Nieuwe distributeur Echoes on the Map richt zich op geëngageerd aanbod

Met 520 uitgebrachte films in 2025 dreigt overaanbod in de Nederlandse bioscopen. Maar John den Hollander van de nieuwe filmdistributeur Echoes on the Map denkt dat er nog ruimte is voor meer. Zijn streven is om jaarlijks vier à vijf maatschappelijk geëngageerde titels uit te brengen.

John den Hollander is zelfverklaard ‘cinefiel van kinds af aan’. Hij werkte als floor en duty manager in verschillende bioscopen, organiseerde het Eye-gala voor het korte-filmplatform Shortcutz Amsterdam en zit liefst iedere middag in het donker. “Ik wilde die liefde delen”, verklaart hij zijn beslissing om vorig jaar zijn spaargeld bij elkaar te vegen en een eigen filmdistributiebedrijf te beginnen. In mei dit jaar bracht hij zijn eerste titel uit: The Day Iceland Stood Still (2024), een documentaire over de staking waarmee IJslandse vrouwen in 1975 streden voor gendergelijkheid. Daarna volgde de zomerse mozaïekvertelling Sunfish (& Other Stories on Green Lake) (2025), die Den Hollander was opgevallen tijdens het Leiden International Film Festival.

De naam van zijn bedrijf, Echoes on the Map, heeft meerdere betekenissen, vertelt de kersverse distributeur. “Het refereert aan mijn eigen achtergrond als kind van een marinier die op verschillende plekken ter wereld is opgegroeid. En het zegt iets over het soort films dat ik uitbreng. Ze zijn maatschappelijk relevant en vertellen verhalen die hopelijk een echo achterlaten.”

Het engagement is onmiskenbaar in de volgende film die Den Hollander in oktober of november uitbrengt: Cutting Through Rocks (2025), een documentaire over de eerste Iraanse vrouw die gekozen wordt in een plattelandsgemeenteraad. Den Hollander laat de film, die onder meer de publieksprijs op IDFA won, gepaard gaan van randprogrammering. “Ik nodig sprekers uit Iran uit en politici, die ik ken via mijn netwerk uit de tijd dat ik voor de Eerste Kamer werkte.”

Den Hollander heeft nog steeds een overheidsbaan, nu als communicatieadviseur bij de minister van Sint Maarten. “Dat doe ik parttime, maar ik wil eigenlijk afbouwen zodat ik me nog meer kan richten op Echoes on the Map”, zegt hij. “Het doel is om ieder jaar vier tot vijf titels uit te brengen. Voor begin 2027 heb ik The Sea (2025) klaar staan, over een twaalfjarige Palestijnse jongen van de Westelijke Jordaanoever die de zee wil zien. Ik wacht met het uitbrengen tot januari, februari want als beginnend distributeur waag ik me niet aan de feestdagen. Tegen de grote spelers kan ik nooit op.”

Dat de concurrentie sowieso groot is, realiseert Den Hollander zich. “Maar mijn ouders hebben me geleerd me niet teveel aan te trekken van wat anderen doen. Dus volg ik mijn passie.” Dat neemt niet weg dat hij wel een strategie heeft om afzet te optimaliseren. “Ik breng mijn films ook uit in Portugal en Slovenië, waar nog ruimte is op de markt voor arthousefilms. Inmiddels ben ik in gesprek met filmtheaters in IJsland. In landen als Frankrijk, Groot-Brittannië of Italië kom je er nooit tussen, maar in kleinere territoria is nog wat mogelijk.”

Binnen Nederland moet Den Hollander het hebben van persoonlijke contacten bij theaters en een netwerk dat zich middels vele kopjes koffie langzaam uitbreidt. “Wat me is opgevallen aan de twee films die ik nu heb uitgebracht, is dat ik in steden als Deventer en Zwolle, maar ook in Noord-Brabant, makkelijker een poot aan de grond krijg dan in de Randstad. Terwijl daar meer schermen zijn en meer publiek. Maar ik moet daar harder pitchen en er harder aan trekken om publiek te trekken.”