Eagles of the Republic

Het laatste deel in de Caïro-trilogie van Tarik Saleh is lange tijd een lekkere komedie. Tot de complotten zich opdringen.

De farao van het scherm, zo wordt de Egyptische filmster George Fahmy genoemd (zij het vooral door zichzelf). Hij speelt in films met titels als The First Egyptian in Space, omringt zich met dertig jaar jongere vrouwen en loopt in zijn luxe appartement het liefst rond in zijdezachte kamerjassen.

Dat betrekkelijk overzichtelijke (en geprivilegieerde) leven komt in gevaar wanneer Fahmy wordt gevraagd om de Egyptische president Sisi te spelen in een propagandafilm. Iets wat hij aanvankelijk weigert – omdat hij te ijdel is om een man van 1 meter 66 te spelen, maar ook omdat hij dondersgoed weet in welk wespennest hij dan terechtkomt. En vooruit: ook uit principiële overwegingen.

Met Eagles of the Republic sluit de Zweeds-Egyptische filmmaker Tarik Saleh zijn Caïro-trilogie af over macht, intrige en corruptie in de hoogste echelons van Egypte. Een drietal op zichzelf staande thrillers die tezamen een ontnuchterend beeld schetsen van het land post-Arabische Lente. Films die Saleh in Egypte bovendien persona non grata hebben gemaakt; net als The Nile Hilton Incident (2017) en Cairo Conspiracy (2022) filmde hij Eagles of the Republic in het buitenland.

Saleh situeert zijn thriller in de Egyptische filmindustrie (en knipoogt in de fraaie openingscredits naar de filmposters uit de hoogtijdagen daarvan, halverwege de vorige eeuw, toen Egypte het hart van de bloeiende Arabische cinema was). Een ogenschijnlijk liberale wereld, waar onder het oppervlak het autoritaire regime zijn tentakels ver heeft uitgespreid. Weigeren blijkt voor Fahmy geen optie, zo wordt hem duidelijk wanneer hij tijdens een nachtelijke autorit gestopt wordt en een onbekende militair een foto van zijn zoon uit de binnenzak haalt. Fahmy zal president Sisi spelen.

Saleh werkte wederom samen met de Libanees-Zweedse acteur Fares Fares, die als amorele maar aandoenlijke filmster George Fahmy een smakelijke rol neerzet. Zeker de eerste helft is Eagles of the Republic een komedie, soms op het kluchtige af. “Ik heb al uw films gedownload!”, joelt een apotheker wanneer Fahmy discreet erectiepillen probeert te kopen. Fares speelt zijn personage met zoveel schwung dat dergelijke potentiële flauwigheid tot heerlijke komedie leidt.

Die luchtigheid verdwijnt halverwege, wanneer Fahmy zichzelf min of meer per ongeluk een complot in sjanst en de film transformeert tot een harde politieke thriller, qua toon dichter bij Salehs vorige films. Vanaf dat moment raakt Eagles of the Republic ook enigszins uit balans en begint sterker te leunen op kunstmatige en wat rommelige plotingrepen. Maar de sterke eerste helft houdt de film overeind.