DOSSIER K.

Sudderende doofpotten

  • Datum 07-09-2011
  • Auteur
  • Gerelateerde Films DOSSIER K.
  • Regie
    Jan Verheyen
    Te zien vanaf
    01-01-2009
    Land
    België
  • Deel dit artikel

Met dossier k. hebben we na zeven jaar eindelijk een vervolg op de zaak alzheimer, zonder de vergeetachtige huurmoordenaar maar wederom met de Antwerpse agenten Vincke en Verstuyft. Zij nemen het ditmaal op tegen de Albanese maffia.

De Vlaamse politiethriller de zaak alzheimer was in 2003 een flink kassucces, zowel in eigen land als hier ten noorden van de grens. De film van regisseur Erik van Looy schopte het bovendien tot een Amerikaanse release nadat hij als Vlaamse inzending naar de Oscars werd gestuurd. En de policier van auteur Jef Geeraerts waarop de film werd gebaseerd, was onderdeel van een reeks succesvolle misdaadromans rond het politieduo Vincke en Verstuyft. En dus is er nu een vervolg: dossier k. Wegens een televisiecontract maakte Van Looy op de regiestoel plaats voor Jan Verheyen, maar verder is er niet veel veranderd: net als alzheimer is dossier k. een stijlvaste, bombastische thriller die de genreconventies voorzichtig overstijgt.
Wat wel ontbreekt is het unieke centrale gegeven van het eerste deel. In plaats van een vergeetachtige seriemoordenaar nemen Vincke (Koen de Bouw) en Verstuyft (Werner de Smedt) het dit keer op tegen de Albanese maffia, die de Antwerpse onderwereld meer en meer in zijn greep krijgt. Na een raadselachtige liquidatie in het havengebied raken de twee betrokken bij een clanoorlog tussen twee maffiafamilies, terwijl ze net als in alzheimer vrolijk worden tegengewerkt door doofpotprocureur Bracke en ‘mossel’-commissaris De Keyzer. De herhaling-met-een-onsje-minder zat het succes van de film geenszins in de weg: in geen tijd verbrak hij het Vlaamse bezoekersrecord van zijn voorganger.

Brave borsten
dossier k. kan met recht een film met Amerikaanse allure genoemd worden. En dan niet alleen vanwege zijn gelikte uiterlijk en stilistische krachtpatserij (met name op de geluidsband, vol diepe bastonen en invoelende pianoriedeltjes). Ook de centrale tegenstelling tussen ‘good guy’ en ‘bad guy’ als twee zijden van een munt doet zeer Hollywood aan. Commissaris Vincke is het antiautoritaire buitenbeentje in het politiekorps, die zijn geweten voorrang geeft boven interdepartementale subtiliteit. Tegenover hem staat de Albanese Nazim (Blerim Destani), de zoon van het eerste slachtoffer, die met harde hand de eer van zijn vader verdedigt. Zijn geweten sputtert op zijn beurt zachtjes tegen op de achtergrond. De erecode heet hier kanun in plaats van omerta, maar verder komt het direct uit the godfather.
Maar dan met nog een staartje van Belgische doofpotparanoia. Net als alzheimer draait de plot in het laatste halfuur uit op een corruptieaffaire binnen het politieapparaat, waar Vincke en de zijnen zich als brave borsten tegen verzetten. Zoals dat dan gaat is aan het eind van dossier k. de betreffende zaak weliswaar met goed fatsoen afgesloten, maar de achterliggende intriges sudderen vrolijk voort. Een derde deel in de reeks is inmiddels aangekondigd voor 2012.

Joost Broeren