Blue Moon

Richard Linklater levert met Blue Moon wederom een makersfilm af. Als biopic is deze film over Broadway-icoon Lorenz Hart misschien nog wel beter geslaagd dan Nouvelle Vague.

Er wordt wat afgekletst in Blue Moon. Door één man welteverstaan. Anekdote na anekdote steekt Lorenz Hart (Ethan Hawke) af. De woorden gulzig wegspoelend met bourbon. Hier is iemand aan het woord die iets te verdringen heeft; die de stilte tot vijand heeft verklaard.

We zien de gevierde Broadway-schrijver op een dieptepunt in zijn leven. Het is 31 maart 1943, de premièreavond van – naar later zou blijken – hitmusical Oklahoma!. Geschreven door Richard Rodgers, met wie Hart tot voor kort een onlosmakelijk schrijversduo vormde. Samen maakten ze iconische nummers als ‘My Funny Valentine’, ‘The Lady is a Tramp’ en ‘Blue Moon’. Maar de alcoholverslaving van Hart heeft samenwerken nagenoeg onmogelijk gemaakt. En dus moet hij toezien hoe zijn voormalig muzikaal partner nu als onderdeel van een ander duo (het later legendarisch geworden Rodgers en Hammerstein) succes oogst.

Recent verscheen Linklaters Nouvelle Vague, over de wordingsgeschiedenis van Jean-Luc Godards baanbrekende debuutfilm À bout de souffle (1960). Hoewel zeer verschillende films over zeer verschillende makers, kun je het springerige Nouvelle Vague en het geconcentreerde Blue Moon toch uitstekend als tweeluik bekijken. Waar de eerste gaat over de branie van een jonge hond die in afwachting van zijn doorbraak alvast voor genie speelt, richt de tweede zich op het einde van een creatieve carrière waarop vol melancholie en zelftwijfel wordt teruggeblikt.

Als biopic is Blue Moon misschien zelfs beter geslaagd. Door op vergelijkbare wijze als in zijn Before-trilogie (1995; 2004; 2013) of Tape (2001) tijd en ruimte te vernauwen tot één sleutelnacht op één locatie (in dit geval het beroemde Broadway-restaurant Sardi’s) weet Linklater, meer dan hem bij Godard lukte, iets wezenlijks van Lorenz Hart bloot te leggen. Iets van de eenzaamheid die achter de spraakwaterval schuilgaat. De diepe onzekerheid, nu hij aan de kant is gezet. Een tragiek die wordt versterkt door de wetenschap dat Hart een half jaar later letterlijk in de goot eindigt.

Ondanks mooie bijrollen van Andrew Scott (als Richard Rodgers) en Margaret Qualley (als Harts muze-van-het-moment Elizabeth Weiland), is Blue Moon in essentie een onemanshow van Lorenz Hart. En daarmee van Ethan Hawke, die voor de negende maal met Linklater samenwerkt. Hawke speelt Hart theatraal, maar bloedserieus. Tragisch, maar prettig licht. Als een performer op zoek naar publiek. Een mens op zoek naar connectie. Hij geeft Blue Moon een warme, melancholische kern.