Los reyes del mundo

Spookdroom over landroof

Los reyes del mundo

Energieke, licht surrealistische roadmovie over vijf Colombiaanse straatjongens die naar het platteland trekken om afgepakt land terug te claimen.

De openingssequentie van Los reyes del mundo is mythisch. De camera zweeft traag door een stille stad zonder mensen. Een fluisterstem zegt dat iedereen slaapt. Wel volgepakte marktkramen, maar daartussen geen ziel. In de schemer op een leeg, verlicht plein zwerft een wit paard. Een droom? Dan met een ruk terug in de dagelijkse werkelijkheid met een beweeglijke camera: drukte, geduw, geschreeuw; straatjongens die elkaar met machetes te lijf dreigen te gaan.

Eigenlijk zijn alle ingrediënten van deze energieke, licht surrealistische roadmovie hier al aanwezig: droom en werkelijkheid, mythische verstilling naast ongefilterd realisme, verbeeldend hoe idealen zich tot het aardse verhouden. Aangedreven door de explosieve kracht van vijf jonge straatratten: de negentienjarige Rá, zijn jongere vrienden Sere en Nano, de kleine Winy en de onbetrouwbare Culebro. Samen trekken ze vanuit Medellín naar het door paramilitairen beheerste Antioquia op het platteland als blijkt dat Rá daar een stukje land kan claimen.

Omwille van hun ‘subversieve energie’ koos de Colombiaanse regisseur Mora Ortega voor amateuracteurs van de straat: bikertjes die zich met doodsverachting aan vrachtwagens bergop laten trekken, waarna ze – platliggend op hun stuur – als Formule 1-coureurs bergaf zoeven tussen het verkeer. De wind suizend in hun oren.

Op de met zorg samengestelde soundtrack speelt die wind vaker een magische rol. Zo creëert het bijvoorbeeld in een bordeel met oude hoeren een muziekstuk op een ontstemde piano. In de montage versterkt de ritmiek van drukte en verstilling de poëtische sfeer van een verhaal dat zich afspeelt tussen moed en gekte, hoop en droom, wilskracht en pijn. Op hun reis doorstaan de jongens vernederingen en geweld, maar vinden ze ook gastvrijheid.

Al even bepalend is het camerawerk van David Callego, die eerder zijn eigenzinnige handtekening op het magisch-realistische zwart-wit van El abrazo de la serpiente (2015) drukte. Hier weet hij bijna achteloos adembenemende, epische shots te mengen met een nonchalante beweeglijkheid, die al even onnadrukkelijk mooi is. Nadat Los reyes del mundo in San Sebastián tot beste film werd uitgeroepen, heeft Netflix de film aan zijn portfolio toegevoegd.

Op thematisch niveau wordt de vertelling geregeerd door Plato’s allegorie over het verstand dat als wagenmenner een span gevleugelde paarden in toom moet zien te houden. Een witte en een zwarte: deugd en drift. Dat geldt voor zowel de jongens onderling als de maatschappij waarin ze leven: hoewel het ‘landrestitutieprogramma’ van de regering belooft dat eerder door de junta afgepakte grond aan eigenaren zal worden teruggegeven, is het nog maar de vraag of die papieren werkelijkheid in de praktijk gestalte zal krijgen.