What It Feels Like for a Girl

What It Feels Like for a Girl is gebaseerd op de memoires van Paris Lees over de jaren vlak voor haar transitie. Toch is trans-zijn vooral bijzaak in de serie.

Een crop top. Een pluizige roze pen. Een handdoek om het haar gewikkeld na het douchen. In eerste instantie geniet de vijftienjarige Byron (Ellis Howard) – die door de mensen in de kleine gemeenschap van Hucknall, Noord-Engeland voor “[gender] bender” wordt uitgemaakt – van deze uitingen van vrouwelijkheid. Wanneer dit keer op keer wordt onderdrukt, door een pak slaag van haar leeftijdsgenoten of strenge woorden van haar macho vader, neemt ze haar toevlucht tot het nachtleven, waar ze verwikkeld raakt in sekswerk en drugsgebruik.

What It Feels Like for a Girl speelt aan het begin van het nieuwe millennium. Byron weet niet wat trans-zijn is. Ze weet alleen dat ze een meisje is, hoewel ze ook weet dat ze dit beter niet hardop kan zeggen. Op een nacht uit ontmoet ze The Fallen Divas, een groep trans- en homovrienden, die haar accepteren voor wie ze is. Byron is dan al bezig met sekswerk, net zoals sommige leden van deze vriendengroep.

De serie is gebaseerd op de memoires van journalist Paris Lees, die schreef over de periode voor haar transitie. De verfilming daarvan had een educatieve serie over trans tieners kunnen opleveren zoals sommige afleveringen van Sex Education (2019-), of een grimme waarschuwing voor minderjarig drugsgebruik en seks zoals het fictieve dagboek Go Ask Alice uit 1971, maar What It Feels Like for a Girl is geen van beide. De serie past meer in de traditie van Skins (2007-2013). Lees dompelt ons onder in de belevingswereld van een rebelse tiener. Byrons trans-zijn kleurt weliswaar alles, maar is toch vooral bijzaak. In ieder geval wordt het niet behandeld als een onderwerp dat vanuit meerdere invalshoeken moet worden belicht.

Je zou er misschien toch een waarschuwing in kunnen lezen: als je je kind niet accepteert voor wie die is, kan die een duister pad inslaan. Maar de verkenning van het nachtleven is niet alleen maar grimmig. Want hoe slecht de keuzes van Byron soms ook zijn, en hoe erg de dingen die haar overkomen, ze vindt ook vreugde en gemeenschap in de nacht.

Byron is een charmant personage, met genoeg daadkracht om geen machteloos slachtoffer te zijn. Cheeky, zoals ze dat in het Engels zeggen. Omdat de serie op memoires is gebaseerd, kijken we naar haar gedrag met de (impliciete) kennis van de wijzere vrouw die ze zal worden. Er zit zeker een les in het verhaal, maar de serie is het sterkst wanneer die niet expliciet wordt gemaakt.

What It Feels Like for a Girl maakt invoelbaar waarom een jonge (trans) vrouw voor zelfdestructie zou kiezen. Omdat het levensbevestigend is, maar ook omdat het genderbevestigend is. Als het waar is, zoals Madonna zingt, dat we neerkijken op jongens die vrouwelijkheid tonen omdat we denken dat het vernederend is om een meisje te zijn, dan is het omgekeerde misschien ook waar: vernederd worden voelt vrouwelijk. Of, zoals haar vriendin Lady Die (Laquarn Lewis) zegt wanneer ze zich als seksobject laat behandelen: “Ik ben trots dat hij echt denkt dat ik een meisje ben.”

What It Feels Like for a Girl is vanaf 6 februari 2026 te zien op Videoland (VoD)