FOUR ROOMS

Lollige piccolo strijkt fooien op

  • Datum 22-11-2010
  • Auteur
  • Gerelateerde Films FOUR ROOMS
  • Regie
    Allison Anders, Alexandre Rockwell, Robert Rodriguez, Quentin Tarantino
    Te zien vanaf
    01-01-1995
    Land
    Verenigde Staten
  • Deel dit artikel

Allison Anders, Alexander Rockwell, Robert Rodriguez en Quentin Tarantino ontmoetten elkaar in 1992 op het Sundance festival toen zij daar allevier hun onafhankelijk geproduceerde low-budget debuutfilms vertoonden. Samen schreven en regisseerden zij in 1995 het onevenwichtige vierluik Four rooms dat na lang wachten alsnog de Nederlandse bioscoop bereikt.

Omdat Gas, food, lodging, In the soup, El mariachi en Reservoir dogs stuk voor stuk ook internationaal succesvol waren, kwamen de regisseurs elkaar voortdurend tegen op festivals buiten de Verenigde Staten. Zij hielden contact en raakten bevriend. Vanwege deze vriendschap, en naar zijn zeggen afwezigheid van onderlinge competitie, benaderde Rockwell de andere drie om elk een deel van Four rooms uit te werken.
Het lijkt een haast onmogelijke opdracht: de episodenfilm tot een eenheid smeden. Eerder regisseerden Woody Allen, Martin Scorsese en Francis Ford Coppola de film New York Stories, waarvan de drie afzonderlijke delen toch vooral op zichzelf stonden. Eigenzinnige, onafhankelijke regisseurs ontlenen hun kracht aan hun persoonlijke stempel. In Four rooms zijn de losse delen geforceerd met elkaar verbonden, terwijl een rigide scheiding waarschijnlijk meer recht had gedaan aan de afzonderlijke korte films.
Een piccolo, gespeeld door Tim Roth, fungeert als bindende factor. Op zijn eerste dag in deze functie wordt hij in vier verschillende hotelkamers geconfronteerd met de meest uiteenlopende gasten. Anders, Rockwell, Rodriguez en Tarantino schreven hun scenario’s in afzondering en filmden hun eigen deel ook onafhankelijk. In een later stadium voegden zij de verbindende scènes toe. Deze scènes zijn niet alleen te kolderiek, maar vertragen bovendien de handeling en kunnen niet verhullen dat het vier losse verhalen blijven. De episodes verschillen in toon en kwaliteit te veel van elkaar om een gelijkmatig geheel te vormen.

Kaarslicht
In het eerste deel, The missing ingredient van Allison Anders, verzamelen een aantal vrouwen zich voor een moderne heksensabbat waarin zij hun godin (lees: sm performer) Diane weer tot leven proberen te wekken met de diverse lichaamssappen. Van de mooi uitgewerkte vrouwenrollen uit Anders’ eerdere films is hier niets terug te vinden. Haar episode bestaat uit niet meer dan een kluwen excentrieke dames die bij kaarslicht een dansje doen met ontblote borsten. Anders blijft steken bij dit kinky gegeven. Hoewel Rockwell zijn scène wel heeft uitgewerkt, blijft ook hij met The wrong man te veel steken in lollige vondsten.
In The misbehavers laat een Mexicaanse gangster (Antonio Banderas) de piccolo op zijn kinderen passen. De hotelbediende denkt hier snel geld mee te verdienen maar de dochter heeft goed begrepen dat zij voor vijfhonderd dollar alles kan vragen. Dit is dan ook de enige episode waar werkelijk een interactie op gang komt tussen de hotelgasten en de bellhop, en tevens de episode met het meest gevarieerde en verzorgde camerawerk. De nachtmerrie voor babysitters komt onverwacht van Rodriguez’ hand. Het slagveld waarin de vader zijn kroost uiteindelijk aantreft, maakt echter abrupt een einde aan een rustig en mooi opgebouwde scène. Het lijkt alsof Rodriguez zich te laat realiseerde dat hij slechts twintig minuten mocht volmaken.

Wrede climax
De enige die werkelijk uit de voeten kan met de vorm van de eenakter is Tarantino. Wederom biedt hij veel verbaal geweld rond de thema’s voedsel en film. De gespierde leuterstroom zou echter kunnen afleiden van het feit dat The man from Hollywood wel degelijk goed is uitgedacht. Met een gevaarlijke weddenschap met een aansteker en een hakmes als inzet, werkt Tarantino resoluut naar een hem toevertrouwde wrede climax toe. Hoewel hij meer op safe speelt dan Rodriguez door met zijn geijkte handelsmerken te jongleren, is deze laatste episode als geheel toch het meest geslaagd.
Laverend tussen de vier kamers en de lobby ontwikkelt de nerveuze piccolo een steeds onverschilliger houding en strijkt hij steeds hogere fooien op. Roth, buiten kijf toch een grote held, schmiert er van begin tot einde akelig consequent op los. Maar met kwistig wapperende handen, rubberen gezichtsgymnastiek en een overdreven Engels accent creëer je nog geen komisch personage. Zijn rol, die het midden had moeten houden tussen Jerry Lewis en Basil uit Fawlty Towers, wordt nergens echt grappig. Hiermee is het verbindende personage vooral een storende schakel tussen vier filmpjes die weinig met elkaar te maken hebben noch iets aan elkaar toevoegen.
Four rooms is daarmee een evenwichtig geheel noch een vierluik bestaande uit krachtige, voor zichzelf sprekende delen. Het is zelfs geen leuk rommelig filmfeestje, gemaakt door vrienden en andere joviale voorbijgangers zoals Blue in the face dat was. Four rooms is gemaakt als tussendoortje. En zo laat het zich ook bekijken.

Kiki Jeanson