Blue Heron

Het speelfilmdebuut van de Canadese regisseur en scenarist Sophy Romvari is een complexe, maar nooit geconstrueerd aanvoelende verkenning van de herinneringen aan een kindertijd.

Blue Heron speelt zich af in een zomer waarin alles zoemt: tuinsproeiers, krekels, grasmaaiers. Maar misschien nog wel het meest zoemt het in het hoofd van tiener Jeremy. Een zoemen dat almaar aanzwelt tot een alles overstemmend geraas. Of misschien is het juist wel stil in dat hoofd. Echt weten doen we het niet. Weten doen ook zijn ouders het niet, zijn jongere broertjes en zusje. Die laatste, Sasha, is pas acht.

De film begint als het gezin, met Hongaarse wortels, een nieuwe woning betrekt op Vancouver Island. Of nee, dat is niet helemaal waar. De film begint met de woorden van de volwassen Sasha, die uitlegt dat ze haar kindertijd alleen nog in fragmenten herinnert. “En zelfs die herinneringen zijn moeilijk te vertrouwen.” De manier waarop we terugkijken op onze kindertijd was ook al het onderwerp van Sophy Romvari’s korte film Still Processing (2020), waarin een doos met oude familiefoto’s vergeten herinneringen naar boven haalt.

De wat uitgevreten kleuren van Blue Heron, de lichte beschadigingen op de beelden die vooral vader met zijn videocamera maakt van het gezin, zijn hier nooit simpelweg een portaal naar nostalgie, maar de aantastingen en vertekeningen van het geheugen. Want wat we zien is geen registratie of reconstructie, maar subjectieve herinnering. Losse puzzelstukken van een jeugd aan het einde van de jaren negentig. Fragmenten waaruit we langzaam een beeld vormen, al wordt dat beeld nooit compleet.

Terwijl vader zich achter zijn computer grotendeels aan het gezin onttrekt, neemt moeder de kinderen mee naar een natuurhistorisch museum, het strand. Maar Jeremy, de oudste zoon en van een andere vader, lijkt overal net buiten te staan. Of zichzelf erbuiten te plaatsen. Op momenten vertoont hij verontrustend gedrag, er is sprake van een therapeut, maar wat er precies aan de hand is, blijft diffuus.

En dan is er plots een sprong in de tijd van pakweg twee decennia. Een sprong die komt op een moment dat het verhaal nog helemaal niet afgerond voelt. Dus blijven de losse eindjes ervan rondspoken in het brein. Van de kijker. Van Sasha. Wat hebben we gemist?

Het is de vraag die de oudere Sasha, die inmiddels filmmaker is, probeert te beantwoorden. Daarbij laat Romvari haar letterlijk het verleden instappen. Dat had makkelijk als een kunstgreep kunnen voelen, maar werkt hier als een volstrekt vanzelfsprekende verbeelding van hoe herinneringen een complexe dialoog zijn met het verleden.