Clement) fout kan gaan: haperend licht, acteurs onder invloed, verhoudingen in de cast, een echtgenoot die haar met de baby opscheept en een hoofdrolspeler die niet komt opdagen. Regelmatig verschijnt een aftellende klok in beeld om de stijgende urgentie te onderstrepen.

De la Comédie-Française is een project dat is geschreven en uitgevoerd door het gezelschap zelf. Een film vol vaart, die de spanning voor en achter de schermen op komische manier uitbuit. Denk Oscar-winnaar Birdman (2014) – waarmee de ritmische soundtrack overeenkomsten vertoont – maar speelser.

Tot de frisse ingevingen horen een vileine technicus, die Nina’s belichtingsplannen ridiculiseert maar zelf elke verantwoordelijkheid afschuift (“ho, ik ben geen regisseur”) en veteraan Nadine (Danièle Lebrun) die mijmert over vroeger: “We stonden allemaal stoned op het podium. ‘Ongrijpbaar’ noemden de kranten ons. Nou, voor onszelf ook.”

De la Comedie-Francaise is grappig en snel, al vraag je je soms af of hij niet een afslag te veel neemt. Zoals wanneer Molière zelf zich ermee gaat bemoeien en het verhaal werkelijk absurd terrein binnenwandelt. Ietwat streng spreekt hij de inmiddels radeloze Nina toe: the show must go on, sommeert hij. Zelfs wanneer je zoiets vulgairs gaat opvoeren als William Shakespeare.