Histoires parallèles

In Asghar Farhadi’s Histoires parallèles herkennen een schrijver, twee broers en een dakloze jongeman in dezelfde Parijse vrouw het object van hun verlangen. Of is het bezitsdrang?

Histoires parallèles is gebaseerd op Kieślowski’s A Short Film About Love (1988), maar is vooral Een lange film over stalking. Dat is een wat reductionistische lezing, toegegeven, maar het is bizar hoeveel de vrouw waar in deze film drie mannen omheen draaien, moet verdragen. Onder het mom van liefde en literatuur natuurlijk. Maar op liefde is geen van de mannen te betrappen en wie ergens literatuur ontwaart mag de vinger opsteken.

De realiteit van de film is deze. Isabelle Huppert speelt Sylvie, een auteur die over haar hoogtepunt heen is – dat valt tenminste af te leiden aan de reactie van haar uitgever op een manuscript in Catherine Deneuve’s enige scène in de film. “Zo gedragen mensen zich niet meer”, zegt Deneuve’s personage.

Sylvie weet dat niet, want ze komt nauwelijks haar Parijse appartement uit. Ze schrijft een verhaal over een vrouw die in een appartement aan de overkant werkt, samen met twee broers. Dat vormt de tweede verhaallijn in de film. De derde zet in nadat Sylvie een dakloze jongeman in huis neemt, die Sylvie’s verhaal begint te herschrijven en de vrouw aan de overkant begint te bespieden. Het duurt niet lang voor hij haar op straat aanspreekt.

Zo bouwt Asghar Farhadi een labyrintische constructie, maar mensen laten verdwalen lijkt niet het punt van deze film. Wat het punt wel is, wordt niet duidelijk. Dat is waarschijnlijk het grootste probleem van Histoires parallèles. Wat je ziet zijn drie verhaallijnen (de realiteit en twee verhalen) over een vrouw over wie zowel Sylvie, Adam (de dakloze man) en de twee broers fantaseren. Sylvie gebruikt ‘Anna’ voor een verhaal over haar eigen moeder en de zelfdoding van haar vader. In Adams versie heeft ze een relatie met de ene broer en wordt begeerd door de andere. In de realiteit probeert Adam haar te versieren, maar zij vraagt hem steeds nadrukkelijker om daarmee op te houden.

Je spiegelt verhaallijnen aan elkaar omdat ze elkaar bijvoorbeeld bevragen, weerleggen, verhelderen of juist verduisteren. Dat doen ze niet in deze film. Farhadi is een prima verteller en hij zorgt ervoor dat je nauwelijks in verwarring raakt over welke verhaallijn je op enig moment volgt. De acteurs verrijken de film enorm: Virginie Efira (Nita/Anna), Vincent Cassel (een van de broers) en Huppert houden de dikke twee uur speelduur dragelijk. Maar waarom deze film bestaat? Een raadsel.