The Drama

The Drama roept heel nadrukkelijk vragen op die we kunnen toepassen op ons eigen leven. Toch is dat niet wat Kristoffer Borgli’s film interessant maakt – dat zit in iets anders.

Wat is een drama? Je kunt een drama typeren als een schouwspel of, in bredere zin, als een overdrijving.

Een drama is een opvoering van het een of ander, en dus afhankelijk van een publiek. Het is niet natuurlijk, maar bedacht. Uitvergroot, performatief. Voor een film over een verloofd stel dat zich voorbereidt op hun bruiloft is The Drama dan ook de perfecte titel, want wat is een bruiloft anders dan een uitgebreide performance van de ideale liefde?

In Kristoffer Borgli’s zwartkomische relatiedrama volgen we Emma (Zendaya) en Charlie (Robert Pattinson) terwijl ze hun bruiloftsspeech in elkaar zetten, hun eerste dans repeteren, met de fotograaf afspreken, en de bloemist. Maar wat allemaal zo soepeltjes leek te verlopen neemt een wending wanneer een afspraak met de cateraar eerst in een drankgelag en vervolgens in chaos ontaardt. Er is net weer een fles wijn op tafel gekomen als het bevriende stel dat Emma en Charlie hebben meegenomen hen uitdaagt hun grootste geheim met elkaar te delen – en het is dat van Emma dat de avond doet ontsporen. Plotseling wordt Charlie geconfronteerd met een kant van zijn geliefde die hij niet vermoedde, en ook niet zomaar kan vergeten.

Heeft Emma met de waarheid over haar verleden haar aanstaande huwelijk op het spel gezet? Eerder maakte de Noorse regisseur, scenarioschrijver en editor Borgli Sick of Myself (2022), over een jonge vrouw die zichzelf ziek maakt voor likes, en Dream Scenario (2023), waarin een man opduikt in andermans dromen.

Ze gaan misschien niet allemaal over millennials (in Dream Scenario speelt Nicolas Cage de hoofdrol), toch worden al Borgli’s films gekenmerkt door onderwerpen die specifiek die generatie bezighouden. Zo kun je je voorstellen dat de relatieperikelen uit The Drama online getypeerd worden met termen als ‘red flag’ en ‘the ick’ en gaat het in Borgli’s kleine oeuvre steeds, meer of minder direct, over sociale media; over internet fame en over de rol die likes spelen in onze levens. En tegelijkertijd kun je die onderwerpen ook breder trekken. Relatieproblemen zijn natuurlijk universeel, net als onze behoefte aan aandacht, op het internet en daarbuiten.

Dierentuin
Het is precies die combinatie van eigentijds en tijdloos die ervoor zorgt dat Borgli’s films zich zo goed lenen voor discussie achteraf, maar het heeft ook te maken met Borgli’s toon. Steeds houdt de filmmaker een zekere afstand tot zijn eigen onderwerp. Hij zoomt in en uit, laat eerst meeleven met zijn personages en bekijkt ze vervolgens als onderzoeksonderwerp, of als dieren in een dierentuin. Het maakt het makkelijk om de vragen die zijn films oproepen op je eigen leven toe te passen. Wat zou jij doen als je Charlie was? Wat is jouw grootste geheim, en hoe zou het zijn om dat prijs te geven? Hoeveel willen we eigenlijk van elkaar weten?

The Drama voegt zich daarmee in een rijtje recente films die het publiek eerder aansporen om na te denken dan om mee te voelen, zoals After the Hunt (Luca Guadagnino, 2025), een film over cancel culture, en Materialists (Celine Song, 2025), over de waarde van relaties in tijden van datingapps. Dit zijn films waar we onze ideeën op kunnen projecteren, onze morele opvattingen aan kunnen slijpen, maar die het ons lastig maken er helemaal in mee te gaan, iets wat zeker geldt voor The Drama. Het lukt Borgli maar niet om het probleem geloofwaardig, of zelfs voorstelbaar te maken, waardoor zelfs de welwillende kijker hard moet werken om zich in te leven in de hoofdpersonen.

Dat dat bij vlagen toch lukt, heeft meer met Zendaya’s bodemloze charme te maken dan met het scenario of de regie.

Gladstrijken
Interessanter is het thema dat wat dieper in The Drama zit verstopt: dat van het schouwspel waarnaar de titel verwijst. Ja, een bruiloft is een performance van liefde, maar een relatie is dat natuurlijk ook. Niet voor niets begint The Drama niet met de meet cute en de daaropvolgende eerste date en eerste kus van Emma en Charlie, maar met de gesprekken die zij over die momenten voeren. Het gaat niet om hun beleving, maar om hoe die beleving wordt gevat in een verhaal.

Borgli laat zien hoe we alles gladstrijken, niet alleen op een bruiloft, maar ook daarbuiten. We poetsen ons gestamel en gestuntel weg, en daarmee ook onze menselijkheid. Elke suggestie van chaos wordt bezworen met vaststaande scripts. Maar we zijn nu eenmaal mensen, en dus wezenlijk imperfect. Hierover lijkt Borgli het eigenlijk te willen hebben, over de chaos die schuilt achter de schijn. Helaas lukt hem dat maar ten dele.