Omaha

Omaha heeft even nodig om onder de huid te kruipen. Maar deze roadmovie door vergeten Amerika beheerst de kunst van het impliceren en weet daardoor te intrigeren.

Hoewel de film het zelf nergens met zoveel woorden benoemt, vermeldt de synopsis van Omaha dat het verhaal zich afspeelt in de nasleep van de financiële crisis van 2008.

En hoewel de precieze details achterwege blijven, is het overduidelijk dat de hoofdpersoon (gespeeld door John Magaro) hard geraakt is. Wanneer deze vader, wiens naam in de film niet wordt genoemd, zijn kinderen Ella en Charlie vroeg in de ochtend wekt om op roadtrip te gaan, voel je aan alles dat het hier niet om een gezellige vakantie gaat.

Omaha is een reis over de eindeloze vlaktes van het Amerikaanse Midwesten. Langs benzinepompen, goedkope fastfoodrestaurants en groezelige motels. Hier trekt de andere kant van de medaille van de Amerikaanse Droom voorbij. Een wereld van losse verblijfplaatsen, flexbaantjes en voedselbonnen, die de afgelopen tien jaar welhaast een eigen Amerikaanse filmtraditie heeft voortgebracht. Denk aan American Honey (2016), The Florida Project (2017) of Nomadland (2020). Films die – vaak met een opmerkelijk warme esthetiek – de Amerikaanse desillusie portretteren.

Misschien omdat we het al vaker uitstekend uitgevoerd hebben gezien, voelt dit speelfilmdebuut van Cole Webly aanvankelijk aan als een arthouse formulefilm. De meestal fraaie cinematografie neigt op betekenisvol bedoelde momenten naar emotionele clichéfilmerij – dromerige, van onderaf gefilmde beelden; zonlicht dat in de lens glinstert. Alles voorzien van een generieke indie-soundtrack.

Waar de andere genoemde films drijven op sterke, eigenzinnige personages, blijft de protagonist in Omaha opvallend vlak. Vrijwel niks komen we over zijn achtergrond en beweegredenen te weten. Hij houdt van zijn kinderen; zijn vrouw is overleden – dat is het wel zo’n beetje. Een personage dat meer als pars pro toto voor een breder fenomeen lijkt te dienen, dan om een eigen verhaal te vertellen.

Lang zit dat oningevulde de film wat in de weg. Maar als het doel van de reis zich langzaamaan openbaart, blijkt het de grootste troef van Omaha. Juist omdat we niet weten wat in het hoofd van die stuurse vader omgaat, word je uitgedaagd een voorstelling te maken van zijn wanhoop. Zelf een uitleg te geven aan iets wat nauwelijks uit te leggen valt. Daarvoor krijg je net genoeg kruimels, waarmee Omaha bewijst de kunst van het impliceren te beheersen.

Impliciet bijvoorbeeld gaat Omaha over het tekortschieten van een bepaald soort mannelijkheid. Een mannelijkheid die emotionele geslotenheid cultiveert en maakt dat mannen niet praten, maar handelen – en uiteindelijk niemand redden.