LA VENTANA

Nog één keer in de buitenlucht

  • Datum 18-02-2011
  • Auteur
  • Gerelateerde Films LA VENTANA
  • Regie
    Carlos Sorín
    Te zien vanaf
    01-01-2008
    Land
    Argentinië/Spanje
  • Deel dit artikel

Het Argentijnse, serene drama la ventana portretteert de laatste levensdag van een oude man.

Het verbaast niet dat in films vaak wordt gestorven, want de dood is het ultieme dramatische gegeven. Wie een film wil oppeppen, moet Magere Hein laten langskomen. Bij voorkeur voorafgegaan door heibel aan het sterfbed. Eindelijk zegt de vertrekkende tegen zijn familie de waarheid. Die dat niet op zich laat zitten en op de valreep akelige geheimen over de stervende de wereld in slingert. Wie zo’n film zoekt, moet niet naar la ventana (Het raam) gaan, want hij zal zich vervelen. Maar wie begrijpt dat het leven zelden met spetterend vuurwerk eindigt, wordt een fraaie, kalme vertelling ingetrokken.
la ventana, dat zich afspeelt in een prachtig roze geschilderd landhuis op het platteland in Patagonië, opent met een droom van de bedlegerige bewoner — de tachtiger, schrijver en hartpatiënt Don Antonio — over zijn kindertijd. De droom is een herinnering aan een jonge vrouw die een keer kwam oppassen. Waarom droomt hij na tachtig jaar over deze vrouw, terwijl hij nooit meer aan haar heeft gedacht? Betekent het iets? Met Don Antonio vraagt ook de kijker het zich af. Wat zeker iets betekent is de tikkende pendule in de film, het enige clichésymbool in het verder prettig onnadrukkelijke drama over leven en dood.

Panamahoed
la ventana maakt voelbaar hoe het leven is als het zich beperkt tot een slaapkamer. Terwijl Don Antonio in zijn bed naar het plafond en het door de luiken vallende zonlicht staart, gaat het dagelijkse leven in huis door. De oude man hoort vaag de stemmen van pratende mensen en het getingel van een pianostemmer. Dat laatste is geen toeval, want na jaren zal Don Antonio’s zoon, een bekende pianist, op bezoek komen en dus moet de piano goed klinken. De oude man heeft voor de gebeurtenis alvast een veertig jaar oude fles champagne uit het stof laten halen. Maar voor zijn zoon komt, wil hij nog één keer het leven buiten voelen. Over zijn pyjama trekt hij een wit colbertje aan, pakt zijn witte panamahoed van de kapstok en verdwijnt stiekem in de bloeiende velden rond het landhuis. Dat het hem lukt om in de buitenlucht te pissen, ervaart hij als een laatste grote overwinning op zijn aftakeling.
Subtiel maakt de film voelbaar hoe hij de greep op de werkelijkheid verliest en wegzakt in een dromerig bewustzijn. De serene sfeer rond Don Antonio staat in schril contrast met het yuppenbestaan van zijn zoon. De hork heeft aan het bed van zijn vader niets te melden. Zijn vrouw, die in paniek is omdat haar mobieltje op het platteland geen bereik heeft, past goed bij hem. Leuk stel.
la ventana is niet het eerste minimalistische drama van Carlos Sorin. De Argentijnse filmmaker bewees eerder met bombòn: el perro en historias mínimas zijn virtuositeit op de vierkante centimeter. De enige kritiek op la ventana is dat de centimeter soms richting millimeter gaat. Sorin lijkt een minimalistisch eindpunt te hebben bereikt. Kleiner moeten zijn films niet worden, want dan moet de kijker een vergrootglas meenemen naar de bioscoop.

Jos van der Burg