Filmpers – 14 maart 2016

SURVEILLANCE
Jennifer Lynch
Lynch Jr. is zo mogelijk nog verknipter dan haar vader David. Een scène waarin moordenaars aan hun gerief komen terwijl ze een jonge vrouw wurgen, is niet alledaags in een Hollywoodfilm en hoort eigenlijk eerder thuis in een snuffmovie dan in de gewone bioscoop.
De Telegraaf (Eric Koch)

Met de licht absurdistische botsing tussen de kneuterige plattelandspolitie en de federale recherche herinnert surveillance meer dan eens aan twin peaks, waarmee de filmmaakster de directe concurrentie met haar vader aangaat. Verstandig is dat niet, zeker niet met een film die door de laatste plotwendingen het effect krijgt van een lang uitgesponnen mop.
Het Parool/GPD (Bart van der Put)

Na boxing helena werkt Lynch de vergelijking met haar vader opnieuw in de hand, van de bleke kleurstelling tot de obligaat duistere soundtrack. En dan ook nog eens Bill Pullman als koffieleutende FBI-agent. Als surveillance dan tenminste een geslaagd aftreksel was geweest, maar ook die titel is te veel eer. Al snel na de opening verliest de film alle vaart, stroef toewerkend naar een zogenaamd verrassende wending die akelig voorspelbaar is.
de Volkskrant (Kevin Toma)

12
Nikita Mikhalkov
Aan 12 mankeert niet zoveel. De film is helder, goed geacteerd, mooi gestructureerd en vertelt veel over de wereld en over de mensen daarin. Teveel wellicht, want het origineel was juist zo scherp als een mes door de simpelheid van de plot. 12 leidt aan een overdosis goede bedoelingen. Misschien is het een bezwaar als je de film van Lumet aan je hart hebt gedrukt. In de schaduw van dat meesterwerk kan weinig bloeien.
De Telegraaf (Dick van den Heuvel)

Net als 12 angry men draait 12 niet om de schuldvraag, maar om de kwaliteit van de rechtsgang. De film had korter gekund dan tweeëneenhalf uur, maar het beeld van een incompetente, gemakzuchtige en bevooroordeelde rechtspraak is er niet minder om. Poetin en Mikhalkov zijn vast geen vrienden meer. Voor filmliefhebbers is dat een goede zaak.
Het Parool/GPD (Jos van der Burg)

Ik had Nikita Mikhalkov graag zien falen: het valt me moeilijk zijn opgezwollen ego neutraal te benaderen. Mikhalkov is een enorm getalenteerd filmmaker met prachtwerken als oblomov, oci ciorni, urga en burnt by the sun op zijn resumé. Maar in de jaren negentig bekeerde hij zich tot het ronkende orthodoxe patriottisme dat onder Poetin staatsdoctrine werd. Zijn comeback 12 is een fascinerende, zij het rammelende film.
NRC Handelsblad (Coen van Zwol)

FROST/NIXON
Ron Howard
Een verfilming van een toneelstuk (hoe briljant ook, in dit geval) over twee pratende mannen lijkt op het eerste gezicht geen al te veelbelovende opzet. Maar Ron Howard is erin geslaagd, met dezelfde cast als op het toneel in Londen en New York, van de televisie-interviews en alles wat zich achter de schermen in beide kampen afspeelde een fascinerend duel te maken, tussen twee mannen — een zwaargewicht politicus en een lichtgewicht televisiepersoonlijkheid — die alles op het spel hadden gezet.
Het Parool/GPD (Mark Moorman)

Terwijl de film wordt voortgestuwd door de grof geschetste imago’s (Frost de flierefluitende rokkenjager, Nixon de gevoelsarme geldwolf), hoeven de personages zich in mimiek en dialoog niet zonder meer te schikken in die rol. Zo wordt de kijker aangenaam heen en weer geschommeld. Het perspectief en het morele gelijk liggen bij Frost, maar het hart van de film ligt bij Nixon. Langella excelleert in zijn rol, zonder een studie te maken van alle gebaren en grimassen van de oud-president.
de Volkskrant (Bor Beekman)

De samenloop van omstandigheden, van geestelijke kracht en zwaktes, van keuzes en van lot maakt frost/nixon tot een steeds aangrijpender en soms fascinerende krachtmeting tussen twee complexe figuren. Met de imponerende Frank Langella als Nixon en Michael Sheen als de ogenschijnlijke flierefluiter David Frost levert Ron Howard met frost/nixon de meest afgewogen en doortimmerde film uit zijn carrière af.
De Telegraaf (Eric Koch)

BUDDHA COLLAPSED OUT OF SHAME
Hana Makhmalbaf
buddha collapsed out of shame is consequent op heuphoogte gefilmd, en openbaart via de kinderwereld de wreedheden die de volwassenen in de Afghaanse Damianvallei beginnen. (…) Het is een gruwelijke imitatie van de volwassen wereld waarin vernedering op vernedering wordt gestapeld. Hana Makhmalbaf filmt het als een innemende, soms wat didactische parabel, in overeenstemming met het verhaal van het Afghaanse meisje dat droomt van school.
Trouw (Belinda van de Graaf)

Het filmjaar is nog jong, maar buddha collapsed out of shame is nu al een hoogtepunt. Het speelfilmdebuut van de Iraanse Hana Makhmalbaf, zeventien toen ze naar Afghanistan vertrok om haar film te maken, is van een trefzekere poëtische wreedheid en authentieke radicaliteit die je zelden aantreft. Wat begint als een onschuldige vertelling over het meisje Bakhtay dat naar school wil, ontaardt in een angstaanjagende nachtmerrie met Afghaanse kinderen die in de grotten van Bamiyan, waar de Talibaan in 2001 de eeuwenoude Boeddhabeelden opbliezen, Talibaantje en Amerikaantje spelen.
NRC Handelsblad (Dana Linssen)

De familiesamenwerking heeft geresulteerd in een hartverscheurende, tikje drammerige parabel, die weinig ruimte laat voor hoop. Ook al leert de kleine Baktay het alfabet, zij zal er een andere taal mee spreken dan de jochies die haar onderweg lastig vallen (ze spelen Talibaantje, bloedfanatiek, met takken als geweren, en dreigen haar te stenigen). Voor Baktay staat de A voor Abbas, voor de fanatieke jongens is de A Amerika. Voor Baktay is de N van Brood (Naan), voor de jongens staat de N voor Nee.
de Volkskrant (Jan Pieter Ekker)

ANONYMA: EINE FRAU IN BERLIN
Max Färberböck
Filmmaker Färberböck blijft de onsentimentele toon van het dagboek trouw. Zijn film begint waar der untergang eindigt en ademt dezelfde semi-documentaire sfeer. Actrice Nina Hoss behoudt als Anonyma stoïcijnse waardigheid: dof registrerend, weigerend slachtoffer te zijn. Zij bluft de Ivans even af met een mondje Russisch als ze haar schuilkelder binnenvallen: haar eerste verkrachter lokt ze een kelder in een sluit ze op. Maar buiten staat de straat vol starende soldaten: het is onontkoombaar.
NRC Handelsblad (Coen van Zwol)

Heel mooi is hoe regisseur Färberböck in zijn verfilming vervreemding, liederlijkheid, angst én de momenten van berusting vangt; het dansen aan de rand van de vulkaan. Hij schetst de spanning tussen de vijanden die zich na de Duitse capitulatie in het bezette Berlijn samen in een niemandsland bevinden. Je voelt onderhuids de schuld- en wraakgevoelens. Het mooist zijn de scènes die beider ontheemding schetst. Maar ken je het dagboek, dan zul je toch struikelen over de punten waar Färberböck de zaakjes glad strijkt om de appel wat minder zuur te laten zijn.
Trouw (Jann Ruyters)

Regisseur Max Färberböck bewerkte de dagboekaantekeningen van Anonyma tot een degelijke geënsceneerd drama, dat helaas geen duidelijke keuzes durft te maken. Enerzijds wordt de kijker op afstand gehouden door de koele dagboekteksten op de geluidsband. Maar tegelijkertijd proberen de filmmakers hun publiek mee te slepen in een moeilijk invoelbare romance tussen Anonyma en een Russische officier. Zonder die romance had anonyma een schrijnend en zakelijk relaas kunnen zijn van een sterke vrouw die overleeft onder moeilijke omstandigheden.
Het Parool/GPD (Fritz de Jong)