Sense and Sensibility

Ruim drie decennia na de gelauwerde versie van regisseur Ang Lee en scenarist en acteur Emma Thompson, komt regisseur Georgia Oakley met een nieuwe adaptatie van Jane Austens Sense and Sensibility. Op het hoe valt weinig af te dingen, maar de vraag is: waarom?

Er valt weinig af te dingen op Georgia Oakley’s versie van het beroemde Jane Austen-verhaal over de in (relatieve) armoede gevallen Britse, geheel uit vrouwen bestaande familie Ashwood, van wie twee zussen elk verlangen naar een (alweer relatief) onbereikbare liefde. De film is prachtig geschoten op 35mm, het production design is onberispelijk, er wordt goed, soms zelfs briljant (Daisy Edgar-Jones als Elinor) geacteerd (en ook heerlijk geschmierd door Fiona Shaw als mevrouw Jennings) en er valt, net als in Austens roman, ook af en toe te glimlachen.

Oakley (Blue Jean, 2022) koos voor een minder glamoureuze benadering van het leven van jonge vrouwen in een oerconservatieve samenleving, waar ze worden geacht niet meer te doen dan wachten tot het iemand behaagt hen uit handen van hun familie te nemen. Wachten en smachten is dan ook wat er veel wordt gedaan, maar zussen Elinor (de verstandige) en Marianne (de gevoelige) zijn elkaars tegenpolen in de manier waarop ze hun lot dragen.

Elinor is voortdurend bezig haar gevoelens voor Edward Ferrars (die om eerzame redenen verloofd is met iemand anders) te onderdrukken, terwijl Marianne, die haar zinnen heeft gezet op rokkenjager Willoughby (die om minder eerzame redenen verloofd is met iemand anders) het ene drama na het andere schopt.

Anders dan Ang Lee laat Oakley de meisjes zichzelf zijn, met losse, onverzorgde haren, gekreukelde hemden met vlekken en zonder make-up. Er is veel ruimte voor de verstandhouding tussen beide zussen, weidse shots van het zachte, troostende of hardvochtige, door elementen geteisterde landschap, weelderige landhuizen en natuurlijk het grote bal, met ongetwijfeld speciaal voor de film gechoreografeerde, tamelijk ingewikkelde, soms hilarische en altijd mooi in beeld gebrachte dansen. Een prettig achteloos gebracht queer element in de film is de rol van Eliot Sumner als Mr. Palmer.

Oakley zei in een interview met The New Yorker dat ze een meer realistische versie van het verhaal wilde brengen en hoopt dat ook jongere generaties de schoonheid van Austens werk gaan zien. In die opzet is ze geslaagd. Maar toch knaagt er iets. Want natuurlijk is liefde, tussen geliefden en familie, een universeel thema. En Jane Austen was haar tijd vooruit in de achttiende eeuw, met haar aandacht voor de gedachten en gevoelens van vrouwen en haar sociale commentaar. Toch voelt het in deze tijd, waarin verworven rechten voor welke gemarginaliseerde groep dan ook enorm onder druk staan, als een stap terug om lijdende en rechteloze vrouwen op het scherm te brengen. Maar misschien is het oneerlijk om van krachtige, vrouwelijke filmmakers te verwachten altijd op de barricaden te staan.