Cap Farewell

Na een jarenlange gevangenisstraf wil een jonge moeder alles anders gaan aanpakken. Maar het schimmige verleden blijft letterlijk aan haar trekken.

“Zo doen we dat nooit”, klaagt de zesjarige dochter van Toni wanneer zij haar voor het eerst in lange tijd toedekt om te gaan slapen. De 24-jarige moeder heeft jaren gemist van het leven van haar dochtertje omdat ze in de gevangenis zat na een ernstig, drugsgerelateerd feit waarbij een gewonde viel. Ze was niet de enige die aan de criminele klus mee had gedaan, wel de enige die werd opgepakt en veroordeeld.

Nu ze weer in het huis van haar eigen moeder woont, die al die tijd voor haar dochter zorgde, blijkt het lastig om het leven weer op te pakken. Toni is voorwaardelijk vrij, ze moet keurig elke dag in de bediening werken in het restaurant van haar oom en het liefst niet omgaan met Max, de vader van haar dochter. Max is namelijk nog altijd druk met drugshandel in de haven. Toni’s straf mag dan afgerond zijn en de maatschappij heeft vergelding gehad, maar haar moeder is helemaal niets vergeten. Zij laat Toni te pas en te onpas weten hoe teleurgesteld ze in haar is.

Toni’s criminele ex Max gaat er ondertussen als vanzelfsprekend van uit dat ze samen hun oude, rebelse leven weer op zullen pakken, zonder na te denken over de consequenties voor Toni.

In dit Belgische, voornamelijk Franstalige misdaaddrama wordt er aan alle kanten aan een jonge vrouw getrokken die ondertussen nog moet ontdekken hoe je zelfstandig een leven opbouwt als volwassene. Hoe maak je de juiste keuzes? Wie kan je vertrouwen? En hoe word je een goed voorbeeld voor je opgroeiende kind?

De locatie van dit misdaaddrama, met de vrijwel lege, weidse stranden en de stomende havenindustrie op de achtergrond, spreekt tot de verbeelding en is een passend decor voor een drama in een wereld waarin de zon nooit lijkt te schijnen. Het criminele gebeuren wordt weliswaar passend grimmig in beeld gebracht, maar die dynamiek van verraad, drugslords en onderknuppels zagen we al veel vaker voorbijkomen.

Hoofdrolspeler Noée Abita doet jaren jonger aan, bijna als een kind nog. Die casting past goed bij de onvolwassen, nog zoekende jonge vrouw die zij speelt. Net puber-af en niet in staat zich af te sluiten voor alle stemmen die haar roepen, duiding geven of commanderen. Maar het was mooi geweest als er meer aandacht was geweest voor Toni’s zoektocht naar een eigen identiteit als vrouw en moeder, en wat minder voor de nietsontziende macho’s die elkaar zo klassiek bestrijden.