Filmpers – 6 februari 2016

BIRDWATCHERS
Marco Bechis
Elke scène, elk beeld is een metafoor voor het conflict — en toch ontstijgt Marco Bechis’ birdwatchers moeiteloos het niveau van een sociaal pamflet. Alleen al dankzij de eigenzinnige geluidsband (…) birdwatchers barst van briljante scènes, en is daarmee een even geëngageerde als beeldschone film geworden.
de Volkskrant (Kevin Toma)

birdwatchers is geen moderne exotische idylle, maar een authentiek drama over in het nauw gedreven indianen, die zichzelf spelen. Toch maakt de film geregeld een geforceerde en schematische indruk. (…) birdwatchers snijdt een complex en beladen historisch onderwerp aan, maar hoewel de film zeker de moeite waard is, doet hij vooral verlangen naar een degelijke documentaire.
Het Parool/GPD-kranten (Jos van der Burg)

birdwatchers is goed te verteren, ondanks de wisselvallige amateurcast, met zowel natuurlijk charisma als aandoenlijke knulligheid. Het landconflict krijgt suspense zonder dat Bechis zich te buiten gaat aan pathetiek, romantisering van de nobele wilde of demonisering van de sojaboer. (…) Bechis masseert bekwaam het westers schuldgevoel: de onderdrukkers, dat zijn wij. Gelukkig is er een uitweg: storten op een gironummer in de titelrol.
NRC Handelsblad (Coen van Zwol)

DELTA
Kornél Mundruczó
Het is van meet af aan duidelijk dat het paradijs dat broer en zus voor zichzelf midden in de delta bouwen, geen lang leven beschoren is. De natuur mag dan geen moraal hebben, de mensen in het Roemeense dorp denken er anders over. Het slot is gruwelijk, iets wat je vanaf de eerste minuut voelt aankomen.
Het Parool/GPD-kranten (Mark Moorman)

In de geïsoleerde natuur, hun toevluchtsoord waar ze ongestoord samen kunnen zijn, is er niets vreemd aan de liefde van broer en zus, daarbuiten wel. En zo wordt delta uiteindelijk een grimmige fabel over de toenemende intolerantie in de wereld. Alles wat afwijkt van de norm is bedreigend. Daar moet korte metten mee worden gemaakt. De Hof van Eden is voorgoed verloren.
NRC Handelsblad (André Waardenburg)

Mundruczó dankt zijn positie als internationale festival ‘darling’ niet aan zijn narratief talent. Wel aan de altijd sterke acteerprestaties in zijn films. En aan de adembenemend mooie beeldsequenties en geluiden (kikkers, vogels) waarmee hij je de moerasdelta inzuigt. In delta is de onveranderlijke natuur de werkelijke hoofdrolspeler, de futiele levens van de personages passeren slechts.
de Volkskrant (Bor Beekman)

STILL WALKING
Hirokazu Kore-eda
Met die complexe ontstaansgeschiedenis in het achterhoofd werkt het louterend om te zien hoe licht en terloops still walking is. Eigenlijk is elk beeld een klein, bijna niet ter zake doend stilleven: van een bosje bloemen op een tafel in de avond, van een kast, een portret in een lijstje, een deur in de gang, alsof alle dingen in het ouderlijk huis een soort geheugencellen zijn waarin de gemeenschappelijke geschiedenis van deze mensen is opgeslagen.
NRC Handelsblad (Dana Linssen)

Kore-eda wist in zijn familiedrama nobody knows — het ontroerende, ware verhaal van verwaarloosde kinderen in een Japanse flat — al met krachtige, documentaire-achtige details een heel eigen, intieme wereld te scheppen. still walking speelt zich eveneens goeddeels af op een enkele locatie, en ook hier weet Kore-eda uit kleine grapjes, observaties en inzichten een Japans familieportret te destilleren, waarin ook voldoende ruimte is voor zelfreflectie.
Trouw (Belinda van de Graaf)

Een Japanse familie komt in still walking ieder jaar op dezelfde dag bij elkaar. Het is de sterfdag van Junpei, de oudste zoon die vijftien jaar geleden op tragische wijze aan zijn einde gekomen. De diepste gevoelens worden niet uitgesproken en zo blijft de film — die één zomerdag beslaat — ondanks de zware thematiek zeer licht van toon. De broeierigheid is voelbaar en als kijker word je overvallen door een aangename loomheid die bijna twee uur voortduurt.
De Telegraaf (Annet de Jong)

MAMMOTH
Lukas Moodysson
mammoth heeft gebreken: te veel naïeve observaties, houterige dialogen, moeizame overschakelingen tussen de verhaallijnen. Toch zijn er genoeg scènes die het hart raken, gemaakt vanuit een oprechte verontwaardiging over moderne misstanden. Ook in zijn eerste Engelstalige productie doet Moodysson geen knieval naar de critici of het grote publiek. mammoth is opnieuw een volstrekt eigenzinnige, integere film van een regisseur die zich maar niet laat vastpinnen.
de Volkskrant (Pauline Kleijer)

Moodysson probeert de problemen van de wereld persoonlijk te maken. Dat lukt hem aardig, al schiet hij uiteindelijk door in zijn gedrevenheid om misstanden aan de kaak te stellen. Op een mondiaal schaakbord, dat soms onwillekeurig babel in herinnering roept, worden zijn personages steeds meer gedegradeerd tot pionnen die zijn stellingen onderstrepen. Wat niets afdoet aan zijn nobele intenties.
De Telegraaf (Marco Weijers)

Met zijn eerste Engelstalige film mammoth kleunt de Zweedse regisseur Lukas Moodysson er flink naast. Zijn naïeve exposé over hoe verwende westerlingen (een yuppenstel uit New York) het leven van hun Filippijnse oppas, wier kinderen zij in haar land heeft achtergelaten, verknallen, is halverwege de rit al door zijn thematiek heen. Wat rest in mammoth zijn overbodige herhalingen van zetten die niets toevoegen aan het voorafgaande. De film is ondanks de pretenties van Moodysson één grote openstaande deur.
Algemeen Dagblad (Ab Zagt)

LET THE RIGHT ONE IN
Tomas Alfredson
De film is een juweel. let the right one in gaat over een vampier, en een behoorlijk angstaanjagende ook. Maar de film is ook een uiterst sfeervol en empathisch verhaal over opgroeien, over de eenzaamheid van een buitenbeentje dat wordt gepest en zich slechts met moeite staande weet te houden op zijn school en in de buurt. (…) Regisseur Alfredson (en zijn Nederlandse cameraman Hoyte van Hoytema) vertelt het verhaal met charme: zacht licht, fotogenieke sneeuwbuien en aanzwellende strijkers, voordat hij weer een fikse klap uitdeelt, met korte verontrustende geweldsuitbarstingen.
NRC Handelsblad (Peter de Bruijn)

Het verhaal gaat eigenlijk over de zoektocht van eenzame zielen in een onverschillige koude wereld. Dit krijgt een prachtige tragiek in de verfilming van regisseur Tomas Alfredson. Hij laat alle karakters — ook de bijzondere bijrollen — langs elkaar heen leven en worstelen met hun onvermogen wezenlijk contact te maken. Warmte wordt hooguit verschaft door alcohol.
de Volkskrant (Floortje Smit)

Regisseur Alfredson en zijn cameraman concentreren zich wijselijk op de kinderen, en niet op de voor het genre gebruikelijke gruwel. Het maakt let the right one in tot een in alle opzichten fantastische film, die diep ontroert door de herkenbaar onbeholpen kalverliefde en vooral daarom lang door het hoofd blijft spoken. Aan een Amerikaanse herverfilming wordt al gewerkt, en daarin zullen de karakteristieke Zweedse elementen ongetwijfeld sneuvelen. De titel indachtig luidt daarom het devies: kies de ware, zie let the right one in.
Het Parool/GPD-kranten (Bart van der Put)