FilmPers – 22 december 2011

The Artist
Michel Hazanavicius
De stijlkeuze had ook de ondergang van de film kunnen zijn, maar is meer dan een gimmick. Hier gaat het juist om wat niet wordt gezegd. De scène waarin Valentin en Peppy, Valentins protegée, in vier opnames verliefd worden, is zo veel sprekender dan eentje met ellenlange dialogen.
Het Parool/GPD-kranten (Bregtje Schudel)

Hier gebeurt iets magisch: het is een tragikomedie die je op allerlei niveaus raakt. Het ene moment lach je of bewonder je een ingenieus shot; dan zie je met een brok in de keel Valentin vallen. Dat we George Valentin tussen alle grappen door serieus nemen, is ook de verdienste van Jean Dujardin.
NRC Handelsblad (Coen van Zwol)

The Artist is een prachtige ode aan een voorbije tijd in Tinseltown. Niet alleen vanwege de stemminge, zwart-wit beelden rond de studio’s. Ingenieus worden elementen uit die tijd verwerkt in een geluidloos, geestig en uiteindelijk ook ontroerend verhaal.
De Telegraaf (Eric Koch)?

Carnage
Roman Polanski
Oscarwinnaar Roman Polanski laat hun geciviliseerde samenkomst met sardonisch genoegen ontsporen. De wat claustrofobische setting, een appartement in Brooklyn, verhult de toneelherkomst van het script niet. Voordeel is dat de focus zo volledig op de acteurs komt te liggen, een kans die zij met beide handen aangrijpen. Hun weinig sympathieke personages stellen hen in staat volkomen los te gaan.
De Telegraaf (Marco Weijers)

Vanaf zijn debuut Mes in het water (1962) tot aan het recente The Ghost Writer concentreerde de filmmaker zich veelvuldig op gespannen relaties en personages die zowel fysiek als geestelijk geen kant uit kunnen. Dat thema werd door Polanski altijd serieus en met beklemmend resultaat uitgewerkt.
Het Parool/GPD-kranten (Bart van der Put)

Polanski vindt steeds het juiste evenwicht tussen ensemblespel en solo’s, tussen totaalshots en close-ups. Bovendien snoert hij de personages alleen al met het camerawerk verder in: van verzoenende totaalshots gaat Carnage steeds meer over op meelijwekkende extreme close-ups, elk personage isolerend in zijn eigen kader.
de Volkskrant (Kevin Toma)?

The Hunter
Rafi Pitts
Het talent van Rafi Pitts ging tot nu toe voorbij aan Nederland, maar dat wordt goedgemaakt met The Hunter, dat vlak voor de ‘groene revolutie’ werd opgenomen in Iran. (…) Pitts tekent het tragische lot van een man in een angstaanjagend kille maatschappij, waarin het continu ‘cowboytje en indiaantje’ spelen is. Rillingen bij het existentiële slotstuk in de even sprookjesachtige als angstaanjagende herfstbossen.
Trouw (Belinda van de Graaf)

Zelf noemt Pitts The Hunter liefkozend een neorealistische western, met hoofdpersoon Ali als klassieke outlaw. Zijn film maakt eens te meer duidelijk hoe genrefilms zich lenen voor subversie en subtekst. En ook hoe films levende organismen zijn, die voortdurend nieuwe dialogen met hun omgeving aangaan. Zeker wat dat betreft is The Hunter een aangrijpende, noodzakelijke film.
NRC Handelsblad (Dana Linssen)

Pitts maakt het de kijker niet makkelijk. Natuurlijk, in zo’n film over een man die ‘knapt’ zit vaak maatschappelijke kritiek verborgen. En met The Hunter levert hij een verrassend expliciete kritiek op een corrupt politieapparaat. Ali kun je zien als symbool voor een lamgeslagen maatschappij waaronder een tijdbom tikt.
de Volkskrant (Floortje Smit)?

We Need to Talk About Kevin
Lynne Ramsay
In We Need to Talk About Kevin verandert het alledaagse gezinsleven in een gruwelkabinet. (…) We Need to Talk About Kevin brengt ons naar een heel duistere plek, maar zoals het prachtige proza van Shriver ons door de roman voert, zo is de fenomenale rol van Tilda Swinton de reden om deze film te gaan zien.
Het Parool/GPD-kranten (Mark Moorman)

Heel mooi weet Ramsay in het extreme en kwaadaardige juist het herkenbare te tonen; alledaagse momenten van vervreemding worden nachtmerrieachtig uitvergroot. Op het oog is de door Erza Miller fraai vertolkte superieure puberzoon inderdaad het weerzinwekkende monsterkind: de duivelszoon uit Rosemary’s Baby of The Omen. Maar de kracht van We Need to Talk About Kevin is dat de film geen uitsluitsel geeft.
Trouw (Jann Ruyters)

Helaas maakt Ramsay te vaak gebruik van een te dik opgelegde symboliek, zoals de scène in Spanje, waar de moeder na een massale smijtpartij met tomaten als een roodgekleurde Christusfiguur wordt opgetild. Los van dit soort aanstellerij is We Need to Talk About Kevin een schrijnend portret van een moeder die door de daden van haar zoon in haar eigen gemeenschap als een paria wordt behandeld. Die beelden snijden door de ziel.
Algemeen Dagblad (Ab Zagt)?

Winter Vacation
Hongqi Li
Regisseur Hongqi Li stelt zijn publiek aardig op de proef. Lange takes met een statische camera, spaarzame dialogen, personages die somber voor zich uitstaren — op het eerste gezicht lijkt Winter Vacation zwaar en traag. (…) Toch is Winter Vacation ook ontroerend en komisch. Juist door de onverzettelijke manier waarop Li zijn treurige wereldbeeld uiteenzet.
de Volkskrant (Pauline Kleijer)

Er zijn af en toe dialogen, die bijzonder droogkomisch zijn. (…) Je zou zeggen dat Winter Vacation de keerzijde van de snelle economische ‘boom’ van China laat zien, maar in interviews ontkent de regisseur deze interpretatie van zijn film. In één van de laatste scènes houdt een leraar een boze speech over de mensheid: we weten niets en zijn alleen maar egoïstisch bezig met het verwerven van zoveel mogelijk bezittingen.
NRC Handelsblad (André Waardenburg)

Het ligt voor de hand om Winter Vacation, waarin de statische beelden de sfeer van volkomen stilstand weerspiegelen, te interpreteren als een kritiek op het Chinese economische groeiwonder, dat aan Binnen-Mongolië voorbij lijkt te gaan. Maar de film is meer dan dat. Achter het absurdisme doemt een zwartgallig beeld op van het leven als een eindeloze repeterende breuk en een eeuwig Wachten op Godot.
Het Parool/GPD-kranten (Jos van der Burg)