Links

Al Pacino als Michael Corleone in The Godfather: Part III

Deze week online de moeite waard: Francis Ford Coppola blikt terug op het maken van het sluitstuk van de Godfather-trilogie, en wat maakt het verschil tussen een gewoon slechte film en een film die zo slecht is dat hij weer goed is?

Coppola blikt terug
The Godfather: Part III
viert zijn dertigste verjaardag. Binnenkort komt er een herziene versie uit waarin regisseur Francis Ford Coppola veranderingen heeft aangebracht in de opening en het slot van de film. De New York Times blikt samen met Coppola, zijn dochter Sofia Coppola en acteur Al Pacino terug op het maken van de film die doorgaans als de ‘Fredo’ van de trilogie wordt beschouwd.
New York Times

De kleuren van Éric Rohmer
Dit korte video-essay onderzoekt hoe het werk van kunstenaar Nicolas de Staël van invloed is op het kleurschema van Éric Rohmers L’ami de mon amie (1987).
Notebook (MUBI)

David Fincher-podcast
In de Little White Lies podcastspecial over David Fincher nemen presentator Michael Leader en zijn gasten een duik in Finchers filmografie en spreken ze uitgebreid over Panic Room (2002), The Curious Case of Benjamin Button (2008) en Gone Girl (2014).
Little White Lies

De reputatie van Citizen Kane
De nieuwste van Fincher, Mank (2020), gaat over de ontstaansgeschiedenis van Citizen Kane (1941). De debuutfilm van Orson Welles wordt nogal eens geroemd als de beste film ooit gemaakt. Vulture vraagt zich af: hoe heeft Citizen Kane die reputatie in de loop der jaren verkregen? En welke rol heeft de filmkritiek daarin gespeeld?
Vulture

So bad it’s good
Waar Citizen Kane als een hoogtepunt van de filmgeschiedenis wordt beschouwd, daar bevinden zich aan de andere kant van het spectrum  films als Plan 9 from Outer Space (Ed Wood, 1959) en The Room (Tommy Wiseau, 2003), die nog altijd worden bekeken omdat ze zo slecht zijn. Maar wat maakt het verschil tussen een gewoon slechte film, en een film die in zijn mislukking een meesterwerk is? Filmmaker Catherine Bray zoekt de verklaring in wat Susan Sontag ‘failed seriousness’ noemt.
–  The Guardian