The Death of Robin Hood

In de hardvochtige visie van Michael Sarnoski is Robin Hood geen altruïst of verzetsstrijder, maar een rover en koelbloedig moordenaar die in zijn laatst dagen terugkijkt op een zondig leven.

Hij steelt van de rijken en geeft aan de armen. Dat is zo ongeveer het meest essentiële deel van de legendes rond Robin Hood. Wat blijft er van die figuur over als je die essentie verwijdert? Dat is het uitgangspunt van Michael Sarnoski’s The Death of Robin Hood.

Zeker in de eerste helft van zijn derde speelfilm slaat Sarnoski nog resoluter het duistere pad in dat hij ook al bewandelde met Pig (2021) en A Quiet Place: Day One (2024). Wat als Robin Hood niet stal van de rijken, maar van iedereen die hij maar te grazen kon nemen? En wat als hij niet gaf aan de armen, maar zijn buit gewoon zelf hield, om overeind te blijven in een hardvochtige middeleeuwse wereld? Wat als hij genoot van de moord en doodslag waarmee hij huishield, en verbaasd gadesloeg hoe het volk heroïsche legendes over hem optuigde?

Dat is het verhaal van de Robin Hood die we aantreffen in de openingsscène van de film, gespeeld door Hugh Jackman in een uitdossing die eerder een Viking in gedachten roept dan de lichtvoetige boogschutter uit eerdere vertellingen. Deze Robin heeft zich op zijn oude dag teruggetrokken in de onherbergzame natuur, niet opgejaagd door de sheriff van Nottingham maar door de nazaten van de vele slachtoffers die hij maakte, die uit zijn op bloedwraak.

Samen met voormalig bendegenoot Little John (een vrijwel onherkenbare Bill Skarsgård), een personage dat in de brute visie van Sarnoski eerder een slachtoffer met Stockholm-syndroom is dan een kameraad, moet hij zo’n wraakgeval zien af te wenden. Het loopt uit op een bloederig drama, waarna Robin dodelijk gewond wakker wordt in de abdij van zuster Brigid (Jodie Comer). Deze genezer toont hem iets dat hij zijn leven lang niet gekend heeft: zachtheid, steun, misschien zelfs iets dat lijkt op vergiffenis. Maar ook in de afgelegen abdij achtervolgt Hoods verleden hem.

Dat loop echter niet uit op het geweld dat je gezien de duistere eerste helft zou verwachten, en ook niet op de aderlating uit de oude legende rond Robin Hoods dood waarop de film zich zeer losjes baseert, in 1976 een stuk zachtmoediger verfilmd in Richard Lesters Robin and Marian. Sarnoski stuurt naar een contemplatiever tweede helft, een fundamentele verschuiving in sfeer en toon die visueel wordt aangezet doordat het beeldformaat zich van weids breedbeeld naar boven en onder toe verder opent.

Die twee helften zijn niet helemaal in balans, en zo subtiel gelaagd als Nicolas Cage’s personage in Pig wordt deze Robin Hood nergens. Toch bewijst Sarnoski met The Death of Robin Hood dat er nog altijd leven in de al eindeloos vaak verfilmde boogschutterslegende zit.