Een weekje weg

Olivier Ringer neemt de magie van de kinderwereld serieus door alles zo realistisch mogelijk te filmen.

Het toeval wil dat er nog een film uitgaat die net als Tony 10 het kinderperspectief als leidraad heeft genomen, maar dan op een heel andere manier. De liefdevolle en aandachtige manier waarop Olivier Ringer laat zien hoe een zesjarig meisje een eigen leven in het bos begint, wijkt sterk af van het gebruikelijke kinderfilmidioom. Juist door te kiezen voor realisme voert hij ons onverbiddelijk binnen in de belevingswereld van het kind.
Kijk haar eens mokken op de achterbank van de auto, wanneer ze zoals ieder weekend mee moet naar vakantiehuisje in het bos. Ze voelt zich genegeerd en bij een tankstation neemt ze de proef op de som en stapt stiekem uit. Kijk, ze rijden zomaar zonder haar weg! Het is een ouverture die prachtig de hele emotionele lading samenvat van dit avontuur van een meisje dat natuurlijk het liefst iedere avond door haar vader ingestopt en voorgelezen wil worden. Als dat niet gebeurt begint ze koppig en onbegrepen aan een heel nieuw leven met haar toverzaden en een visje als nieuwe vrienden. Als ze honger krijgt probeert ze wormen te eten.
Door de sterke nadruk op sfeer en details laat Een weekje weg (A pas de loup) je voelen hoe geweldig het voor een kind moet zijn om rond te struinen in het bos. Gewaagd maar zeer effectief is de keus om de ouders nooit prominent in beeld te brengen en de dialoog vrijwel geheel weg te laten. De enige tekst is de gedachtestem waarmee Cathy ons deelgenoot maakt van haar gevoelens, kinderlijke redeneringen en fantasieën.
Voor kinderen is het een aansprekend en soms best spannend avontuur in een wereld die zo echt is als het maar kan. Ringer zet zich bewust af tegen het huidige dieet van computeranimaties. De volwassen kijkers laat hij zien hoe belangrijk aandacht voor een kind is. Dat doet hij ook door je in de ouderpositie te plaatsen. Zelden keken we zo aandachtig naar een kind als in deze geïnspireerde familieonderneming. De voortreffelijke jonge hoofdrolspeelster is de dochter van de regisseur. Hijzelf en zijn vrouw spelen haar ouders. Het enige puntje waar we een voorbehoud moeten maken betreft de nasynchronisatie. De Nederlandse tekst bij deze Franstalige film kon nog niet beluisterd worden.

Leo Bankersen