THE TASTE OF TEA

Na de Tarantineske gangsterkomedie Shark skin man, peach hip girl komt regisseur Katsuhito Ishii met iets heel anders: de ingetogen tragikomedie The taste of tea, over de lotgevallen van een bijzonder gezin.

In een heuvelachtig en dunbevolkt gebied aan de rand van Tokio woont de familie Haruno. Vader Nobuo (Tomokazu Miura) forenst elke dag met de trein en werkt als psycholoog. Specialisatie: hypnose. Moeder Yoshiko (Satomi Tezuka) doet het huishouden en maakt in haar vrije tijd animatiefilmpjes, hetgeen haar niet slecht afgaat. De verlegen zoon Hajime (Takahiro Sato) heeft op school moeite aansluiting bij zijn klasgenoten te vinden en krijgt de eerste vlinders in de buik door de nieuwe leerlinge Aoi (Anna Tsuchiya). Het snoezige dochtertje Sachiko (Maya Banno) is lethargisch en kan haar draai niet vinden. Dat komt ook omdat ze overal door een reusachtige versie van zichzelf in de gaten wordt gehouden. Oom Ayano (Tadanobu Asano) dagdroomt van zijn grote verloren liefde en houdt zich onledig als geluidsmixer. En tenslotte is er opa Akira (Tatsuya Gasyuin) als de clown van het stel met zijn maffe ingevingen.
De klok tikt hier langzaam. Veranderingen voltrekken zich met het ritme van de seizoenen. Maar de veranderingen komen er: de familieleden worden op bijzondere wijze met hun tekortkomingen geconfronteerd, maar gelukkig ontdekken ze ook dat ieder van hen veel mogelijkheden bezit iets moois in het leven te bereiken. En daar speelt opa Akira een opmerkelijke rol in. Huize Haruno blijkt uiteindelijk niet de plek waar ieder langs elkaar heen leeft, maar een oase van rust en geborgenheid.

Levenslust
Regisseur Katsuhito Ishii vergaarde zijn roem met het maken van manga’s en het opvallende, door zijn vriend Quentin Tarantino beïnvloede Shark skin man, peach hip girl. Minder bekend is dat hij de lange animatiescène uit Kill Bill – Vol.1 maakte. Dat was voor Ishii een belangrijke ervaring en volgens eigen zeggen ‘een exorcisme van mijn gewelddadige gevoelens’. We mogen QT voor die klus bedanken, want The taste of tea/Cha no aji is ver verwijderd van de speelse en wat oppervlakkige stijl van Ishii’s voorgangers.
Het knappe van dit heerlijk voortkabbelende werkje is dat Ishii de film subtiel laat overlopen van een wat banaal en desoriënterend begin naar een volwassen tragikomedie waarin alle schijnbaar losse eindjes tenslotte met elkaar vervlochten blijken en zo een onweerstaanbaar meeslepend geheel vormen, inclusief bizarre humor, fraaie landschapsopnamen, het gebruik van een manga-sequentie en knappe CGI-effecten. Vooral het verhaal van de wat treurig ogende Sachiko is er eentje om in te lijsten: dit onzekere meisje hervindt in een prachtige scène haar levenslust, een moment dat zelfs grote gevolgen voor het hele universum blijkt te hebben. Men zou zeggen dat The taste of tea een heerlijk klein filmpje is, ware het niet dat Ishii met een lengte van zo’n tweeënhalf uur wat lang van stof is. Laten we het daarom maar gewoon een heerlijke film noemen.

Mike Lebbing