Carolina Caroline

Carolina Caroline is een fijne ontsnappingsfantasie in de traditie van Bonnie & Clyde en Badlands, waarin een rooftocht nauwelijks soelaas biedt voor gebroken zielen.

Vogels kunnen vliegen waar ze willen, maar keren vaak terug naar hetzelfde gebied. Een gebroken ziel vindt daarentegen zelden zoiets als een vaste plek. Want wat doet het met je, als een van je ouders vertrekt voor je zelf überhaupt iets van de wereld begrijpt? Als je van kinds af aan meekrijgt dat een concept als ‘thuis’ nooit helemaal zeker is, wil je waarschijnlijk altijd een beetje ontsnappen.

Dat laatste is precies waarom Caroline (Samara Weaving) ineens een wereld aan mogelijkheden ziet wanneer oplichter Oliver (Kyle Gallner) door haar ingedutte woonplaatsje rijdt en haar baas met een gewiekste truc belazert. Dit is die vogel die wél de hele wereld overvliegt, al gaat zijn reis via de kassa’s en portemonnees van allerhande onschuldige slachtoffers.

Maar Caroline wil meefladderen. Hoewel ze het heus niet slecht heeft in dat suffe stadje met haar suffe baan en haar sympathieke, maar suffe vader, lonkt nu de werel. Verdomd, misschien kan oplichter Oliver haar wel naar South Carolina rijden, naar de moeder die haar achterliet nog voor Caroline kon praten. Dat Caroline onderweg kan proeven aan het leven door op te lichten en banken te beroven, is een prettige bijkomstigheid. Leven wordt roven, roven wordt leven.

Carolina Caroline is een ontsnappingsfantasie in optima forma – een beetje Bonnie & Clyde (Arthur Penn, 1967), een beetje Badlands (Terrence Malick, 1973), maar eigen genoeg om geen kopie te worden. Dat is met name te danken aan hoofdrolspelers Samara Weaving en Kyle Gallner, moderne nazaten van de iconische vluchtduo’s Faye Dunaway/Warren Beatty en Sissy Spacek/Martin Sheen. Wat een chemie, en wat een emotioneel oprecht spel, juist in het vertolken van personages die hun gevoelens al een leven lang verstoppen. Reddeloos zijn ze, maar dat waren ze al sinds hun ouders ze in de steek lieten. Het oplichten, het roven, hun liefde: het zijn vooral smoesjes om hardop te mogen voelen.

Hoogtepunt is de scène waarin Caroline dan eindelijk haar moeder ontmoet. Er komt geen enkele emotionele bevrediging, het is in al z’n directheid een van de meest brute scènes van dit filmjaar. Het is ook het moment waarop er definitief iets knakt in Caroline. Het lonkende thuis van de vogels die haar ooit achterlieten, blijkt niet te bestaan en biedt geen verlossing. Hoe ontsnap je nog als je nergens meer naar onderweg bent?

Het sprookje van de ontsnapping is aanlokkelijk, maar altijd tijdelijk. Wij veilige vogels mogen even getuige zijn, meedromen over in schitterende gestolen auto’s scheuren door eindeloze Amerikaanse landschappen. Wegvliegen, al is het maar een uur of twee.