FilmPers – 26 augustus 2011

A separation
Asghar Farhadi
A separation is een meesterlijk vertelde, indrukwekkend geacteerde film. Het is op een ander niveau een nauwelijks verhuld portret van een verdeeld land — die ‘scheiding’ uit de titel kan op vele manier geïnterpreteerd worden. En het is een moedige film, gemaakt onder een bewind dat twee collega’s van Farhadi vrijwel zonder enige aanleiding tot jarenlange gevangenisstraffen veroordeelde.
Het Parool/GPD-kranten (Mark Moorman)

Het gloednieuwe meesterwerk uit Teheran, dat eerder dit jaar op de Berlinale werd bekroond met de Gouden Beer voor Beste Film en Beste Acteurs en Actrices, kegelt alle verwachtingen rond het familiedrama omver. (…) A separation is een verbluffende filmervaring, een mengeling van Shakespeare-tragedie en Hitchcock-thriller die je alle hoeken van hedendaags Teheran laat zien, en kennis laat maken met mensen die er ook maar het beste van proberen te maken, terwijl ze een oude vader verzorgen en een kind naar school brengen.
Trouw (Belinda van de Graaf)

Schlafkrankheit
Ulrich Köhler
Schlafkrankheit meandert aan het oppervlak, maar daaronder huist een heldere structuur; de drietrap. Na een half uur dokter Velten wisselt het perspectief voor dat van de in Parijs geboren, zwarte arts Alex Nzila (Jean-Christophe Folly), die namens de World Health Organization de slaapziektebestrijding komt controleren, en tot zijn frustratie in Kameroen als toerist wordt beschouwd, een buitenstaander. Het slotdeel brengt de twee dolende dokters bijeen, en loopt uit in een nachtelijke jachtpartij in de jungle, met een verrassende, Afrikaans-animistische wending.
de Volkskrant (Bor Beekman)

In kalme, korte maar precieze scènes schetst regisseur Köhler het leven van een expat en maakt daarbij voortreffelijk gebruik van Bokma, die goed is in barse mannen. En ineens zomaar kan ontroeren, zoals in een scène waarin Ebbo belt met zijn vrouw, inmiddels terug in Duitsland. Een ongemakkelijk gesprek. Tranen lopen over zijn gezicht, terwijl hij zich vastklampt aan een grote fles bier.
Trouw (Remke de Lange)

Le gamin au vélo
Jean-Pierre en Luc Dardenne
In Le gamin au vélo laten de Dardennes daadwerkelijk lichte tinten toe. De film werd, ongewoon voor hun doen, opgenomen in de zomer. En ze maakten voor het eerst gebruik van ondersteunende muziek. Dat haalt het sentiment en het melodrama meer naar voren dan we van hen gewend zijn. Je zou de film daardoor een Dardennes-light kunnen noemen, beslist geschikt om ook kinderen mee naar toe te nemen.
NRC Handelsblad (Dana Linssen)

Misschien komt het doordat ze voor het eerst in de zomer filmden, maar Le gamin au vélo eindigt opmerkelijk harmonieus en hoopvol. Het is even wennen, net als muziek in een film van de Waalse broers: vier keer klinkt schitterend getimed een ontroerend fragment uit Beethovens vijfde pianoconcert. Le gamin au vélo is een modern sprookje, waarin het goede overwint. Werkelijkheid of wensdroom? Altijd fijn als de kijker na afloop nog iets te doen heeft.
Het Parool/GPD-kranten (Jos van der Burg)

La conquête
Xavier Durringer
Boeiend en bij vlagen grappig is dit portret zeker. En de acteurs zijn allemaal uitstekend. Vooral dat wat tussen de regels blijft, intrigeert. Durringer kaart (verhuld) de innige band tussen politici en journalisten aan, en in de scheiding van de Sarkozy’s zie je de versmelting van publiek en privé; kwesties waar Frankrijk nooit zo over na wilde denken, maar die na de DSK-affaire meer resoneren.
Trouw (Jann Ruyters)

Een prachtig kijkje in de politieke keuken levert La conquête op. Soms vraag je je af of in het voortdurende machtsspel het welzijn van de bevolking nog een rol speelt. (…) Regisseur Durringer vermijdt in zijn vlotte schelmenkomedie knap de valkuil van al te duidelijke expositie van feiten en pratende koppen. Dat de ingeleefde acteurs op hun personages lijken, is zeer meegenomen. De show steelt Bernard Le Coq, hilarisch soms als de immer fijntjes glimlachende politieke poppenspeler Chirac.
De Telegraaf (Eric Koch)

A family
Pernille Fisher Christensen
Regisseur Pernille Fischer Christensen deinst nergens voor terug en toont de fysieke aftakeling van Rikard tot het bittere eind. Dat is dapper, en het mist zijn uitwerking niet. Het is jammer dat het scenario zo sterk uitwaaiert: sommige zijlijnen roepen te veel vragen op en lijken overbodig. Maar de sterke acteerprestaties en de integere manier waarop Christensen de familieleden met al hun goede en slechte kanten portretteert, maken A family tot een ontroerend, bewonderenswaardig drama.
de Volkskrant (Pauline Kleijer)

Op indringende wijze stelt de film de vraag wat ziekte en dood betekenen voor hechte familiebanden. Daarbij leunt scenarist en regisseur Pernille Fisher Christensen dankbaar op het sterke acteerwerk van Lene Maria Christensen, die in de vele close-ups van haar gezicht een enorm palet van uitdrukkingen laat zien. Maar de show wordt gestolen door Jesper Christensen, die van bakker Rheinwald een weerbarstige man maakt die tegelijkertijd charmeert en irriteert, liefheeft en afstoot.
Het Parool/GPD-kranten (Fritz de Jong)