Filmpers – 25 februari 2016

GOMORRA
Matteo Garrone
Regisseur Matteo Garrone is in staat zijn grotendeels authentieke cast zo natuurlijk mogelijk te laten acteren. Dat maakt gomorra tot een realistisch inkijkje in een samenleving die kennelijk helemaal in de houdgreep ligt van een machtige criminele organisatie. Dat stemt droevig. Het dreigende geweld schuilt in alle hoeken en gaten. Het barst los op de meest onverwachte momenten. Dat is het huiveringwekkende aan gomorra: iedereen is een potentieel slachtoffer of dader.
Algemeen Dagblad (Ab Zagt)

gomorra roept een intens naargeestig beeld op van een veelkoppig monster dat nauwelijks lijkt te verslaan. Voor elke afgehakte kop komen er twee terug. Regisseur Garrone maakt de werkelijkheid niet mooier dan hij is. De film laat zien wat de kreet dat een mensenleven niets waard is in de maffiapraktijk betekent. Vergeet the godfather: gomorra schiet alle glamour rond de maffia aan flarden.
Het Parool/GPD-kranten (Jos van der Burg)

Bijna documentair legt regisseur Matteo Garrone in gomorra de wortels bloot van een samenleving, die zijn voedsel haalt uit de vuilnisbelt van de misdaad. Maatschappelijk kansloos dromen jongetjes van een carrière in de gomorra. We zien ze een test afleggen: ze krijgen een kogelwerend vest en moeten angst overwinnen als er op hen wordt geschoten. Vervolgens mogen ze drugs vervoeren of op de uitkijk staan, op weg naar hogere posities.
De Telegraaf (Eric Koch)

KAN FOOR HUID HEEN
Esther Rots
Regisseuse Rots zit haar hoofdpersoon dicht op de huid met de camera en brengt zo treffend de paranoia en woede van deze beschadigde jonge vrouw in beeld. Tegelijkertijd registreert de geluidsband alleen de vervormde geluiden die tot Mariekes hoofd doordringen. Haar wereldbeeld wordt steeds meer verwrongen in dit beklemmende debuut, dat meer leunt op de beklemmende sfeer dan op het verhaal.
De Telegraaf (Marco Weijers)

Als toeschouwer ben je meer dan getuige van Mariekes verval, omdat het filmdoek zich als het ware óók als een huid om je eigen belevingswereld heen vouwt. Je wordt deel van de waan en de paniek van Marieke. kan door huid heen is een film die heftige emoties oproept: zo moet het misschien voelen om depressief te zijn, of teveel geprikkeld te zijn, of een angstaanval te hebben. De beelden schuren langs je netvlies. Desoriënterend.
NRC Handelsblad (Dana Linssen)

Er wordt weinig uitgelegd, je ziet niet precies wat er gebeurt. Wat doet die vriendin ineens in Marieke’s huis? Zeeland? Waarom blijft de buurman weg? Dat gebrek aan uitleg geeft Mariekes gevecht om de boel bij elkaar te houden urgentie, maar gek genoeg ga je onder die voortvarende, intuïtieve filmische vorm soms ook de bodem missen — alsof de tuimelende beelden ook moeten verhullen dat dit een vormexperiment is, zonder een verhaal erachter. Maar dat is een beetje een vaag bezwaar. Tenslotte is het ook precies het punt: vrouw op de vlucht, samenhang zoek.
Trouw (Jann Ruyters)

SLUMDOG MILLIONAIRE
Danny Boyle
Vanaf de wervelende openingsscène volgen we het leven van de twee broertjes Jamal en Salim, die opgroeien op de straten van Mumbai en daar alles moeten doen om te overleven. Er is geen shot van de film dat niet schitterend of meeslepend is. Je zou de kanttekening kunnen maken dat Boyle er altijd in slaagt om de grootste ellende (junkies in Glasgow!) aantrekkelijk te verpakken, maar er is helemaal geen tijd voor kanttekeningen in slumdog millionaire.
Het Parool/GPD-kranten (Mark Moorman)

Boyle laat geen middel onbenut om zijn publiek het low budget spektakel in te zuigen: hectische montage, vreemde standpunten, kantelende beelden, wiebelende schoudercamera’s, fabelachtige panorama’s. Alles beweegt en maakt lawaai — de prachtige soundtrack van Bollywoodlegende A.H. Rahman speelt een hoofdrol. Boyle bombardeert de zintuigen en emoties. En toch gaat zijn cast niet ten onder in dat geweld.
NRC Handelsblad (Coen van Zwol)

slumdog millionaire is een verrukkelijke mix van Bollywoodromantiek en de ruige realiteit. Van actie en engagement, van oost en west. De brutaliteit en visuele flair doen denken aan Boyles eigen trainspotting en aan cidade de deus. Maar dan op zijn Bollywoods. De talrijke prijzen zijn terechte lof voor een weergaloos, meeslepend en ontroerend sprookje over liefde en het lot, hoop en doorzettingsvermogen.
de Volkskrant (Jan Pieter Ekker)

ELDORADO
Bouli Lanners
Nooit eerder zag België er zo weids en verlaten uit. Het wordt een bizarre trip, waarop het komische duo (Lanners knipoogt naar Laurel & Hardy) allerlei vreemde types met nog vreemdere liefhebberijen tegenkomt. eldorado is een grappige en ontroerende film, waarmee Lanners internationaal doorbrak. De film won drie prijzen in Cannes en werd hoog gewaardeerd op het filmfestival in Rotterdam.
De Telegraaf (Annet de Jong)

eldorado is een kostelijke zwarte komedie uit Wallonië, het Belgische achterland dat eerder de gebroeders Dardenne voortbracht, en nu met Bouli Lanners over een van de grootste komische talenten blijkt te beschikken. Met kostelijke, droogkomische sketches stelt hij continu onze verwachtingen op de proef, tot we bij een Belgische moestuin ook opeens in huilen kunnen uitbarsten.
Trouw (Belinda van de Graaf)

Cameraman Jean-Paul de Zaeytijd tovert het zompige Waalse landschap om tot een weidse, Amerikaans aandoende omgeving. Je waant je in de midwest; een wereld van tankstations, wegrestaurants en desolate autowegen. Lanners melkt zijn scènes — komisch of tragikomisch — niet uit. Wel stelt hij zijn film steeds een tandje donkerder bij, en wordt het wrange einde van eldorado uiterst origineel ingeleid — er valt letterlijk iets uit de lucht bovenop de auto.
de Volkskrant (Bor Beekman)

SYNECDOCHE, NEW YORK
Charlie Kaufman
Het is een grillige en rijke film, die de kijker zoveel grappige, nare en herkenbare zaken voorspiegelt dat drie toeschouwers er compleet verschillende ervaringen mee kunnen hebben. Dergelijke films zijn schaars en daarom valt Kaufmans ambitieuze en tegendraadse aanpak toe te juichen. Als filmmaker onderscheidt hij zich nog niet duidelijk van de als producent optredende Spike Jonze, die Kaufmans blauwdrukken voor being john malkovich en adaptation. regisseerde, maar dat is geen bezwaar.
Parool/GPD-kranten (Bart van der Put)

Kaufman construeert een prikkelend ingewikkeld, maar gek genoeg ook ontroerend portret van een man die niets met overgave doet en gaandeweg in de houdgreep raakt van zijn eigen bedenksels, verwachtingen en projecties. Dat heeft iets treurigs. En toch heb je tegelijkertijd aan het eind het gevoel een lofzang op levensvreugde en -kracht te hebben gezien. Of…? Enfin, synecdoche, new york is zo’n film die je het liefst snel nog een keer gaat zien. En misschien denk je er dan weer anders over.
Trouw (Remke de Lange)

Bij Kaufman verwacht je een spiegelpaleis, en dan een moment van verlichting als de uitweg in zicht komt. Ditmaal lijkt Kaufman in zijn spiegelpaleis verdwaald. En wordt het te complex, dan gooit hij de spiegels maar aan scherven. De dood kent geen verwarring: een even vanzelfsprekend als onbevredigend eind. En toch is synecdoche ook een film zo vol vondsten en ideeën dat je hem nog een keer wilt zien.
NRC Handelsblad (Coen van Zwol)