Filmpers – 8 januari 2016

THE LIMITS OF CONTROL
Jim Jarmusch
Misschien geen meesterwerk, maar dan toch het werk van een meester. Dat is allemaal natuurlijk precies de bedoeling van the limits of control. Jim Jarmusch maakt al zijn hele leven films die zijn uitgebeend tot op het bot: roadmovies over mensen die nergens naar op weg zijn en genrefilms zonder plot.
NRC Handelsblad (Dana Linssen)

Zo levert het vormexperiment een film op waarnaar men alleen maar kan kijken zonder er echt bij betrokken te raken. Dat is echter geen straf, met dank aan de fraaie inbreng van cameraman Chris Doyle (bekend van diens werk met Wong Kar-wai), de muziek van de Japanse gitaarband Boris en de fascinerend granieten kop van De Bankolé.
Het Parool (Bart van der Put)

In droogkomische herhaling moet naar beproefd Jim Jarmusch-recept kracht en humor zitten, maar in limits of control gaat ’t een trucje worden. Alsof de eigenzinnige Amerikaanse cineast een Hitchcock-hommage wilde brengen, maar de inspiratie niet kon vinden. Van zijn bevriende acteurs (onder wie Bill Murray in een malle rol) is alleen John Hurt met zijn immer ingeleefde vertelstem de moeite waard.
De Telegraaf (Eric Koch)

LATCHO DROM
Tony Gatlif
Vaste spelers ontbreken in deze film, net als dialogen. In plaats daarvan verbindt de muziek de losse scènes, als onuitputtelijke levensbron en stuwende oerkracht. Gatlif werpt een drempel op met zijn onorthodoxe manier van vertellen, maar wie bereid is zich mee te laten voeren door zijn kleurrijke muzikale impressie wordt beloond. Zowel in de opzwepende ritmes als in de jammerende melodieën kun je het zigeunerhart vitaal voelen kloppen.
De Telegraaf (Marco Weijers)

Gatlif illustreert de muziek met, soms duidelijk geënsceneerde, beelden van reizende zigeuners, maar ook zien we straatarme gezinnen in boomhutten wonen. Soms klinkt de muziek nogal gelikt, maar een klaaglied van een oude vrouw over Auschwitz is aangrijpend. Liever hadden we meer van zulke emotionele uitbarstingen van niet-professionele zangers en muzikanten gehoord dan de schoongepoetste muziek van groepen als Taraf de Haïdouk. Maar toch: wie zich laat meevoeren door de mondiale reis komt rijker naar buiten.
Het Parool (Jos van der Burg)

Gatlif filmt niet alleen op prachtige locaties en in fenomenale breedbeeldcomposities, maar geeft zijn stijl ook een inhoudelijke functie. Op enkele uitzonderingen na verkiest hij vloeiende camerabewegingen boven montage. De scènes waarin hij dit niet doet, zijn de danssequenties; daarin wil hij de dynamiek benadrukken door een snellere montage.
NRC Handelsblad (André Waardenburg)

PRECIOUS
Lee Daniels
Onberoerd laat precious je niet. Tenenkrommend om zijn clichés, manipulerende didactiek en vette visuele stijl. Fascinerend om het hyperemotionele gooi- en smijtwerk en de tour de force van rapper Mo’Nique als moeder: een Oscarwinnaar. Maar gefrituurde varkenspoot ligt zwaar op de maag als je de nouvelle cuisine van Europese arthouse gewend bent. Rennies mee dus.
NRC Handelsblad (Coen van Zwol)

Met een alle zintuigen bespelende beeldenroes dompelt regisseur Daniels zijn publiek direct onder in een volkomen afgestompt milieu van seksisme, onverhulde incest, onbenullige tv en geelbruin verkleurd vettig behang. Natuurlijk zal Precious zich geheel naar sprookjesmal stap voor stap aan haar lot ontworstelen, zodat de makers de film tot slot suikerzoet kunnen opdragen aan ‘precious-girls over de hele wereld’. Maar de wijze waarop dat gebeurt, levert bloedstollend naargeestig, confronterend drama op. Grotesk én echt.
de Volkskrant (Bor Beekman)

De film wordt gedragen door de 25-jarige Gabby Sidibe, die volstrekt geloofwaardig is als een stuurse tienermoeder. Talkshowhost Mo’Nique als Precious’ gedegenereerde moeder is ten minste zo sterk. In de indringende slotscène legt zij uit waarom ze jarenlang het misbruik van haar dochter accepteerde. En dan nog weet ze het zo te draaien dat niet Precious, maar zij het slachtoffer was.
Het Parool/GPD-kranten (Fritz de Jong)

CAPITALISM, A LOVE STORY
Michael Moore
Uit een ver archief diepte Moore beelden op van de zieke Roosevelt die een ‘second bill of rights’ aankondigt. "Ieder mens heeft recht op werk, medische zorg en onderwijs. Pas dan werkt de democratie." De president blaast vermoeid uit na afloop. Hem was het ernst en zijn erfenis legt Moore in handen van Obama. Die scheel kijkende Bush uit fahrenheit 9/11 mogen we vergeten.
Trouw (Jann Ruyters)

In een treffende scène laat Moore drie experts uitleggen wat die duivelse ‘derivaten’ toch eigenlijk zijn, die de kredietcrisis op hun geweten hebben. Geen van de experts zou ook maar een voldoende halen met dergelijke vage gestotterde antwoorden. Moore zou Moore niet zijn als hij zelf ook nog zou proberen binnen te dringen in een kantoor op Wall Street om daar een burgerarrestatie te plegen. Amusant, maar naast de echte schrijnende verhalen die hij ook optekent irrelevant.
Het Parool/GPD-kranten (Mark Moorman)

Moore rijgt losse anekdotes zo snel aan elkaar via zulke idiote tussenstapjes dat het onmogelijk wordt om zelf nog te denken — je moet wel mee in zijn redenering. Dat is de bedoeling: Moore is een activist met een camera, die entertainment gebruikt om mensen mee te nemen in zijn retoriek. Met dit onderwerp is dat makkelijker dan ooit: dat bankiers en beleggers het kwaad representeren, gaat erin als koek.
de Volkskrant (Floortje Smit)

NOTHING PERSONAL
Urszula Antoniak
nothing personal is bezig aan een zegetocht door Europa. Het enthousiasme is verklaarbaar. Zoveel subtiliteit is zelden vertoond in een film die prachtig beelden van het Ierse landschap combineert met het ingetogen acteren van beide hoofdvertolkers. Alleen in een Ierse pub gaat Anne even uit haar dak, maar verder is dit een invuloefening voor de kijker. Zelden heeft een film met zo weinig dialoog zo veel verteld.
Algemeen Dagblad (Ab Zagt)

nothing personal is een ingenieus geconstrueerde film, die tijdens het kijken de herinnering aan heel veel andere films oproept. Voor de toeschouwer is dat fijn. Dat vertrouwde gevoel maakt dat je er makkelijk inkomt, ook waar de stijl soms afstandelijk en contemplatief is. Zo doet de film bijvoorbeeld denken aan into the wild om het terug-naar-de-natuur-gevoel en de rücksichtsloze zelfgekozen eenzaamheid.
NRC Handelsblad (Dana Linssen)

nothing personal is een verzorgde film. Geen camerastandpunt waar niet over is nagedacht. De acteurs kennen hun personages door en door en ze wijken niet af van hun gekozen pad. Toch blijft de film dun. Hij zal het goed doen op festivals, de film is intussen met prijzen overladen en een zeer aandachtig publiek heeft er een mooi sfeerbeeld aan. Maar de toevallige filmpassant zal er waarschijnlijk vooral ongeduldig van worden.
De Telegraaf (Dick van den Heuvel)