Bouchra

Het met 3D-software gemaakte Bouchra gaat over een Marokkaans-Amerikaanse queer filmmaker, die probeert het contact met haar moeder open te breken.

In de New Yorkse metro kijkt Bouchra op haar telefoon naar een livestream van een radioprogramma in Marokko. Ze kwam naar Amerika om te kunnen zijn wie ze is: filmmaker, queer. Haar nog in Marokko wonende moeder weet van haar geaardheid, maar onderling doen ze alsof dat aspect van Bouchra’s leven niet bestaat.

De personages in Bouchra, het speelfilmdebuut van Orian Yani Barki en Meriem Bennani, zijn dieren, maar dan wel met menselijke emoties, issues en rondingen. Bouchra (ingesproken door Bennani) is een jakhals, haar ex Nikki een koe, haar beste vriendin een hagedis. Het breekt de kaders van identiteit open, niet langs binaire lijnen, maar dwars door elke categorie heen.

Negen jaar werd er niet gesproken tussen moeder en dochter. Althans, niet echt. Kwade opzet was het niet, meer een wederzijdse beslissing om het initiatief aan de ander te laten, met als gevolg dat er niets gebeurde. Bouchra wisselt de voorzichtige gesprekken tussen hen af met flarden van Bouchra’s leven in New York en het maakproces van haar autofictie-film.

Net als het succesvolle Flow (Gints Zilbalodis, 2024) werd Bouchra gemaakt met open source 3D-software. Het schuurt tegen fotorealisme aan en heeft tegelijk de esthetiek van oude videogames, inclusief de wat hoekige bewegingen. Barki en Bennani gebruikten deze animatietechniek al eerder voor hun webserie 2 Lizards (2020), over twee hagedissen in New York tijdens de covid- pandemie.

Die wat hallucinante vorm paste daar goed bij de vervreemding van die periode. In Bouchra leidt het hier en daar juist af van wat in feite een redelijk voorspelbaar verhaal is, dat altijd authentiek voelt, maar nooit echt weet te raken.