Hokum

In Hokum reist een arrogante schrijver naar een afgelegen Iers hotel om de as van zijn ouders uit te strooien. In dat spookhotel moet hij (verrassing!) eindelijk zijn verleden onder ogen komen.

Schrijver Ohm Bauman (Adam Scott) is geen man van de happy endings. Hij werkt al jaren aan het slotdeel van zijn fantasy-trilogie, en heeft naar eigen zeggen de perfecte slotscène bedacht: een man die een kind moet doodslaan om zijn doel te bereiken. Dat hij tijdens het schrijven wordt opgejaagd door een geestverschijning van zijn overleden moeder, is voor hem hooguit een nare bijzaak.

Maar al schuwt hij zoetsappige, ronde eindes in zijn boeken, toch heeft Ohm zelf de sterke behoefte om iets af te sluiten. De urnen van zijn ouders staan al jaren in zijn woonkamer, en daar moest hij maar eens iets mee doen. Hij reist naar een afgelegen hotel in Ierland, een van de weinige plekken zijn waar zijn ouders echt gelukkig zouden zijn geweest. Het blijkt, niet geheel verrassend, een soort spookhotel, waar de bruidssuite al jaren op slot is omdat een heks de gasten in de kamer zou kwellen.

Meer nog dan een spookfilm is Hokum, de nieuwste film van Oddity-regisseur Damian McCarthy, een zoveelste voorbeeld van traumahorror, waarin de protagonist in het reine moet komen met zijn verleden. Horrorfilms lijken de laatste jaren meer en meer een soort therapiesessies met jump scares, waarbij het verleden uiteindelijk altijd het grootste monster is.

In Hokum is dat niet anders, want ook hier zijn alle spookverschijningen en heksen toch vooral manifestaties van onderdrukte trauma’s en schuldgevoelens. McCarthy is een meester in sfeerrijke horror: een heks in een kruipruimte kun je moeiteloos aan hem toevertrouwen. Maar pfoe, wat zou je inmiddels wensen dat al die gekwelde horrorprotagonisten eens écht in therapie zouden gaan.

Wat Hokum uiteindelijk toch boven de middelmaat doet uitsteken, is hoofdrolspeler Scott. Door zijn rollen in series als Severance en Parks and Recreation kennen we Scott vooral als de slimme, sympathieke nerd die alles het liefst zo rationeel mogelijk bekijkt, maar vaak verrast wordt door de onvoorspelbaarheid van het leven. Maar eerder in zijn carrière speelde hij ook vaak een fenomenale klootzak, bijvoorbeeld in Step Brothers, of in zijn onvergetelijke gastrol in cultserie Eastbound and Down.

Scott mag die klootzak in zichzelf eindelijk weer eens loslaten in Hokum, want veel depressiever, onaardiger en cynischer dan Ohm krijg je ze niet. Toch blijkt ook hij uiteindelijk niet bestand tegen alle spokerij in het verlaten hotel. En laat dat nu net de manier zijn om met zichzelf en zijn verleden in het reine te komen. Zo schrijft hij toch maar mooi een happy end voor zichzelf, en dat in een demonische bruidssuite!