SHINE A LIGHT

Voor de fans

  • Datum 04-02-2011
  • Auteur
  • Gerelateerde Films SHINE A LIGHT
  • Regie
    Martin Scorsese
    Te zien vanaf
    01-01-2008
    Land
    Verenigde Staten/Groot-Brittannie
  • Deel dit artikel

The Rolling Stones deden twee avonden achter elkaar een art deco-theater aan in New York. En Martin Scorsese was erbij. Nee, het werd geen the last waltz hoe toepasselijk dat ook wellicht zou zijn geweest.

Oud, lelijk, uitgespeeld, alweer ‘Satisfaction’ — natuurlijk: dat zijn de bezwaren die je als gemiddelde toeschouwer tegen een nieuwe Stones-film zou kunnen maken. En misschien nog wel belangrijker: er zijn er al zoveel! Zelfs van de ‘A bigger bang’-tour waarvan de twee concerten die de Rolling Stones herfst 2006 in het New Yorkse Beacon Theatre gaven en die nu de basis vormen voor shine a light, is er al een uitgebreide dvd-box. Maar er is één belangrijk verschil: dit keer was Martin Scorsese erbij, de filmmaker die ook in de rockwereld legendarisch is dankzij the last waltz (1978), zijn glorieuze registratie van het afscheidsconcert van The Band, evenals recentelijk de Bob Dylan tv-docu no direction home (2005).

Foefje
En Scorsese heeft iets met de Stones. Zoals Mick Jagger grapte tijdens de persconferentie in Berlijn (waar shine a light het filmfestival opende): "Het is de enige film van Martin Scorsese waarin ‘Gimme shelter’ niet te horen is." (Even voor niet-ingewijden: dat is een door Stones-fanaten zwaar bejubelde albumtrack, door Scorsese ingezet in onder meer good fellas en the departed.) Hoog tijd dus dat Scorsese de Stones zijn liefde een film lang verklaarde. En dat deed hij met maar liefst zeventien camera’s in een intiem aandoende New Yorks art deco-theater. Één camera zwenkt er over het publiek, velen rond, op en achter het podium en een andere cameraman slaat de boel gade vooraan tussen het publiek, waardoor je mooie close ups van de heren krijgt terwijl er nog wat handen door het beeld zwaaien, een truc die Scorsese oppikte uit diverse hardrockvideo’s. Opmerkelijk is het geluidstechnische foefje dat hij introduceert. Zien we Keith Richards verwikkeld in zijn instrument, dan wordt zijn gitaargeluid extra versterkt. Ontwaren we plots blazer Bobby Keys, zijn sax ronkt meteen boven alles uit.

Modellen
Dankzij al die camera’s (eentje werd er bediend door Albert Maysles, samen met zijn broer destijds verantwoordelijk voor die beroemde Stones-docu gimme shelter uit 1970) en de verrassend gedegen montage (niet van Scorsese’s trouwe Thelma Schoonmaker, maar van David Tedeschi) kunnen we de mannen beter dan ooit bestuderen. Mick Jagger oogt dan gezonder — ondanks die ouwe kop op dat nog lang niet zo stramme lijf — dan Jack White van The White Stripes met wie hij overigens ontroerend mooi duetteert (ze doen ‘Loving cup’, ook zo’n alom geroemde albumtrack, net als ‘Shine a light’ zelf trouwens). Richards blijkt een lieve ouwe muppet met permanent oogpotlood, drummer Charlie Watts valt ergens bijna van zijn stoel van vermoeidheid na een nogal intensief nummer. En gitarist Ronnie Wood glundert bij een extra warm onthaal tijdens het verplichte voorstelrondje waarop Jagger sneert: "They love you Ronnie, they really love you", vrij naar een overbekend Oscar-dankwoord uit de jaren ’80.
Je kunt je afvragen wie uiteindelijk de regisseur van de film was: Scorsese of de Stones, zeker gezien het zenuwachtige gedoe aan het begin en het feit dat eerstgenoemde pas vijf minuten voor aanvang over de juiste setlist beschikt. Maar vervolgens zien we hoe de Stones zich wel onderwerpen aan een flinke meet ’n greet met de gehele entourage rond Bill Clinton. Wellicht zijn ze nog een beetje te sturen.
Hoe dan ook, shine a light is geen the last waltz daarvoor schieten de gasten — naast White, Christina Aguilera en bluesman Buddy Guy — als ook de tweede helft, waarin de Stones op hun zo gevreesde automatische hitspiloot overschakelen, tekort. Maar kijken blijf je, hopend op nog zo’n fijn interviewfragment — de meeste rond het thema: roem/vergankelijkheid — uit de oude tv-doos. Hiermee heeft Scorsese zijn Stones-film iets van een verhaallijn willen meegeven, maar dat is niet voldoende om shine a light boven de kwalificatie ‘geweldige concertregistratie voor de fans’ uit te laten stijgen.

Ivar Snoep