De Pers Over – 25 maart 2016

WALTZ WITH BASHIR
Ari Folman
waltz with bashir speelt voortdurend met afstand. Niet alleen met de afstand die de veteranen tot hun verleden scheppen, maar ook met de afstand die je als toeschouwer voelt (of wilt voelen) bij een traumatische geschiedenis die niet de jouwe lijkt, bij troebele ooggetuigenverslagen, of bij beelden die beginnen als een oorlogsreportage en eindigen als een apocalyptische nachtmerrie. Een virtuoze animatiefilm, een complex document over een zwarte bladzijde uit de Israëlische geschiedenis, én een knap essay over schuld, boete en de zelfbeschermende werking van het geheugen — waltz with bashir is het allemaal.
de Volkskrant (Kevin Toma)

Folman, die zijn oude vrienden hun eigen verhaal liet vertellen, gebruikt stevige lijnen en sobere kleuren voor een persoonlijk-historische reconstructie die soms poëtisch en dan weer aangrijpend is, soms intiem en dan weer stuitend. waltz with bashir is een fascinerende poging om via de verhalen van verwarde mannen, kwesties als schuld en boete, het menselijke geheugen en traumaverwerking te begrijpen.
Trouw (Remke de Lange)

Het resultaat van die transformatie is verbluffend. De rauwe animaties brengen de mensen in het verhaal realistisch tot leven, terwijl de beelden door de vorm hard inslaan. Veel van de scènes blijven door de ongewone manier van verbeelden op het netvlies branden. Met waltz with bashir schetst Folman niet alleen een schokkend en kritisch beeld van oorlogen, maar ontrafelt hij ook prachtig de onbegrijpelijkheid van herinneringen. Bovenal is zijn film is een uniek document voor iedereen die iets meer wil begrijpen van de ‘gewone’ soldaat.
Algemeen Dagblad (Rianne van der Molen)

WOLKE NEUN (CLOUD 9)
Andreas Dresen
Dresen (1963) maakte cloud 9 onder meer uit ongenoegen over het feit dat in onze vergrijzende maatschappij nog steeds het idee bestaat dat liefde en seks vanaf een zekere leeftijd ophouden te bestaan. Zijn correctie van dit misverstand verdient op zich al een compliment, maar wat we vooral moeten bewonderen is de trefzekere manier waarop hij tussen de opdoemende klippen door zeilt. Hij weet plaatjes met knuffelige bejaardenseks te vermijden en aan de andere kant is het geen provocerende demonstratie van durf geworden
GPD-kranten (Leo Bankersen)

Wat heerlijk om in de driehoeksrelatie — denk aan het klassieke jules et jim uit 1962 van François Truffaut — eens oudere mensen te zien, die te midden van alle liefde en alle pijn ook weer gewoon kinderen worden. Inge is een Duitse huisvrouw, vergroeid met haar man en haar naaimachine, die opeens met rode wangen en fonkelende ogen door het leven gaat. En dan ziet een zwempartijtje eruit als een scène in het paradijs, omdat hier met de liefde alles opnieuw begint, én eindigt.
Trouw (Belinda van de Graaf)

wolke neun schudt soms op een amusante manier maar vaker aangrijpend allerlei aannames over ouderdom en seksualiteit door elkaar, in een film die veel durft te laten zien — naakte lichamen zoals ze zelden het witte doek halen — en toch ingetogen blijft en bovenal eerlijk en integer overkomt. (…) Maar toch is wolke neun allesbehalve een jubelverhaal over de seksuele bevrijding van een oudere vrouw. Zij bloeit op, ze begint weer te stralen, maar de pijn die ze veroorzaakt, is er niet minder om. Mensen worden niet wijzer met de jaren in wolke neun, maar wel kwetsbaarder.
NRC Handelsblad (Peter de Bruijn)

BURN AFTER READING
Ethan & Joel Coen
De titel van de film verwijst naar de krankzinnige spionnenplot waarin we verzeild raken, maar is misschien ook een zelfverwijzende titel die aangeeft dat we hier niet te lang over hoeven na te denken — dat we hier te maken hebben met, zeg maar, een ’tussendoortje’. Maar geef ons elke week zo’n meesterlijk niemendal en we zijn volmaakt gelukkig, een gemoedstoestand waar de personages uit burn after reading tevergeefs naar streven.
Het Parool (Mark Moorman)

De gebroeders Coen flikken het weer: burn after reading is een briljante film, weg van de gebaande paden, de kijker in verwarring achterlatend. Joel & Ethan Coen laten zich nooit leiden door hun vorige successen en die waren talrijk. De laatste, no country for old men, was goed voor twee Oscars. Met burn after reading leveren ze na lange tijd weer een eigen scenario af en gaan ze wat meer richting de oude successen fargo en the big lebowski.
de Telegraaf (Annet de Jong)

Vier Oscars zullen de Coens waarschijnlijk niet winnen met burn after reading; zwarte komedies maken nu eenmaal minder indruk dat drama, en — eerlijk is eerlijk — de film mist de brille van the big lebowski en het vleugje ontroering van fargo. Maar wat geeft het. Ook burn after reading is bij vlagen hilarisch, inktzwart en zorgwekkend, cynisch, subversief, schrander en zeer gewelddadig.
de Volkskrant (Jan Pieter Ekker)

DER BAADER MEINHOF KOMPLEX
Uli Edel
Het doel van producent en coscenarist Bernd Eichinger is niet een afgewogen historische interpretatie, maar een emotionele tijdreis. Bij der untergang lukte dat uitstekend, maar hier minder goed. Dat ligt niet aan het geweldige acteren van de hoofdrolspelers, maar aan de hoeveelheid hooi op de vork. der baader meinhof komplex probeert tien jaar links terrorisme in één film te proppen. Het leidt tot een historische rollercoaster, die smeekt om duiding. Na afloop toch maar een goed geschiedenisboek lezen.
Het Parool (Jos van der Burg)

De film zet onderkoeld de feiten op een rijtje zonder duidelijk partij te trekken. Dat levert een fascinerend tijdsbeeld op met een tragische strekking. Gedreven door idealen, raakten de leden van de Baader Meinhof Gruppe volledig het zicht kwijt op wat zij nastreefden. Waardoor hun middel erger werd dan de kwaal die zij bestreden.
De Telegraaf (Marco Weijers)

Wie zijn die mensen, waar kwam hun blinde haat vandaan, wat heeft voor de journaliste Ulrike Meinhof uiteindelijk de doorslag gegeven om zich aan te sluiten? Hoe hielden ze na hun arrestatie hun verzet vol, tijdens een proces dat twee jaar duurde en eindigde met hun dood in de cel? De enige die zich in de film verdiept in de motieven van de RAF-leden, is een Duitse politiechef, maar regisseur Uli Edel is er niet zo mee bezig. Hij concentreert zich op de actie, in tomeloze vaart en dicht op de huid gefilmd, en is niet zo geïnteresseerd in de historische analyse.
GPD-kranten (Hetty van Rooij)

BLINDNESS
Fernando Mereilles
Saramango toont het menselijke ras in al zijn desolaatheid en demonisch gedrag. blindness biedt af en toe een sprankje hoop. De film van Mereilles gaat gebukt onder iets te zwaar aangezette symboliek, maar intrigeert zelfs tot het onbevredigende einde.
Algemeen Dagblad (Ab Zagt)

De civilisatie wordt verlaten. Alles moet opnieuw worden uitgevonden, en hoe interessant Saramango dat ook bracht, bij Mereilles leidt dat vooral tot humorloze beeldenreeksen, met de nadruk op verdubbelingen en andere clipachtige effecten. Het idee van de blinde, en het toenemende gevoel om zelf niet gezien te worden, raakt dan langzaam ondergesneeuwd.
Trouw (Belinda van de Graaf)

Als allegorie zegt blindness weinig nieuws. In levensgevaar atomiseert de mensheid tot krijgsbendes. Alleen dankzij de ziende doktersvrouw kunnen de zachte krachten winnen. Zij moet dan wel geweld omhelzen, en de macht met al zijn consequenties. Amen. Ik stel voor dat u blindness gewoon als een doemthriller bezoekt. Dan wordt u zeker niet teleurgesteld.
NRC Handelsblad (Coen van Zwol)